VII SA/Wa 2332/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi E P na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r., znak [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2906 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku E P (dalej: "skarżąca"), o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w całości w mocy swoje postanowienie z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...]. W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej: "[...] WINB") decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] i nakazał na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane E P, B S, J A S i K Z wykonanie określonych robót budowlanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] . Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...][...] WINB odmówił zmiany na podstawie art. 155 k.p.a. ww. decyzji z dnia [...] października 2015 r. Po rozpatrzeniu odwołania E P i B S, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. decyzję [...] WINB z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., wydanym na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego sprostował z urzędu oczywistą pomyłkę pisarską w ww. decyzji z dnia [...] maja 2018 r., w ten sposób, że na stronie pierwszej w wersach 10, 22 i 25 zamiast "[...] lutego 2017 r." powinno być "[...] lutego 2018 r.". Skarżąca wniosła do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem. Zdaniem skarżącej postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki jest wadliwe, gdyż o takiej omyłce można mówić wtedy, gdy jest ono sporadyczne, a nie, gdy występuje trzy razy, co jest działaniem zamierzonym. Ponadto w pouczeniu postanowienia nie zawarto informacji, że ponowne rozpoznanie sprawy może dotyczyć wyłącznie "sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej", czym wprowadzono skarżącą w błąd Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia. Powołując się na treść art. 113 ust. 1 k.p.a., organ wskazał, że błąd organu polegał na błędnym przywołaniu na stronie pierwszej w wersach 10, 22 i 25 daty zaskarżonej decyzji, tj. zamiast "[...] lutego 2017 r." powinno być "[...] lutego 2018 r.". Podkreślił, że treść uzasadnienia wskazanego rozstrzygnięcia odnosi się wprost do właściwej decyzji organu wojewódzkiego, ponadto w dalszej części decyzji z dnia [...] maja 2018 r. przywołana jest właściwa data decyzji. Pismem z dnia 15 września 2018 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r., wnosząc o jego uchylenie. Powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W postępowaniu administracyjnym organy wydają decyzje i postanowienia. Zgodnie z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji w sytuacji, gdy rozstrzyga sprawę, co do jej istoty w całości lub w części, albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Decyzja administracyjna może być dotknięta wadami o różnym ciężarze gatunkowym, co prowadzi do zróżnicowania ich następstw prawnych. Błędy i omyłki znajdujące się w decyzji oraz opuszczenie jej fragmentów, a więc uchybienia formy, należą w zasadzie do wad nieistotnych, które są usuwane w trybie rektyfikacji decyzji (art.111- 113 k.p.a.). Zgodnie z art. 113 § ust. 1 organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania może być decyzja, postanowienie (art. 126 k.p.a.) i ugoda (art. 122 k.p.a.). Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną czy też nieistotną i decyduje to również o formie rozstrzygnięcia, które następuje odpowiednio decyzją lub postanowieniem. Oczywista omyłka pisarska to widoczne, wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie. Oczywistość błędu czy omyłki polega zatem na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwość faktów. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji administracyjnej lub akt sprawy. Jeżeli oczywistość błędów można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek. Bezspornie sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (tak: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398). Nie podlegają zatem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki NSA z: dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/863/00, LEX nr 77522; z dnia 24 września 1988 r., sygn. akt I SA 152/97, 24 września 1999 r., IV SA 1184/97, z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1067/97 niepubl.). Merytoryczny błąd rozstrzygnięcia nie może być prostowany jako oczywista omyłka, a zmiana merytorycznej treści decyzji poprzez sprostowanie oczywistej omyłki stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki NSA z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. IV SA 618/96, z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. II GSK 498/08). W rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania B S i skarżącej E P decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]. Na stronie pierwszej decyzji z [...] maja 2018 r., w wersach 10, 22 i 25 błędnie wskazano datę wydania zaskarżonej odwołaniem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zamiast bowiem "[...] lutego 2018 r." wskazano "[...] lutego 2017 r." Mając na uwadze powyższe, Sąd podzielił stanowisko organu, że powyższe nieprawidłowe określenie daty wydania decyzji pierwszoinstancyjnej ma charakter oczywistej omyłki, którą sprostować można w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W konsekwencji nie jest trafnym przekonanie skarżącej, że opisana pomyłka pisarska wpłynęła ma merytoryczne rozstrzygnięcie, ponieważ treść uzasadnienia ww. decyzji odnosi się wprost do właściwej decyzji organu I instancji. Przywołano właściwy numer decyzji, jej znak oraz przedmiot w którym została wydana. Ponadto w dalszej części uzasadnienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołuje właściwą datę decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, nie ulega wątpliwości, że kontroli w postępowaniu odwoławczym poddana była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]. Podkreślenia wymaga, wydanie przedmiotowego postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, nie przeszkodziło w merytorycznym rozpoznaniu skargi E P na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...]. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2019 r. sygn. akt VII SA/wa 1796/18 oddalono skargę E P na powyższą decyzję. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.