VII SA/Wa 2308/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Iwona Ścieszka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2022 r. znak:[...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę 1. Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2022 r. znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu zażalenia [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej: "wnioskodawca", "skarżąca") na postanowienie Starosty [...] (dalej: "Starosta") z [...] sierpnia 2022 r. nr [...], odmawiające wydania żądanego zaświadczenia - utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że wnioskiem z 9 lipca 2022 r. [...] Sp. z o.o., wystąpiła do Starosty o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr 6, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, wybudowanym w miejscowości [...], przy ul. [...], na dz. nr [...] i [...], obręb [...], w celu sprzedaży. Wnioskodawca wyjaśnił, że do lokalu przynależy strych nieużytkowy, widoczny na przekroju AA oraz pomieszczenie gospodarcze, usytuowane na kondygnacji I (parterze), oznaczone symbolem 0/09 o pow. 4,27 m2. Starosta postanowieniem z [...] lipca 2022 r. nr [...] wystąpił do wnioskodawcy o uzupełnienie materiału dowodowego. Następnie postanowieniem Starosty z [...] sierpnia 2022 r. nr [...] odmówił wydania żądanego zaświadczenia, ponieważ wniosek o samodzielność lokalu nie jest zgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym, a tym samym z decyzją o pozwoleniu na budowę. Na powyższe postanowienie wnioskodawca, w ustawowym terminie złożył zażalenie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, tj. o wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. SKO zaskarżonym postanowieniem z [...]września 2022 r. utrzymało w mocy postanowienie Starosty z [...] sierpnia 2022 r., odmawiające wydania żądanego zaświadczenia. W uzasadnieniu powołując się na art. 15 k.p.a. oraz opisując cechy dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wskazało, że organ II instancji ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę rozpoznaną i rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji. Nie oznacza to wprawdzie, że organ II instancji powtarza całe postępowanie wyjaśniające, lecz że opierając się na materiale dowodowym zasadniczo zebranym w toku postępowania przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy materiał ten jeszcze raz poddaje ocenie, przy czym czyni to między innymi w kontekście zarzutów odwołania (zażalenia), a w uzasadnieniu swojej decyzji (postanowienia) wyjaśnia, w zależności od wyniku tej oceny, podstawy faktyczne i prawne swojego rozstrzygnięcia, a tym samym podzielenia stanowiska organu pierwszej instancji lub przyznania racji wnoszącemu odwołanie. Kolegium podkreśliło, że rozpatrując przedmiotową sprawę dokonał ponownie oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy i uznało, zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. SKO wskazało także na brzmienie i interpretację art. 217 k.p.a. i art. 218 k.p.a. W ocenie SKO, organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Jeśli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu - organ winien w trybie art. 219 k.p.a. odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, jeżeli treść ta nie znajduje potwierdzenia w posiadanych przez organ danych. Organ administracji publicznej ma zatem obowiązek wydania zaświadczenia o treści żądanej wówczas, gdy w toku postępowania ustali, iż zachodzi stan faktyczny i prawny adekwatny do stwierdzenia żądanej treści wynikających z posiadanej przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju. Organ nie ma podstaw do wydania zaświadczenia co do innych faktów lub okoliczności. Podkreśliło, że [...] Sp. z o.o., wnioskiem z 9 lipca 2022 r. wystąpiła do Starosty o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr 6, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, wybudowanym w miejscowości [...] przy ul. [...], na dz. nr [...]i [...], obręb [...], w celu sprzedaży. Wnioskodawca wyjaśnił, że do lokalu przynależy strych nieużytkowy, widoczny na przekroju AA oraz pomieszczenie gospodarcze, usytuowane na kondygnacji I (parterze), oznaczone symbolem 0/09 o pow. 4,27 m2. Organ odwoławczy zaznaczył, że jak wynika z materiału dowodowego, tj. decyzji z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...]. Sp. z o.o., ul. [...] , [...] , na budowę 31 budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach nr ew. [...]i [...] , w obrębie [...]w [...] , według załączonego projektu. Zgodnie z opisem technicznym do Projektu technicznego budynku mieszkalnego - budynek nr 1, w którym usytuowany jest, będący przedmiotem wniosku, lokal nr 6, powierzchnia użytkowa budynku wynosi 513,70 m2, na którą składają się: parter o łącznej powierzchni użytkowej 172,60 m2, I piętro o łącznej powierzchni użytkowej 170,73 m2, II piętro o łącznej powierzchni użytkowej 170,37 m2. Parter obejmuje: klatkę schodową, garaż nr [...] i [...], przedsionek, komórki lokatorskie nr [...], [...], [...], [...], [...]oraz lokal nr 1. Piętro I obejmuje: klatkę schodową, lokal nr 2, lokal nr 3 i lokal nr 4. Piętro U obejmuje: klatkę schodową, lokal nr 5, lokal nr 6 i lokal nr 7. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (dalej: "u.w.l.") samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Wskazało również na brzmienie art. 2 ust. 1a u.w.l. twierdząc, że oba te przepisy należy odczytywać łącznie. Jedynie więc lokale, które spełniają łącznie określone w obu tych przepisach przesłanki, mogą zostać uznane za lokale samodzielne. Tym samym lokal musi być samodzielny w sensie technicznym, ale równocześnie musi spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1a u.w.l. W zaświadczeniu o samodzielności lokalu organ winien więc przede wszystkim wykazać, że dany lokal mieszkalny spełnia wymagania co do wydzielenia trwałymi ścianami w obrębie budynku izby lub zespołu izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Istotnym jest więc aby lokal spełniał odpowiednie wymagania budowlano-techniczne i można było z niego korzystać bez potrzeby korzystania z innego samodzielnego lokalu. Ustalone muszą być także przesłanki wymienione w art. 2 ust. 1a u.w.l. Do lokalu mogą być przypisane pomieszczenia przynależne, które stanowią część składową lokalu, a więc nie mogą być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Pomieszczenia przynależne winny być wydzielone trwałymi ścianami, jednak nie muszą spełniać pozostałych wymogów samodzielności. W przypadku wyodrębnienia lokali wraz z pomieszczeniami przynależnymi ich powierzchnia użytkowa wliczana jest do powierzchni użytkowej lokalu. W konsekwencji suma powierzchni użytkowych wszystkich pomieszczeń przynależnych jest uwzględniana przy obliczaniu powierzchni użytkowej całego budynku. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy Kolegium uznało, że przedmiotowy wniosek o samodzielność lokalu nr 6 wraz z pomieszczeniami przynależnymi, tj. strychem i pomieszczeniem gospodarczym jest niezgodny z decyzją [...] z dnia [...]grudnia 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, ponieważ projekt budowlany w powierzchni użytkowej budynku nr 1, w którym usytuowany jest lokal nr 6, nie przewiduje powierzchni użytkowej strychu. Tym samym należy zgodzić się, iż lokal mieszkalny nr 6 wraz z przynależnymi pomieszczeniami: strychem i pomieszczeniem gospodarczym narusza ustalenia uzyskanej przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Kolegium, wobec niezgodności wniosku o wydanie zaświadczenia z pozwoleniem na budowę zasadnie organ pierwszej instancji odmówił stronie wydania żądanego zaświadczenia. 2. [...] sp. z o.o. w [...] pismem z 4 października 2022 r., wniosła skargę na powyższe postanowienie Kolegium z [...] września 2022 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: a) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. polegające na pominięciu w uzasadnieniu skarżonej decyzji odniesienia się bezpośredniego do podniesionych w skardze zarzutów, co powoduje, że postępowanie nie jest prowadzone w sposób budzący zaufanie, b) art. 2 ust. 1a i 3 u.w.l. polegające na jego nieprawidłowej wykładni tego przepisu, tj. wywodzeniu z tego przepisu prawa organu do decydowania o tym, które pomieszczenia mogą, a które nie mogą stanowić przynależności, c) art. 2 ust. 4 u.w.l. w zw. z art. 3 ust. 3 u.w.l. polegający na błędnej wykładni w/w przepisów skutkującej przyjęciem, iż strych nieużytkowy nie może stanowić przynależności do lokalu nr 6. Strona skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia, tj. o wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu skargi wskazała, że uchybienie obowiązkowi wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności w uzasadnieniu skarżonych decyzji. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Podkreśliła, że zarzuty sformułowane pod adresem postanowienia Starosty wynikały z treści uzasadnienia decyzji, które to uzasadnienie było niezwykle lakoniczne, nie zawierało ani uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Kolegium powinno w uzasadnieniu skarżonego postanowienia odnieść się do tych zarzutów. Tymczasem jedynie przytoczyło zarzuty odwołania. Nie odnotowanie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia zasadności zarzutów dot. uzasadnienia postanowienia Starosty podważa zaufanie do organów administracji. Kolegium, nawet jeśli uważa, że rozstrzygnięcie organu I instancji było prawidłowe, powinno zauważyć, iż uzasadnienie rozstrzygnięcia uchybiało obowiązującym przepisom, tj. art. 124 § 2 k.p.a. Kontrola instancyjna ma na celu korygowanie uchybień pierwszej instancji nie tylko w tej konkretnej sprawie, ale zapobieganie popełnianiu podobnych uchybień w przyszłości. Zdaniem strony skarżącej, z brzmienia art. 3 ust. 3 u.w.l. nie wynika, że pomieszczenie przynależne musi być oznaczone w projekcie jako powierzchnia użytkowa. Tymczasem SKO wskazało w uzasadnieniu, iż w przypadku wyodrębnienia lokali wraz z pomieszczeniami przynależnymi ich powierzchnia użytkowa wliczana jest do powierzchni użytkowej lokalu, nie podając przepisu, z którego wywodzi powyższe twierdzenie. Zgodnie z art. 2 ust. 4 u.w.l. mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Tak więc przepisy u.w.l. nie stawiają żadnych innych wymagań w odniesieniu do pomieszczeń przynależnych. Określenie przynależności pomieszczeń nie stanowi koniecznego elementu projektu budowlanego. Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego również takich wymogów projektowi budowlanemu nie stawia. Od woli wyodrębniającego zależy, czy strych będzie częścią wspólną, czy przynależnością do lokalu. Kategoria pomieszczenia przynależnego, jako części składowej w znaczeniu funkcjonalnym, rozszerza pojęcie części składowej rzeczy według k.c., a zarazem jest na tyle elastyczna, że status prawny danego pomieszczenia uzależnia od okoliczności konkretnego przypadku w tym sensie, iż ani nie przesądza, ani też nie wyklucza kwalifikowania jakiegokolwiek pomieszczenia, jako pomieszczenia przynależnego. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. 1. Istota spawy sprowadza się do oceny rozstrzygnięć organów, w których odmówiono wydania skarżącej spółce żądanego zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr 6, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, wybudowanym w miejscowości [...], przy ul. [...], na działkach o nr geod. [...] i [...], obręb [...]- ze względu na brak zgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym, a tym samym z decyzją o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organów, z wniosku o wydanie zaświadczenia wynika, że zaświadczenie ma dotyczyć wskazanego lokalu oraz "strychu nieużytkowego", a poziom ten nie był w zatwierdzonej dokumentacji traktowany jako kondygnacja. W związku z tym przyznanie mu statusu "pomieszczenia przynależnego" nie będzie zgodne z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącej spółki, to od woli wyodrębniającego zależy, czy strych będzie częścią wspólną, czy przynależnością do lokalu a określenie przynależności pomieszczeń nie stanowi koniecznego elementu projektu budowlanego. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie stronie skarżącej. Zatem wszelkie zarzuty zawarte w skardze związane z naruszeniem przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego są bezzasadne. 2. W pierwszej kolejności należy wskazać na przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z dyspozycją art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych danych. Zaświadczenie nie jest aktem woli, lecz jedynie aktem wiedzy. Nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej i nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie stanowi, więc realizacji kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalenia praw lub obowiązków jednostki (por. wyrok WSA w Krakowie z 2 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Kr 55/22). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów wymaga przepis prawa (por. art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (por. art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy i powinno ono potwierdzać stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. W myśl art 218 § 1 Kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Jeśli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu - organ winien w trybie art. 219 k.p.a. odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, jeżeli treść ta nie znajduje potwierdzenia w posiadanych przez organ danych. W orzecznictwie wskazuje się, że określenie "danych znajdujących się w posiadaniu" nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających. Organ administracji publicznej ma zatem obowiązek wydania zaświadczenia o treści żądanej wówczas, gdy w toku postępowania ustali, iż zachodzi stan faktyczny i prawny adekwatny do stwierdzenia żądanej treści wynikających z posiadanej przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju. Organ nie ma podstaw do wydania zaświadczenia co do innych faktów lub okoliczności (por. wyrok NSA z 21 stycznia 1997 r. sygn. akt Sa/Ł 3105/95). 3. Wskazać należy na kluczowe okoliczności faktyczne i prawne mające wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Inwestor wystąpił do organu z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności opisanego lokalu mieszkalnego w celu jego sprzedaży. Wyjaśnił, że do wskazanego lokalu przynależy "strych nieużytkowy". Tymczasem z decyzji (tj. załączonego do niej projektu budowlanego) z [...]grudnia 2017 r. Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 11 budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach nr ew. [...] i [...], w obrębie [...]w [...]wynika, że: - zgodnie z opisem technicznym do Projektu technicznego budynku mieszkalnego - budynek nr 1, w którym usytuowany jest, będący przedmiotem wniosku, lokal nr 6, powierzchnia użytkowa budynku wynosi 513,70 m2, na którą składają się: a) parter o łącznej powierzchni użytkowej 172,60 m2, b) 1 piętro o łącznej powierzchni użytkowej 3 70,73 m2, c) II piętro o łącznej powierzchni użytkowej 170,37 m2; - parter obejmuje: klatkę schodową, garaż nr [...] i [...], przedsionek, komórki lokatorskie nr [...], [...],[...],[...],[...]oraz lokal nr 1; - piętro 1 obejmuje: klatkę schodową, lokal nr 2, lokal nr 3 i lokal nr 4. Piętro II obejmuje: klatkę schodową, lokal nr 5, lokal nr 6 i lokal nr 7. Wskazać trzeba, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych (art. 2 ust. 2 u.w.l.). Samodzielność lokali powinna polegać na nieskrępowanym dostępie do nich ich właścicieli i korzystających z nich osób. Istotą samodzielności lokalu jest to, że może być wykorzystywany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, niezależnie od korzystania z innych lokali (por. wyrok WSA w Lublinie z 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 372/21). O tym, czy dany lokal może być uznany za samodzielny decyduje jego wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, swobodny dostęp do niego właściciela, czy mieszkańca i możliwość korzystania z niego bez wymogu korzystania z innych samodzielnych lokali, co oznacza przeznaczenie lokalu do wyłącznego użytku jego właściciela/mieszkańca (por. wyrok WSA w Olsztynie z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 140/21). Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (art. 2 ust. 1a u.w.l.). Spełnienie tych wymagań stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 u.w.l.). Przepisy art. 2 ust. 1a u.w.l. i art. 2 ust. 2 u.w.l. należy odczytywać łącznie - jedynie więc lokale, które spełniają łącznie określone w obu tych przepisach przesłanki, mogą zostać uznane za lokale samodzielne. Tym samym lokal musi być samodzielny w sensie technicznym, ale równocześnie musi spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1a u.w.l. W zaświadczeniu o samodzielności lokalu organ winien więc przede wszystkim wykazać, że dany lokal mieszkalny spełnia wymagania co do wydzielenia trwałymi ścianami w obrębie budynku izby lub zespołu izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Istotnym jest więc aby lokal spełniał odpowiednie wymagania budowlano-techniczne i można było z niego korzystać bez potrzeby korzystania z innego samodzielnego lokalu. Ustalone muszą być także przesłanki wymienione w art. 2 ust. 1a u.w.l. Do lokalu mogą być przypisane pomieszczenia przynależne, które stanowią część składową lokalu, a więc nie mogą być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych (art. 46 k.c.). Pomieszczenia przynależne winny być wydzielone trwałymi ścianami, jednak nie muszą spełniać pozostałych wymogów samodzielności. W przypadku wyodrębnienia lokali wraz z pomieszczeniami przynależnymi ich powierzchnia użytkowa wliczana jest do powierzchni użytkowej lokalu. W konsekwencji suma powierzchni użytkowych wszystkich pomieszczeń przynależnych jest uwzględniana przy obliczaniu powierzchni użytkowej całego budynku. Dodatkowo należy wskazać, że w orzecznictwie wskazuje się, że między innymi właśnie "strychy nieużytkowe" jak i tarasy na dachu, ściany zewnętrzne i ściany nośne, stropy, balkony, loggie i podobne rozwiązania architektoniczno-budowlane oraz infrastruktura techniczna (rury, przewody itp.) są uznawane za części wspólne budynku (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2295/19). Przenosząc powyższe regulacje do stanu faktycznego niniejszej sprawy uznać należy, że zasadnie organy uznały, że wniosek o samodzielność lokalu nr 6 wraz z pomieszczeniami przynależnymi, tj. strychem i pomieszczeniem gospodarczym jest niezgodny z decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, ponieważ projekt budowlany w powierzchni użytkowej budynku nr 1, w którym usytuowany jest lokai nr 6, nie przewiduje powierzchni użytkowej strychu. Tym samym należy zgodzić się, iż lokal mieszkalny nr 6 wraz z przynależnymi pomieszczeniami strychem i pomieszczeniem gospodarczym narusza ustalenia uzyskanej przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Tylko wtedy, gdy pomieszczenie przynależne stanowi prawnie część składową lokalu mieszkalnego, w efekcie czego ma wpływ na wysokość, związanego z własnością lokalu, udziału w nieruchomości wspólnej (co powinno być uwzględnione w księdze wieczystej dla wyodrębnionego lokalu mieszkalnego jak i w księdze wieczystej prowadzonej dla całej nieruchomości wspólnej), to w przypadku zmiany przynależności do lokalu osoba uprawniona może zwrócić się do właściwego organu o wydanie zaświadczenia o odrębności lokalu wraz ze wskazaniem przynależnego do niego pomieszczenia (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 861/22). Taka sytuacja jednak nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, wobec ewidentnej niezgodności wniosku o wydanie zaświadczenia z pozwoleniem na budowę zasadnie organy odmówiły stronie wydania żądanego zaświadczenia. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.w.l., nie może określać jakie pomieszczenia są przynależne do lokalu, skoro nie zostały one wcześniej uwzględnione zatwierdzonym w projekcie budowlanym. Inaczej mówiąc, zasadnie organy odmówiły wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu zgodnie z wnioskiem inwestora, gdyż w analizowanym przypadku "strych nieużytkowy" nie był w projekcie budowlanym traktowany jako pomieszczenie "przynależne" do lokalu nr 6. W związku z tym lokal ten wraz ze wskazanym we wniosku "strychem nieużytkowym" nie może stanowić przedmiotu obrotu. 4. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako bezzasadną.