VII SA/Wa 2337/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2010 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...]na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 oraz art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. nr 156 poz. 1118 z dnia 01.09.2006r. z późn. zm.,) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U. nr 98 poz. 1071 z dn.17 listopada 2000r. z późn. zm., zwana dalej k.p.a.) nakazał A. A. wykonanie otworów rewizyjnych w suficie podwieszanym z płyt kartonowo – gipsowych znajdującym się w piwnicy budynku usługowo-mieszkalnego zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] w sposób umożliwiający przeprowadzenie okresowych kontroli polegających na sprawdzeniu stanu technicznego jak również napraw konserwacyjnych gazowej wykonanej w piwnicy zabudowanej sufitem podwieszonym w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z pismem Z. G. w sprawie robót budowlanych wykonywanych przez A. A. w piwnicy budynku usługowego zlokalizowanego przy ul. [...] w [...], przeprowadził w dniu 12 lutego 2009r. wizję lokalną, podczas której ustalił, że A. A. wykonał roboty budowlane polegające m.in. na zabudowie poziomego przewodu instalacji gazowej sufitem podwieszanym z płyt kartonowo – gipsowych. Powyższe roboty budowlane wzbudziły wątpliwości organu, odnośnie wykonania ich zgodnie ze sztuką budowlaną, jak również obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. Postanowieniem nr [...], z dnia [...] kwietnia 2009r., na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane nałożono na A. A. obowiązek opracowania i przedłożenia oceny technicznej ww. robót budowlanych. A. A. przedłożył ocenę techniczną, gdzie stwierdzono, że "stan techniczny przeprowadzonych robót budowlanych jest dobry. Wykonane roboty budowlane nie ingerują w podstawowe elementy konstrukcji nośnej budynku, roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, Polskimi Normami, i spełniają wymogi: bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa późniejszego użytkowania, nie stanowią zagrożenia dla higieny i zdrowia użytkowników lub sąsiadów". Zalecono wykonanie otworów rewizyjnych w celu okresowych kontroli szczelności. Organ pierwszej instancji stwierdził, że orzekł jak w sentencji decyzji, mając na uwadze ww. opracowanie. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] października 2009r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru po zapoznaniu się z odwołaniem Z. G. od opisanej wyżej decyzji Powiatowego Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] - umorzył postępowanie odwoławcze. Organ II instancji stwierdził, że Z. G. nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Wskazał, że stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 66 Prawa budowlanego jest wyłącznie właściciel nieruchomości, a także ewentualnie jej zarządca (przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt: II OSK 999/06). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, złożył Z. G. - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wskazał, że prowadząc niniejsze postępowanie organy uchybiły ogólnym zasadom postępowania administracyjnego poprzez naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. Stwierdził, że organ winien w pierwszej kolejności ustalić, kto jest właścicielem lokali, w których A. A. prowadził prace budowlane, czyli kto posiada przymiot strony. Organ błędnie ustalił, że A. A. jest właścicielem całych lokali położonych w piwnicy, na parterze i na I piętrze budynku znajdującego się przy ul. [...] w [...]. Zdaniem skarżącego ww. lokale stanowią nieruchomość wspólną jego i A. A., zatem skarżący posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o jej oddalenie. Na rozprawie przed Sądem, skarżący wskazał, że kwestionuje akty notarialne nabycia własności przedmiotowych lokali przez A. A., bowiem są błędne. Wadliwie opisano w nich powierzchnię lokali. Przed sądami cywilnymi prowadzone są postępowania, co do prawidłowego wyodrębnienia lokali. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając niniejszą skargę, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Rzeczą organu drugiej instancji, po tym jak wpłynęło do niego odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji było rozważenie, czy pochodzi ono od podmiotu, któremu w danym postępowaniu administracyjnym przysługuje przymiot strony. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a, umarza się postępowanie odwoławcze zainicjowane przez odwołanie nie pochodzące od strony postępowania odwoławczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2009r., w sprawie o sygnaturze akt II GSK 489/08 LEX nr 489237). Niniejsze postępowanie, przed organem pierwszej instancji, zakończyło się wydaniem decyzji na podstawie przepisu art. 66 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przepis ten należy postrzegać w związku z dyspozycją pierwszego przepisu Rozdział 6 ustawy Prawo budowlane - Utrzymanie obiektów budowlanych tj. art. 61. Obowiązki przewidziane w ww. rozdziale ustawy Prawo budowlane, nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. W okolicznościach niniejszej sprawy, zasadnie ustalono, że właścicielem lokalu objętego nakazem, opartym na przepisie art. 66 ustawy Prawo budowlane, jest A. A. Nabył on prawo własności lokalu, umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego. Organ oparł ustalenie powyższe na ww. dokumencie – akcie notarialnym. Prawidłowo, tytuł prawny do nieruchomości, organ powinien ustalić w oparciu o wypis z IV działu księgi wieczystej. Uchybienie to nie ma jednak znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy, bowiem skarżący nie kwestionuje samego faktu nabycia przez A. A. prawa własności na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego. Skarżący, w odwołaniu i w skardze do tutejszego Sądu, wywodzi wadliwość zawartego w ww. akcie, opisu wyodrębnionego lokalu w piwnicy budynku (a także innych nabytych przez A. A.). Badanie tych okoliczności pozostaje jednak poza kognicją organu nadzoru budowlanego. W świetle przedłożonych dokumentów właścicielem, przedmiotowego dla sprawy lokalu nie jest skarżący. Fakt dochodzenia przez skarżącego - w postępowaniach przed sądem powszechnym – praw do tych lokalu nie stanowi przesłanki, z której wynikałby przymiot strony skarżącego w niniejszym postępowaniu. Sąd podziela stanowisko organ II instancji, wywodzące się z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - stroną postępowania w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane, jest wyłącznie właściciel nieruchomości i jej zarządca. Właściciele nieruchomości sąsiednich nie mają uprawnień strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 Prawa budowlanego. Skarżący, jako właściciel innych wyodrębnionych lokali w przedmiotowym budynku, jest wobec nieruchomości A. A., stanowiącej też wyodrębniony lokal, właścicielem nieruchomości sąsiednich, a z tego tytułu nie może wywodzić przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Tym samym zasadnie umorzono postępowanie odwoławcze, po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącego, jako nie pochodzącym od strony postępowania. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.).