VII SA/Wa 2323/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi [...]jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...]. Postanowieniem tym organ, po rozpatrzeniu wniosku [...]o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...]odmawiającym wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] z ulicą [...]wraz z budową wiaduktu drogowego nad drogą krajową nr [...] oraz niezbędnym układem łącznic, dróg serwisowych i ciągów pieszo - rowerowych, realizowanej pod nazwą: "Zmiana układu komunikacyjnego w miejscowości [...] - węzeł z [...]", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2016 r. organ podał, że wnioskiem z dnia 24 stycznia 2014 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania: "Zmiana układu komunikacyjnego w miejscowości [...] - węzeł z DK [...]" oraz o nadanie wnioskowanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ww. wniosku, zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] z ulicą [...]wraz z budową wiaduktu drogowego nad drogą krajową nr [...] oraz niezbędnym układem łącznic, dróg serwisowych i ciągów pieszo - rowerowych, realizowanej pod nazwą: "Zmiana układu komunikacyjnego w miejscowości [...] - węzeł z DK [...]", nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]wniosła, w terminie, [...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], wniosła [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2887/14 oddalił skargę [...]na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 2146/15 oddalił skargę kasacyjną [...] od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2015 r. Pismem z dnia 15 listopada 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia 27 listopada 2015 r. oraz pismem z dnia 15 stycznia 2016 r., [...]wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. oraz o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], Minister wznowił na wniosek [...]postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. Następnie, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], odmówił uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r., natomiast postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...]- odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. Pismem z dnia 31 maja 2016 r. [...]wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. Utrzymując w mocy ww. postanowienie z dnia [...] maja 2016 r., organ wskazał dalej w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2016 r., iż nie zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Podał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r., bowiem podnoszone przez skarżącą argumenty nie stanowią istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r., nieznanych organowi, który wydał tę decyzję. Wskazał, że w postanowieniu z dnia [...] maja 2016 r. szczegółowo opisał sytuację, w której zgodnie z art. 152 k.p.a. dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej. Podniósł, iż zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Określenie tego prawdopodobieństwa powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która - w ocenie organu - ma w danej sprawie zastosowanie, oraz uzasadnieniu, dlaczego możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. Interpretacja przesłanek z art. 152 § 1 k.p.a. - z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych - powinna mieć charakter ścieśniający, a użyte w tym przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo" powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy. I dalej, Minister wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Podał przy tym, że jak podkreśla się w literaturze, organ administracji przed wydaniem postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji musi dysponować określonymi informacjami uzasadniającymi podjęcie takiego działania, przy czym - nie musi w tym celu prowadzić postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a., a więc nie musi podejmować wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (Czesław Martysz, Komentarz do art. 152 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX). Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że zarzut naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., uznać należy za bezpodstawny. Organ wskazał, iż skarżąca, formułując zarzut naruszenia wymienionych przepisów k.p.a., zarzuca organowi nadzoru, że ten nie dokonał w zaskarżonym postanowieniu merytorycznej zasadności wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. Tymczasem, jak stwierdził dalej organ, w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego. To ostatnie może mieć bowiem miejsce wyłącznie w rozstrzygnięciu kończącym wznowione postępowanie. Mając powyższe na uwadze, organ uznał, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2014 r., a wobec tego nie ma powodów uzasadniających uchylenie zaskarżonego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji ostatecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], skarżąca - [...]wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co uniemożliwiło ustalenie prawdy obiektywnej co do prawdopodobieństwa uchylenia decyzji z dnia [...] października 2014 r., oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę okoliczności sprawy, które doprowadziły do uznania, iż w sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia [...] października 2014 r., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 152 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w sytuacji zaistnienia do tego podstaw; naruszenie przepisu art. 11 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. przez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak wyczerpującego wyjaśnienia przez organ w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2016 r. motywów rozstrzygnięcia, które doprowadziły do utrzymania w mocy postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. oraz brak wskazania dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną i prawną wydania zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie własnego tego organu z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. znak: [...]. Wskazaną decyzją z dnia [...] października 2014 r., organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] z ulicą [...] wraz z budową wiaduktu drogowego nad drogą krajową nr [...] oraz niezbędnym układem łącznic, dróg serwisowych i ciągów pieszo - rowerowych, realizowanej pod nazwą: "Zmiana układu komunikacyjnego w miejscowości [...] - węzeł z DK [...]". Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia [...] października 2014 r. oraz o wstrzymanie wykonania wymienionej decyzji ostatecznej. Wnosząc o wznowienie skarżąca wskazała na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a uzasadniając wystąpienie przywołanej przesłanki wznowienia podała, że w piśmie z dnia 2 listopada 2015 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyjaśnił, iż "długość odcinka drogi krajowej nr [...], o przekroju dwujezdniowym, na odcinku [...]- granica m. [...], według aktualnego systemu referencyjnego wynosi: 9,170 km". Z kolei w piśmie z dnia 29 października 2015 r. sporządzonym przez Zarząd Dróg Miejskich Miasta [...] podano, że na opisanym wyżej odcinku (od zachodniej granicy miasta do skrzyżowania z ulica [...]) ulica [...]ma klasę GP (główna ruchu przyspieszonego) o przekroju 2 x 2 (4 pasy ruchu) i długość 2.782,5 km. Zatem, zdaniem skarżącej, zgodnie z informacjami uzyskanymi od Zarządu Dróg Miejskich w [...] oraz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, droga krajowa o numerze DK [...] na odcinku pomiędzy miejscowością [...]a skrzyżowaniem ulicy [...]z ulicą [...] w [...], tj. na odcinku, na którym realizowana była inwestycja drogowa, posiada cztery pasy ruchu i łączną długość ponad 12 km. Powyższe, w ocenie skarżącej, stanowi nową okoliczność istniejącą w dacie wydania decyzji ostatecznej a nieznaną organowi, nadto – istotną, albowiem mającą znaczenie dla kwalifikacji inwestycji w kontekście norm środowiskowych, w efekcie – skutkującą koniecznością poprzedzenia decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji decyzją środowiskową, a to uzasadnia zastosowanie w sprawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., a także – art. 152 tej ustawy. Rozpatrując zawarty we wniosku o wznowienie postępowania, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, Minister Infrastruktury i Budownictwa przyjął, że nie zachodzi podstawa do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. (poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie), albowiem okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Ocena ta, zdaniem Sądu, jest w pełni uprawniona. Sąd podziela przy tym rozważania organu o charakterze ogólnym dotyczące stosowania ww. przepisu art. 152, w myśl którego organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Sąd zgadza się bowiem z organem, iż wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Sąd za prawidłowe uznaje również stanowisko organu, iż wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją, i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Sąd zauważa również za organem, iż w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Jak wynika bowiem z ww. regulacji, uzależnia ona wstrzymanie wykonania decyzji jedynie od tego, czy zachodzi prawdopodobieństwo, iż decyzja jest dotknięta jedną z wad i to dających podstawę do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Określenie "prawdopodobieństwa", o jakim mówi przepis art. 152 § 1 k.p.a., powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazywać mają na tą konkretną przesłankę oraz omówieniu względów, dla jakich zdaniem organu możliwe jest (lub nie) uchylenie konkretnej decyzji. Taka interpretacja terminu "prawdopodobieństwo" wynika nie tylko z konieczności indywidualizacji każdej sprawy, ale i z treści samej normy. Przy czym, samo wszczęcie postępowania nie jest tożsame z prawdopodobieństwem uchylenia decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie, decydujące znaczenie w kontekście ww. art. 152 Kodeksu (w związku z podstawą wznowienia uregulowaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i okolicznościami mającymi wskazywać na wystąpienie tej podstawy) miał fakt, iż kwestionowana decyzja ostateczna z dnia [...] października 2014 r. o znaku [...], poddana była kontroli Sądu, a to ze skargi [...]. Co istotne, w skardze tej podniesione zostały m. in. zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z przepisami rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez wadliwe uznanie, że ocena oddziaływania na środowisko nie jest konieczna przy realizacji spornej inwestycji. Po rozpoznaniu skargi na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2887/14 oddalił skargę [...]. W uzasadnieniu tego wyroku tut. Sąd wskazał, iż inwestor nie był zobowiązany do przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, "skoro przedmiotowa inwestycja nie jest wymieniona zarówno w § 2 oraz § 3 ust. 1, jak i w § 3 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Tym samym, jak wskazał Sąd, "nie można było zgodzić się z zarzutami skargi, że doszło do błędnej kwalifikacji rodzaju inwestycji, co doprowadziło do wydania decyzji z pominięciem przepisów dotyczących ochrony środowiska". Wskazany wyrok Sądu I instancji stał się prawomocny, albowiem wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 2146/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną [...]wniesioną od tego wyroku. Co równie istotne, rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, przedstawione przez skarżącą w piśmie z dnia 4 listopada 2015 r. Z pisma tego (a następnie – uzasadnienia wyroku NSA) wynika, iż skarżąca podniosła w postępowaniu kasacyjnym te same okoliczności, które następnie przywołała w pismach do organu stanowiących żądanie wznowienia postępowania. Ważne przy tym jest, iż okoliczności te nie tylko były znane Sądowi kasacyjnemu, ale też zostały przez ten Sąd rozważone w uzasadnieniu wyroku. Z powyższego wynika, że pomimo wskazania przez skarżącą na "nowe okoliczności", Sąd kasacyjny uznał, iż wyrok Sądu I instancji oddalający skargę jest prawidłowy. Warto przy tym zaznaczyć, że wyrok oddalający skargę jest rezultatem jej nieuwzględnienia wobec niewystępowania wad prawnych uzasadniających uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności. Należy też stanowczo podkreślić, że powyższe nie mogło pozostać bez znaczenia w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2164/15, "(...) istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyrażona w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Pomimo, że wynikający z niej stan związania ograniczony jest, co do zasady tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów, to nie oznacza jednak, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie należy się kierować treścią uzasadnienia. W niektórych sytuacjach będzie to nawet konieczne. Ratio legis art. 170 polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, LEX nr 48643). Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 oznacza, że podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63; Komentarz do art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. B. Dauter. B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz LEX. Wydanie V)." W efekcie, w ocenie Sądu, słusznie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano na to, iż okoliczności podniesione we wniosku o wznowienie postępowania nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej. Kwestia konieczności uzyskania dla przedmiotowej inwestycji drogowej decyzji środowiskowej była bowiem analizowana zarówno przez organy administracji (w postępowaniu zwykłym), jak i przez Sądy dokonujące kontroli legalności decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2014 r. Tak w decyzji ostatecznej, jak i wyrokach wskazano, że przedmiotowa inwestycja polegająca na zmianie układu komunikacyjnego realizowana jest od km 162+800 do km 163+490, czyli na długości 690 m, a wobec tego - dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co więcej, NSA w wyroku o sygn. akt II OSK 2146/15 (a to w kontekście okoliczności przywołanych w piśmie skarżącej uzupełniającym skargę kasacyjną, a następnie powtórzonych przez nią we wniosku o wznowienie postępowania i § 2 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), podał, że "Wbrew twierdzeniom skarżącej nie można tego przepisu interpretować tak, że jakiekolwiek roboty budowlane dokonywane na drodze o co najmniej czterech pasach ruchu, której długość wynosi więcej niż 10 km stanowią przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko". Z uwagi zaś na ww. przepis art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie sposób przyjąć, aby organ mógł dokonać w niniejszej sprawie odmiennej w ww. kwestii oceny, niż uczynił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. II OSK 2146/15. Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż kontrolowane postanowienie nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Okoliczności sprawy w kontekście przywołanej we wniosku o wznowienie postępowania podstawy wznowienia nie wykazały bowiem, aby zachodziło prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.