VII SA/Wa 2334/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. . na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. i I. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1950/10 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1950/10 Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącej – T. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez ustanowienia adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1950/10 Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącej – I. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez ustanowienia adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. Pismami z dnia 23 lutego 2011 r. i 1 marca 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała Sąd o wyznaczeniu adw. J. T. pełnomocnikiem z urzędu dla T. W. i I. W. Wyrokiem z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1950/10 Sąd oddalił skargę T. W. i I. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Wyrok uprawomocnił się w dniu 13 września 2011 r. Pismami z dnia 7 września 2011 r. i z dnia 6 października 2011 r. T. W. i I. W. wystąpiły o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej ww. wyrokiem. Skarga o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1950/10 została zarejestrowana pod niniejszą sygnaturą. Skarżące wskazały, że nie miały kontaktu z ustanowionym pełnomocnikiem. Nie poinformował on skarżących o terminie rozprawy i odmówił wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku mimo nalegań skarżących. Skarżące opisały przebieg postępowania administracyjnego w sprawie samowolnego wkucia instalacji elektrycznej i zażądały wznowienia postępowania sądowego. Pismem z dnia 25 listopada 2011 r. uzupełnionym pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. T. W. oświadczyła, że rezygnuje z pomocy adwokata J. T. ustanowionego w sprawie i nie żąda przyznania adwokata. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2012 r. cofnięto T. W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skarga o wznowienie powinna zawierać m.in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia sądowego. Ponadto, zgodnie z art. 277 wskazanego aktu prawnego zasadą jest, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który to termin liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania jest przy tym środkiem prawnym, przysługującym od orzeczeń, które zyskały walor prawomocności (art. 270 p.p.s.a.). Na mocy art. 280 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. W pierwszej kolejności podnieść zatem należy, iż w niniejszej sprawie skarga o wznowienie dotyczy postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2011 r., który w dniu złożenia skargi o wznowienie postępowania był orzeczeniem prawomocnym. Podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wymieniają przepisy art. 271 - 273 p.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: a) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; b) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Artykuł 272 p.p.s.a. stanowi z kolei, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1). Można również żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3). Wreszcie, zgodnie z treścią art. 273 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: a) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; b) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2). Można także żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3). W orzecznictwie ukształtował się pogląd w myśl którego wskazanie podstaw wznowienia i ich uzasadnienie jest elementem obligatoryjnym skargi (art. 279 p.p.s.a.), którego brak powoduje, że skarga o wznowienie nie może być przez Sąd rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 347/08, LEX nr 494207, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II OSK 862/07, LEX nr 427529). Z kolei w wyroku z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 582/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł, że do uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania nie wystarczy samo powołanie się przez stronę na wymienioną w ustawie podstawę wznowienia i wskazanie, że termin ustawowy do wniesienia takiej skargi został dochowany. Konieczne jest bowiem nie tylko wykazanie, że podstawa wznowienia postępowania faktycznie istniała, ale również, że istniała ona już w chwili wydania prawomocnego orzeczenia. W niniejszej skardze o wznowienie postępowania skarżące nie wskazały na jakiej podstawie prawnej wymienionej w art. 271 - 274 p.p.s.a. opiera się wniesiona przez nie skarga. Przytoczenie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie jest obligatoryjnym elementem skargi. Niewskazanie podstawy wznowienia i niepodanie przesłanek uzasadniających podaną podstawę skutkuje odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania. Zarzuty skarżących skierowane przeciwko ustaleniom organów nadzoru budowlanego zapadłym w toku postępowania administracyjnego, których prawidłowość Sąd potwierdził w ww. wyroku mogłyby stanowić ewentualne uzasadnienie skargi kasacyjnej. Niezadowolenie skarżących ze sposobu działania ustanowionego z urzędu pełnomocnika nie spełnia żadnej z przesłanek wymienionych w art. 271 -274 p.p.s.a. Mając na uwadze, że skarżące nie oparły skargi o wznowienie postępowania sądowego na żadnej z ustawowych podstaw wymienionych w art. 271 – 274 p.p.s.a., Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.