VII SA/Wa 2317/11

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2011 r. po rozpoznaniu wniosku K. W. i Z. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K. W. i Z. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o konieczności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości postanawia: przyznać K. W. i Z. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 28 października 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy K. W. i Z. W. w którym wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawcy wykazali w nim, że spełniają ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych . Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawcy prowadzą gospodarstwo domowe wraz dwójką dzieci. Podali, że wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 1. 668,38 złotych netto miesięcznie. Na kwotę tą składa się wynagrodzenie wnioskodawcy uzyskiwane z tytułu emerytury w wysokości 659,13 złotych, wynagrodzenie wnioskodawczyni uzyskiwane z tytułu emerytury w wysokości 621,54 złotych, wynagrodzenie uzyskiwane przez córkę z tytułu renty w wysokości 387,71 złotych. Zaznaczyli, że syn jest osobą bezrobotną. Wnioskodawcy zakreślili w formularzu, że posiadają dom drewniany o wym. 7,50x 4,60 m oraz nieruchomość rolną o pow. 0,3709 ha. Oświadczyli, że nie posiadają przedmiotów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku podkreślili, że wysokość uzyskiwanych dochodów nie wystarcza im na pokrycie wszystkich opłat. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawcy kwalifikują się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochody uzyskiwane przez wnioskodawców i ich córkę są na tyle niskie, że nie jest możliwe poczynienie z nich jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu siebie i rodziny. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawców w jakiej się znajdują, nie pozwala im na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.