VII SA/Wa 2321/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 20 października 2025 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze sprzeciwu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 sierpnia 2025 r., nr 864/25 w przedmiocie legalizacji obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych i zero groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I 1. W dniu 9 września 2025 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. D. [...] w W. (dalej: skarżąca) wniosła za pośrednictwem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprzeciw od decyzji tego organu z 11 sierpnia 2025 r. (nr 864/25). 2. Sprzeciw został wniesiony w związku z następującym stanem faktycznym: 2.1. Decyzją z 26 maja 2025 r. (nr IWT/162/2025) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy, na podstawie art. 49i ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, ze zm.; dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej samowolnie wybudowanej zadaszonej wiaty garażowej zlokalizowanej na nieruchomości przy ul. D. [...] w W. , zalegalizował skarżącej samowolną budowę zadaszonej wiaty garażowej usytuowanej we wschodniej części działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. D. [...] w W. o następujących parametrach: a) powierzchnia zabudowy – 82,38 m2, b) długość – 19,83 m, c) szerokość – 4,71 m, d) wysokość – 3,45 m, e) ilość kondygnacji naziemnych – 1. 2.2. Pismem z 11 czerwca 2025 r. odwołanie od powyższej decyzji złożyła spółka T. S.A. z siedzibą w W. , która podniosła, że ze zgromadzonych w sprawie materiałów nie wynika jednoznacznie data powstania przedmiotowej wiaty. 2.3. Powyższe odwołanie zostało przekazane przez organ powiatowy do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy piśmie z 16 czerwca 2025 r., którego kopie do wiadomości zostały przekazane: skarżącej, Miastu Stołecznemu Warszawie oraz spółce T. S.A. 2.4. Odwołanie wraz z aktami postępowania pierwszoinstancyjnego wpłynęło do organu wojewódzkiego w dniu 17 czerwca 2025 r. 2.5. W dniu 14 lipca 2025 r. (data prezentaty) do organu wojewódzkiego wpłynęło pismo z 9 lipca 2025 r. zatytułowane "Uzupełnienie odwołania z dnia 11 czerwca 2025 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia 26 maja 2025 r. nr – I WT/162/2025, znak: PINB.IWT.5140.153.2024.JKA", sporządzone w imieniu spółki T. S.A. przez radcę prawnego, w którym zarzucono decyzji organu powiatowego obrazę: a) art. 49g ust. 2 pkt 3 p.b. w związku z § 207 i n. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, ze zm.) oraz art. 3 pkt 6 p.b. "poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ekspertyza techniczna dotycząca samowoli budowlanej polegającej na rozbudowie budynku nie musi zawierać analizy w zakresie zgodności rozbudowanego obiektu z wymogami w zakresie ochrony pożarowej (...)", b) art. 49h ust. 2 p.b. "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wydania postanowienia wzywającego do usunięcia niekompletności przedłożonej przez wnioskodawcę ekspertyzy technicznej (...)", c) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. "poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że: (i.) Wiata została zrealizowana w okresie 2000-2001 i wniosek o legalizację został złożony po upływie 20 lat od dnia zrealizowania Wiaty, (ii.) Wiata nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne jej użytkowanie zgodnie z dotychczasowym sposobem użytkowania oraz że (iii.) wymiary Wiaty wynoszą 19,83 m (długość), 4,71 m (szerokość), 3,45 m (wysokość) (...)", d) art. 49i ust. 1 pkt 1 p.b. "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu Decyzji PINB legalizującej samowolę budowlaną, podczas gdy Decyzja PINB nie powinna była zostać wydana z uwagi na opisane wyżej naruszenia, zaś jej wydanie i utrzymanie w mocy skutkuje zalegalizowaniem samowoli budowlanej, która może stwarzać istotne zagrożenie [dla] (...) życia lub zdrowia oraz bezpieczeństwa jej użytkowników". W uzasadnieniu tego pisma przedstawiono szczegółową argumentację – wraz z materiałem ikonograficznym – na poparcie postawionych zarzutów. 2.6. O wpływie pisma z 9 lipca 2025 r. organ wojewódzki nie powiadomił skarżącej oraz Miasta Stołecznego Warszawy. 2.7. Przed wydaniem decyzji odwoławczej organ wojewódzki nie zawiadomił stron o możliwości wypowiedzenia się odnośnie do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz złożenia ewentualnych uwag. 2.8. Decyzją z 11 sierpnia 2025 r. (nr 864/25) Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 p.b., uchylił decyzję z 26 maja 2025 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wojewódzki uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do jednoznacznego stwierdzenia daty samowolnego wybudowania wiaty garażowej, a w konsekwencji nie można było ustalić, czy w istocie w sprawie miał zastosowanie uproszczony tryb legalizacyjny. 3. W sprzeciwie od decyzji z 11 sierpnia 2025 r. skarżąca zarzuciła temu rozstrzygnięciu, że: a) "pozbawiona była możliwości udziału w całym toku postępowania wywołanego odwołaniem T. S.A. od decyzji legalizacyjnej", b) "po stronie T. S.A. nie było i nadal nie ma legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji legalizacyjnej", c) "Wspólnota posiada dokumenty potwierdzające, że budowa wiaty została zakończona co najmniej 23 lata przed wszczęciem postępowania legalizacyjnego". 4. W odpowiedzi na powyższy sprzeciw, zawartej w piśmie procesowym z 16 września 2025 r., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jego oddalenie. II Stosownie do art. 64d § 1 w związku z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym. III Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. W myśl art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 3 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.; dalej: k.p.a.). 2. Przed ustosunkowaniem się do rozpatrywanego sprzeciwu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W myśl art. 138 § 2a k.p.a., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Stosownie zaś do art. 138 § 2b k.p.a. nie stosuje się art. 138 § 2 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2 lub 3 k.p.a., a organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 albo 4 k.p.a. W orzecznictwie podkreśla się, że "przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu" (wyrok NSA z 19 września 2017 r., sygn. akt I OSK 517/17, LEX nr 2424889). Zatem – zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. – organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Natomiast w myśl art. 136 § 2 k.p.a. jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że decyzja kasatoryjna może zostać wydana w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy – a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. Analiza art. 138 § 2 w związku z art. 136 k.p.a. prowadzi zatem do wniosku, że możliwość wydania decyzji kasatoryjnej występuje w sytuacji, w której rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy byłoby nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z 3 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 3928/17, LEX nr 3038246). Ponadto należy zwrócić uwagę, że wydanie jakiejkolwiek decyzji przez organ odwoławczy możliwe jest dopiero po należytym przeprowadzeniu postępowania drugoinstancyjnego, w którym każda z jego stron miała umożliwiony czynny udział w sprawie, polegający w szczególności na możliwości wypowiedzenia się odnośnie do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przedłożonych pism (stanowisk) pozostałych stron postępowania (por. np. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 7 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2771/23, jeszcze niepubl.). 3. W ocenie Sądu decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 11 sierpnia 2025 r. (nr 864/25) została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. 3.1. Sąd zwraca uwagę, że w literaturze wyjaśniono, iż zasada czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do procesu. To właśnie przyznanie prawa do procesu otwiera przed jednostką obronę interesu prawnego w toku czynności organu administracji publicznej. Prawo do procesu to prawo do obrony. Zasadzie czynnego udziału strony należy nadać rangę zasady konstytucyjnej, wypływającej z wartości demokratycznego państwa prawnego (zob. B. A., [w:] B. A., J. B., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 14, Warszawa 2016, s. 82-83). Artykuł 10 § 1 k.p.a. ustanawia zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają zaś dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie: zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odpowiednio do tych obowiązków organów administracji publicznej art. 10 § 1 k.p.a. jest podstawą do ustalenia dwóch praw procesowych strony: prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Artykuł 10 § 1 k.p.a. kształtuje prawa strony, czego istotnym następstwem prawnym jest to, iż strona swymi prawami rozporządza, a zatem w razie odstąpienia przez stronę od ich realizacji nie można z tego tytułu wyprowadzać negatywnych następstw dla strony (zob. B. A., op.cit., s. 83). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano z kolei, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu znajduje swoje skonkretyzowanie w wielu obowiązkach, których realizacja ciąży na organie administracji publicznej, a które pozwalają stronie na branie czynnego udziału w postępowaniu. Udział strony w postępowaniu jest jej prawem. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 września 2004 r., sygn. akt I SA 149/03 (Legalis), "to nie strona winna wykazać dostateczną aktywność, aby zapewnić dla siebie czynny udział w postępowaniu, lecz stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. taki obowiązek spoczywa na organach administracji publicznej"; stanowisko to podzielono także m.in. w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1252/09 (Legalis) oraz prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 14 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 323/09 (Legalis), w którym dodatkowo stwierdzono, że "art. 10 § 1 k.p.a. kreuje zasadę prawa, która jest integralną częścią przepisów regulujących procedurę administracyjną i obejmuje swoim wpływem interpretację i stosowanie wszystkich innych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, (...) należy przyjąć, iż naruszenie takiej zasady jest naruszeniem wywołującym głębsze skutki w zakresie oceny poprawności całego postępowania w sensie rozważenia, czy i na ile naruszenie norm proceduralnych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Sąd przypomina również, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 304/09 (Legalis) stwierdzono, iż "[i]stota uprawnienia strony, przewidzianego w art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a., polegającego na końcowym zapoznaniu się z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego (niezależnie od uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i składania dalszych wniosków dowodowych) polega bowiem na tym, że przed wydaniem decyzji ma ona możliwość dowiedzieć się, jakie okoliczności faktyczne, wynikające z zebranych dowodów, organ będzie uwzględniał przy wydaniu rozstrzygnięcia. W sytuacji gdy organ uprawniony jest do przeprowadzania dowodów także z urzędu, w szczególności dotyczy to gromadzenia dokumentów urzędowych, będących w posiadaniu organu w związku z innymi sprawami toczącymi się przed nim, o czym strona na bieżąco nie jest informowana, to nie powinna ona dowiadywać się o tym dopiero z uzasadnienia decyzji. Tylko wiedza o całokształcie okoliczności, które będzie brał pod uwagę organ przy wydaniu decyzji, zapewnia stronie należytą gwarancję obrony jej praw. Z tego względu ważne jest umożliwienie jej końcowego zapoznania się ze wszystkimi zebranymi dowodami, niezależnie od tego, czy dowody te (zazwyczaj dokumenty) znane są jej z innych źródeł". Ponadto w prawomocnym wyroku z 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 240/06 (Legalis) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku podkreślił, że "[s]ytuacja, w której organ odwoławczy nie uzupełnia postępowania dowodowego, nie zwalnia go od wykonania obowiązków określonych w art. 10 § 1 k.p.a. Godzi się bowiem zauważyć, iż zachowanie tych wymogów nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu. Organ odwoławczy zobowiązany jest więc pouczyć strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, wyznaczając na dokonanie tych czynności stosowny termin. Konsekwencją powyższego jest obowiązek wstrzymania się organu od wydania decyzji do czasu złożenia tego oświadczenia w wyznaczonym terminie". Odnośnie do tej ostatniej kwestii także w literaturze wskazano, że "sformułowanemu powyżej obowiązkowi organu odpowiada odrębne i samoistne prawo strony do żądania, aby po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, a przed wydaniem decyzji organ umożliwił jej zajęcie stanowiska wobec całości dowodów, materiałów i żądań zawartych w aktach sprawy. Skuteczna realizacja powyższego uprawnienia strony wymaga, aby organ pouczył stronę o przysługującym jej uprawnieniu, wyznaczył jej stosowny termin do zapoznania się z aktami sprawy i do złożenia końcowego oświadczenia oraz powstrzymał się od wydania decyzji do czasu złożenia tego oświadczenia w wyznaczonym terminie (...). Uprawnienie do złożenia przez stronę końcowego oświadczenia w sprawie ma więc o wiele szerszy zakres niż przewidziana w art. 81 [k.p.a.] możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu, warunkująca uznanie okoliczności faktycznej za udowodnioną. Ustosunkowanie się do konkretnego dowodu jest bowiem instytucją realizowaną w toku postępowania wyjaśniającego, która ma na celu zagwarantowanie prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Końcowe oświadczenie strony to zaś swego rodzaju »ostatnie słowo« w sprawie, które podsumowuje wyniki postępowania i poprzedza przystąpienie przez organ do czynności decyzyjnych" (R. K. , Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2008, s. 95-96). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 1095/00 (LEX nr 53441) zwrócił także uwagę, że "[b]rak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a.". 3.2. Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że pomiędzy wpływem w dniu 17 czerwca 2025 r. (data prezentaty) do organu wojewódzkiego odwołania spółki T. S.A. od decyzji organu powiatowego a wydaniem przez organ wojewódzki zaskarżonej decyzji w dniu 11 sierpnia 2025 r. – co znajduje swój wyraz w braku stosownych dokumentów w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych – Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego: – nie poinformował stron postępowania (czyli skarżącej oraz Miasta Stołecznego Warszawy) o wpływie w dniu 14 lipca 2025 r. do organu wojewódzkiego pisma z 9 lipca 2025 r. zatytułowanego "Uzupełnienie odwołania z dnia 11 czerwca 2025 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia 26 maja 2025 r. nr – I WT/162/2025, znak: PINB.IWT.5140.153.2024.JKA", sporządzonego w imieniu spółki T. S.A. przez radcę prawnego, w którym przedstawiono szereg szczegółowych zarzutów względem decyzji organu powiatowego; – nie zawiadomił stron o terminie załatwienia sprawy; – nie pouczył stron (w tym przede wszystkim skarżącej) o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem procesowym i o prawie do przedłożenia wyjaśnień (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz złożenia oświadczenia końcowego (art. 81 k.p.a.). Ponadto brak jest w aktach administracyjnych jakichkolwiek adnotacji organu odwoławczego, poczynionych w trybie art. 10 § 3 k.p.a. o odstąpieniu od zastosowania art. 10 § 1 k.p.a. na zasadzie art. 10 § 2 k.p.a. Nota bene z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi nie wynika, aby w sprawie w ogóle zachodziła jakakolwiek przesłanka z art. 10 § 2 k.p.a. w toku postępowania odwoławczego. Reasumując, w świetle powyższego wydanie przez organ wojewódzki decyzji kasatoryjnej na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. było co najmniej przedwczesne. 3.3. W związku z powyższym – na zasadzie art. 151a § 1 p.p.s.a. – orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji. 4. Powtórnie rozpoznając sprawę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przed wydaniem decyzji w przedmiocie odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 26 maja 2025 r. (nr IWT/162/2025): – po pierwsze – zawiadomi strony postępowania o wpływie pisma z 9 lipca 2025 r. zatytułowanego "Uzupełnienie odwołania z dnia 11 czerwca 2025 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia 26 maja 2025 r. nr – I WT/162/2025, znak: PINB.IWT.5140.153.2024.JKA", sporządzonego w imieniu spółki T. S.A. przez radcę prawnego; – po drugie – umożliwi stronom zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenie się co do niego, a skarżącej w szczególności – odniesienie się do rzeczonego pisma pełnomocnika spółki T. S.A. z 9 lipca 2025 r.; – po trzecie – w razie dalszych, ewentualnych wątpliwości co do zebranego materiału dowodowego przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe na zasadzie art. 136 § 1 k.p.a.; – po czwarte – po rozważeniu zgromadzonego materiału dowodowego i skonfrontowaniu tegoż z zarzutami wywiedzionymi w odwołaniu spółki T. S.A. z 11 czerwca 2025 r., uzupełnionego pismem z 9 lipca 2025 r., rozważy, czy w sprawie nadal zachodzi podstawa do wydania decyzji kasatoryjnej na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a., czy też możliwe będzie wydanie decyzji merytorycznej na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 albo art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. 5. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w punkcie 2 sentencji wynika z art. 200 oraz art. 205 § 1 w związku z art. 210 § 2 p.p.s.a. i obejmuje kwotę 100 zł, uiszczonego wpisu sądowego od sprzeciwu.