VII SA/Wa 2331/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 18 września 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) R. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., nakazującą tej spółce doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie całkowitego demontażu dwóch reklam wielkoformatowych – siatek winylowych wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi, umieszczonych na elewacji południowej i zachodniej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy [...] w W. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie decyzji spowodowuje nieodwracalne skutki i znaczne straty finansowe. Zdaniem skarżącej, jej sytuacja jest podobna jak w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 385/12. Wskazała także, że wykonanie zaskarżonej decyzji znacznie przekracza możliwości finansowe spółki. Pismem datowanym na 3 listopada 2015 r. skarżąca wniosła o pilne rozpoznanie wniosku, wskazując, że został on złożony wobec oczywistej niezgodności decyzji z przepisami prawa oraz zagrożenia wyrządzeniem znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że otrzymała upomnienie i tytuł wykonawczy, co wskazuje, że organ nie wstrzyma się z działaniem w celu wykonania decyzji w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżąca ograniczyła się do powołania ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu i stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji przekracza możliwości finansowe spółki. W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie przedstawiła kosztorysu wykonania obiektu ani kosztorysu demontażu, nie przedstawiła też w sposób wyczerpujący swojej sytuacji majątkowej (w szczególności bilansu, zestawienia miesięcznych dochodów i wydatków, wyciągów z kont bankowych), które to informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie demontaż reklam wyrządzi skarżącej znaczną szkodę. Bez tych informacji dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, nie jest możliwe. Zdaniem Sądu, wykonanie decyzji nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Reklama wielkoformatowa w formie siatki winylowej i towarzyszące jej konstrukcja wsporcza oraz halogeny nie są obiektami o skomplikowanej budowie, których usunięcie może spowodować zniszczenie użytych materiałów. Wskazać należy, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na które powołała się skarżąca, dotyczyło rozbiórki ogrodzenia, zatem obiektu o zupełnie innej konstrukcji niż reklama wielkoformatowa. Co więcej, orzeczeniem tym Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest związany. Jednocześnie Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniach z dnia 24 września 2014 r. w sprawach o sygn. akt II OZ 957/14 i II OZ 958/14, zgodnie z którym wykazanie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, zaś Sąd nie może domyślać się jego intencji ani też orzekać na podstawie całokształtu akt. Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że Sąd przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był zobowiązany doręczyć odpis skargi uczestnikowi postępowania, by umożliwić mu zajęcie stanowiska w sprawie. Po dokonaniu tej czynności i upłynięciu okresu oczekiwania na odpowiedź sprawa została niezwłocznie skierowana na najbliższy możliwy termin celem rozpoznania wniosku. Ponadto, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie ocenia zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu.