VII SA/Wa 2314/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") decyzją z [...] października 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A.W. (dalej: "skarżący") utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r., znak: [...], umarzając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] września 2012 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce L.sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę w zakresie rozbudowy budynku chłodni na działkach o numerach ewid. [...], [...] i [...], położonych w miejscowości B. przy ul. [...]. Decyzja ta została następnie zmieniona decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] marca 2014 r. w zakresie zmiany charakterystycznych parametrów budynku, tj. zmniejszenia jego wysokości i kubatury. Pismem z 4 lutego 2020 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...], ze względu na rażące naruszenie prawa tj. przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wnioskodawca, będący właścicielem działki nr ewid. [...], zakwestionował legalność posadowienia części budynku powstałej w wyniku rozbudowy budynku chłodni ze względu na niezachowanie 3-metrowego pasa zieleni między terenami o różnych funkcjach przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. (dalej "miejscowy plan zagospodarowania"). Teren działek nr ewid. [...] i [...] oznaczony jest symbolem RPU - ośrodki obsługi rolnictwa, natomiast działka nr ewid. [...] oraz działka należąca do skarżącego, tj. nr [...], znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem PS, tj. przemysł, składy. Jednocześnie miejscowy plan zagospodarowania dla terenu oznaczonego symbolem PS przewiduje obowiązek uwzględnienia w zagospodarowaniu zieleni wysokiej i średniej o charakterze izolacyjnym od terenów o innych funkcjach, o odpowiedniej szerokości, nie mniej jednak niż 3 metry. Zdaniem skarżącego 3-metrowy pas rozgraniczający nie został zrealizowany. 3. Pismem z 26 lutego 2020 r. Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji. Następnie, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2020 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] września 2012 r. zmienionej następnie decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] marca 2014 r. Organ pierwszej instancji wydał ww. decyzję na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "k.p.a.") oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej: "pr.bud."). W uzasadnieniu organ stwierdził, że skarżący nie został uznany za stronę postępowania o pozwolenie na budowę, nie została mu więc doręczona decyzja, co do której wnosił stwierdzenie nieważności. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że skarżący nie ma interesu prawnego, aby w stosunkach zewnętrznych mógł występować o wydanie decyzji administracyjnych i podważać decyzję adresowaną nie do niego, jako strony w znaczeniu materialno-prawnym. Skarżący swój interes prawny w kwestionowaniu kontrolowanych decyzji wywodzi z faktu, iż jest właścicielem działki o nr. ewid. [...], obr. [...], sąsiadującej z inwestycją, dla której wydano przedmiotowe pozwolenie na budowę. Organ wyjaśnił, że sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. Zatem, aby uzyskać status strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki, tj. określony podmiot musi posiadać tytuł prawny do nieruchomości w postaci prawa własności, użytkowania wieczystego lub trwałego zarządu oraz jego nieruchomość musi znajdować się w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie organu w świetle art. 3 pkt 20 pr.bud. nie można stwierdzić, że objęta pozwoleniem na budowę inwestycja w jakikolwiek sposób oddziałuje na nieruchomość skarżącego. Przede wszystkim, możliwość zaliczenia działki skarżącego do strefy oddziaływania rozbudowywanego budynku chłodni nie znajduje uzasadnienia w również w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1065). Dodatkowo, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. wszystkie wskazane działki są zagospodarowane zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania. Ponadto, analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że projektowana rozbudowa budynków chłodni została zaprojektowana w odległości ok. 8 m od granicy działki skarżącego. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w zakresie zagospodarowania działki nr ewid. [...], które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Bez przeszkód można zagospodarować ww. działkę, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji nie wpływa na zakres dopuszczalnego zagospodarowania wyznaczonego przez przepisy prawa. W związku z powyższymi ustaleniami oraz z uwagi na art. 157 § 2 k.p.a. organ pierwszej instancji umorzył wszczęte postępowanie jako bezprzedmiotowe. 4. Pismem z 4 sierpnia 2020 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...], wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania, mimo że posiada on interes prawny w kwestionowaniu przedmiotowych decyzji; art. 157 § 2 k.p.a. poprzez umorzenia postępowania, mimo że skarżący jest stroną przedmiotowego postępowania; art. 7 k.p.a. przez zaniechanie przez organ podjęcia kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, polegających na niezbadaniu, czy budowa prowadzona na podstawie decyzji o pozwolenie na budowę była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; art. 77 § 1 k.p.a. przez niezebranie wystarczającego materiału dowodowego w sprawie i brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego; art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego. 5. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. Organ odwoławczy wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. GINB potwierdził, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzjami Starosty [...]. Kluczowe znaczenie ma wszakże fakt, że działki nr ewid. [...], [...] i [...], należące do skarżącego, nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji objętej ww. decyzją Starosty [...] z [...] września 2012 r. oraz decyzją zmieniającą z [...] marca 2014 r. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości zagospodarowania ww. działek. Skarżący może więc bez przeszkód zagospodarować działki będące jego własnością, zaś realizacja spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na wyznaczony przez przepisy prawa zakres dopuszczalnego wykonywania prawa właściciela do zagospodarowania swojej nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, który swój przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwolenie na budowę upatruje w wyroku NSA z 10 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 185/19, GINB wyjaśnił, że przedmiotem postępowania sądowo-administracyjnego zakończonego ww. wyrokiem była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (umarzająca postępowanie w sprawie nakazu rozbiórki), która jak wskazał sam skarżący dotyczyła inwestycji na działkach nr ewid. [...] i [...]. Tymczasem przedmiotem przedmiotowego postępowania jest decyzja Starosty [...] z [...] września 2012 r. o pozwoleniu na budowę oraz decyzja tego samego organu z [...] marca 2014 r. o zmianie pozwolenia na budowę, które dotyczą działek nr ewid. [...], [...], [...]. Z uwagi na odmienny charakter spraw, a także ich przedmiot, zarzut skarżącego nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Ponadto bez wpływu na ocenę przymiotu strony skarżącego w niniejszym postępowaniu pozostaje podnoszony przez niego zarzut, że został uznany za stronę w postępowaniu w sprawie dotyczącej rozbiórki budynku usytuowanego na działkach nr ewid. [...], [...] i [...]. Krąg stron w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę ustala się w oparciu o art. 28 ust 2 pr.bud. (ograniczający krąg stron postępowania do podmiotów w nim wymienionych), który nie ma zastosowania do ustalenia kręgu stron w postępowaniach prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego. Stąd też okoliczność, że skarżący został uznany za stronę w postępowaniu naprawczym prowadzonym przez PINB nie oznacza, że może on być stroną w postępowaniu nieważnościowym. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z 16 listopada 2020 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesowych według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.: art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, która powinna zostać uchylona, a sprawa powinna być przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania; art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania, mimo że posiada on interes prawny w kwestionowaniu przedmiotowych decyzji; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie, mimo że organ I instancji nie podjął kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie zbadał, czy budowa prowadzona na podstawie decyzji o pozwolenie na budowę z [...] września 2012 r. (ze zmianami) była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie, mimo że organ pierwszej instancji nie zebrał wystarczającego materiału dowodowego w sprawie i nie rozważył wszechstronnie materiału dowodowego. 7. Odpowiadając w dniu 10 grudnia 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. 8. Niezależnie od odpowiedzi na skargę przedstawioną przez GINB swoje stanowisko w sprawie przedstawił także inwestor, tj. spółka L.sp. z o.o. z siedzibą w N.. Inwestor wniósł o oddalenie skargi A.W.. Odnosząc się do kwestii interesu prawnego skarżącego inwestor podkreślił, że rozbudowywany budynek chłodni będący przedmiotem postępowania nieważnościowego oddzielony jest od nieruchomości skarżącego innymi budynkami zlokalizowanymi wcześniej na działkach inwestora. Nie jest zatem możliwe, zdaniem inwestora, aby rozbudowa budynku chłodni w jakikolwiek sposób oddziaływała na nieruchomość skarżącego. Inwestor wskazał również, że zarzuty skarżącego dotyczące rzekomej niezgodności projektu rozbudowy budynku chłodni z miejscowym planem zagospodarowania są całkowicie bezzasadne. Zgodnie z ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2021 r. w sytuacji, gdy działka o nr ewid. [...] jest przeznaczona pod obiekty związane z przemysłem, bazami budownictwa, składowaniem towaru itp., a teren działek nr ewid. [...] i [...] (RPU) jest przeznaczony na lokalizację obiektów o charakterze produkcyjnym i składowym, to nie można mówić o różnych funkcjach tych terenów i tym samym o konieczności uwzględnienia w zagospodarowaniu zieleni wysokiej i średniej o charakterze izolacyjnym i szerokości nie mniejszej niż 3 metry. Nawet jednak gdyby przyjąć istnienie obowiązku realizacji pasa zieleni, to z uwagi na wzajemne położenie działek pas zieleni byłby zlokalizowany prostopadle do nieruchomości skarżącego i też byłby oddzielony od działki nr ewid. [...] innymi budynkami należącymi do inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 9. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 10. Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Takie rozwiązanie zostało też przyjęte w niniejszej sprawie. 11. Po szczegółowej analizie akt sprawy Sąd zdecydowanie podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2020 r. Sąd potwierdza zarówno interpretację reguł prawnych przyjętych jako normatywna podstawa rozstrzygnięcia decyzji Wojewody [...] oraz decyzji GINB, jak i ustalenia dotyczące faktów sprawy. Nie może być wątpliwości co do przepisów, które zostały zastosowane w sprawie. Jeżeli przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności jest decyzja Starosty [...] z [...] września 2012 r. o zatwierdzeniu projektu rozbudowy budynku chłodni oraz udzieleniu pozwolenia na budowę, to interes prawny podmiotów innych niż inwestor powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 pr.bud. Przepis ten odmiennie niż art. 28 k.p.a. nie przyjmuje ogólnej kategorii interesu prawnego lub obowiązku spoczywającego na tym, kto żąda udziału w postępowaniu, lecz wyraźnie wskazuje, że stronami w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę są, oprócz inwestora, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W związku z tym należało zastosować definicję legalną "obszaru oddziaływania obiektu" zawartą w art. 3 pkt 20 pr.bud. W tym więc przypadku o posiadaniu interesu prawnego będzie rozstrzygał fakt, czy podmiotowi domagającemu się uznania jego interesu prawnego przysługuje jedno z wymienionych praw do określonej nieruchomości i jednocześnie, czy w stosunku do terenu tej nieruchomości przepisy odrębne wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy. Przyjmuje się przy tym, że wspomniane "przepisy odrębne" muszą mieć charakter materialnoprawny, a tylko wyjątkowo charakter procesowy. Innymi słowy, skarżący mógłby domagać się prowadzenia postępowania w przedmiocie nieważności, gdyby był w stanie wykazać, że z uwagi na inwestycję na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] nie mógł legalnie wykonywać przysługujących mu praw właściciela do własnej działki nr ewid [...]. Takich okoliczności skarżący w niniejszym postępowaniu nie wykazał, a jednocześnie w przekonaniu Sądu nie wynikały one z materiału zgromadzonego w aktach sprawy. Działka nr ewid. [...] nie pozostaje bowiem w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na rozbudowie budynku chłodni o łącznik prowadzący do części magazynowej. Ani odległość rozbudowywanej części budynku od granicy z działką skarżącego i od istniejącej zabudowy na jego działce, ani też inne okoliczności, w tym postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji i działek sąsiednich, nie generują nowych zakazów lub nakazów adresowanych do skarżącego. Z uwagi na wielkość działek oraz dotychczas zrealizowane obiekty skarżący nie był w stanie wskazać, jakich czynności inwestycyjnych nie może więc podjąć, ani też jakie obowiązki zostały nań nałożone w związku z przedmiotową rozbudową budynku chłodni. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Wojewoda [...] oraz GINB prawidłowo zastosowali art. 28 ust. 2 pr.bud. w związku z art. 3 pkt 20 pr.bud. W tym zakresie zarzuty skarżącego rzeczywiście są bezzasadne. Analiza akt sprawy, a w szczególności map i planów zamieszczonych w projekcie budowlanym (patrz: karta I oraz mapy za kartą 36) oraz w aktach Wojewody [...] (karta 5), potwierdza również stanowisko inwestora wyrażone w odpowiedzi na skargę z 16 marca 2021 r. Rzeczywiście, wzajemne położenie działek nr ewid. [...] i [...], a także [...] [...] prowadzi do wniosku, że zarzut braku pasa zieleni, który co do zasady powinien oddzielać tereny o różnych funkcjach jest bezpodstawny i nieuzasadniony faktycznie. Przedstawione stanowisko organów właściwych w sprawie, inwestora oraz Sądu nie może być jednak uznane za zaskakujące. Już bowiem w 1993 r. Urząd Miejski w B., w piśmie skierowanym do organu architektoniczno-budowlanego w postępowaniu o pozwolenia na budowę jednego z budynków na działce nr ewid. [...] wskazał, że z miejscowego planu zagospodarowania nie wynika obowiązek uwzględnienia w zagospodarowaniu zieleni wysokiej i średniej o charakterze izolacyjnym (patrz: karta 2 akt admin. Wojewody [...]). Dodatkowo w opinii urbanistycznej z 4 maja 2017 r. przygotowanej przez architekta posiadającego uprawnienia w zakresie planowania przestrzennego wyraźnie wskazano, że dla propozycji tworzenia pasa zieleni izolacyjnej nie ma uzasadnienia wynikającego z przepisów o ochronie środowiska, są natomiast przeciwskazania sanitarne co do lokalizacji zieleni wysokiej w bezpośrednim sąsiedztwie obiektów produkcyjnych. Obowiązek tworzenia takiego pasa nie wynika też z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k. 18-19 akt admin. Wojewody). Powołane dokumenty wskazują, że kluczowy zarzut skarżącego wynika z błędnej interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 12. Wobec przedstawionych wyżej ustaleń Sąd stwierdził, że całkowicie bezpodstawne są zarzuty skarżącego odwołujące się do przepisów postępowania. Sąd nie dopatrzył się wadliwego zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ani art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Na podstawie zgromadzonych akt organy właściwe w sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe ustalając wszystkie okoliczności niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dla rozpatrzenia zgormadzonego materiału dowodowego. Dlatego też utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] było uzasadnione faktycznie i prawnie. 13. Równocześnie z rozpatrzeniem wszystkich okoliczności istotnych dla oceny zaskarżonej decyzji GINB, Sąd stwierdził, że stanowisko wyrażone w wyroku z 18 maja 2021 r. znajduje swoje potwierdzenie we wcześniejszych judykatach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W szczególności w wyroku z 4 marca 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2150/19, Sąd oddalił skargę A. W., tj. żony obecnego skarżącego, na decyzję GINB z [...] lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego. Ta ostatnia sprawa dotyczyła wszakże postępowania naprawczego prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które to postępowanie zakończyło się udzieleniem inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku zrealizowanego z istotnymi odstępstwami. Wyrok z 4 marca 2020 r. został wydany w sprawie odrębnej od rozpatrywanej obecnie. Dotyczył bowiem innego postępowania, innej strony i innej zaskarżonej decyzji. Argument Sądu, który uzasadniał oddalenie skargi w sprawie VII SA/Wa 2150/19 był bardzo podobny do przyjętego przez Sąd w niniejszej sprawie: skarżąca nie wykazała bowiem, że posiada interes prawny uzasadniający prowadzenie postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji dotyczącej inwestora (L.sp. z o.o.) i budynku magazynowego połączonego obecnie z budynkiem chłodni. Z uwagi na zasadę sformułowaną w art. 134 § 1 p.p.s.a. (rozstrzyganie w granicach sprawy) Sąd rozpoznając skargę skarżącego z 16 listopada 2020 r. nie był związany wskazanym wyżej wcześniejszym orzeczeniem. Analogiczność obu spraw jest wszakże bardzo wyraźna. 14. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.