VII SA/Wa 2339/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...].08.2010r. nr [...] udzielił H. A. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części pawilonu handlowo-usługowego od strony północno-zachodniej na nieruchomości przy ul. [...] w W. Odwołanie od tej decyzji złożył R. L. Skarżonej decyzji zarzucił: -naruszenie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. poprzez nieuzasadnioną zgodę na użytkowanie, w sytuacji istnienia niewątpliwych przesłanek do nakazania rozbiórki; - naruszenie przepisu art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez wymaganego tym przepisem uzasadnienia faktycznego i prawnego; - naruszenie przepisów art. 6,7,8,9,11 i 15 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie z naruszeniem podstawowych zasad dotyczących sposobu prowadzenia takiego postępowania wynikających z powołanych przepisów; - naruszenie przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się i nie wykonanie wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2009r. sygn. akt VII SA/Wa 80/90 dotyczącym tej sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2010r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie wskazał, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Organ dokonał analizy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie w celu zastosowania właściwych przepisów powołanej wyżej ustawy. W ocenie organu odwoławczego stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. W dalszej części uzasadnienia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotowa dobudowa nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jej charakter odpowiada istniejącej zabudowie mieszkalno-usługowej. Ponad to z przedłożonej dokumentacji technicznej wynika, że wykonane prace wykonano z należytą starannością, zgodnie ze sztuką budowlaną, zasadami wiedzy technicznej oraz obowiązującymi regulacjami techniczno-budowlanymi. Ponad to ustalono, że sporna inwestycja nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, nie narusza praw osób trzecich, jak też nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. W szczególności teren od zaplecza nieruchomości użytkowanej przez R. L. ma szerokość 6,50 m co zapewnia swobodny dostęp do rampy towarowej pawilonu skarżącego. Nie znajduje też uzasadnienia zarzut pogorszenia warunków zdrowotnych w budynku zajmowanym przez R. L., ponieważ istniejące otwory okienne dotyczą pomieszczeń magazynowych, które nie są przeznaczone na pobyt dzienny ludzi. W ocenie organu odwoławczego zaakceptowanie funkcjonowania przedmiotowego obiektu w aktualnym kształcie nie powoduje groźby dla życia i zdrowia przebywających w pobliżu osób, jak też realnego niebezpieczeństwa powstania szkody w mieniu. W niniejszej sprawie nie ma również miejsca istotne, niedające się pogodzić z obowiązującymi przepisami pogorszenie warunków użytkowych i zdrowotnych dla otoczenia. Inwestycja pozostaje także w zgodzie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zgodna z ocena prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 80/09. Skargę na te decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. L. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - przepisu art. 37 oraz 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. poprzez nieuzasadnioną zgodę na użytkowanie w sytuacji istnienia niewątpliwych przesłanek do nakazania rozbiórki; - przepisu art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wymaganego tym przepisom podania podstawy prawnej oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego; - przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 15 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie z naruszeniem podstawowych zasad dotyczących sposobu prowadzenia takiego postępowania wynikających z powołanych przepisów; - przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się i nie wykonanie wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 80/09 dotyczącym tej sprawy. Podnosząc te zarzuty wnosił o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ zaniechał, wbrew zasadzie określonej w art. 10 K.p.a. powiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz możliwości składania wniosków dowodowych. Poza tym organ niezasadnie uznając, że dobudowa nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych otoczenia, oparł się wyłącznie na opinii zawartej w ocenie technicznej sporządzonej przez J. J. i K. M. Skarżący wielokrotnie wskazywał na nierzetelność opinii i niezgodność ze stanem rzeczywistym. Poza tym wskazano, że odległość 6,5 m jest niewystarczająca do tego aby R. L. mógł bez zakłóceń korzystać z własnego pawilonu. Podjeżdżające często samochody do rampy H. A. uniemożliwiają skarżącemu dostęp do jego pawilonu. Na dowód tego zostały dołączone zdjęcia, których jednak organ nie wziął pod uwagę bez podania powodu takiego postępowania. Skarżący podniósł również, że dobudowa uniemożliwia mu normalne korzystanie z własnego obiektu także dlatego, że zasłania okno pawilonu. Zasłanianie powoduje, że pomieszczenie z tym oknem nie może być przeznaczone na dzienny pobyt ludzi i z konieczności zostało zaadaptowane na pomieszczenie magazynowe. Normalnie w pomieszczeniu tym miało znajdować się biuro. Skarżący nie zgodził się także z twierdzeniem organu dotyczącym kwestii ograniczenia widoczności pawilonu skarżącego. W jego ocenie jest to również uniemożliwianie normalnego korzystania z obiektu. Powołując się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006 r. wskazał na konieczność wszechstronnej oceny wpływu inwestycji na działki sąsiednie. Poza tym skarżący przywołując obszerny fragment uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2009 r. dotyczącego tej sprawy zarzucił organowi niezastosowanie się do wskazań zawartych w tym wyroku. W szczególności organ ponownie naruszył zasady wyrażone w art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne a ocena dowodów pobieżna. Organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Dodatkowo skarżący wskazał na wadliwość sporządzonego protokołu z oględzin w dniu [...].06. 2010r. Z zapisów w nim zawartych wynika, że oględziny dotyczyły okoliczności niespornych i nie istotnych dla sprawy. Natomiast nie poczyniono ustaleń odnośnie zarzutów stawianych przez skarżącego. W konkluzji skarżący wskazał, że; - samowola ogranicza dostęp do jego pawilonu uniemożliwiając normalne korzystanie z niego, - zabiera światło wpadające do pomieszczeń zajmowanego przez niego pawilonu, - jego pawilon stał się niewidoczny, co powoduje ograniczenie w dostępie do klientów, - istnienie drzwi i rampy w samowolnej dobudowie uniemożliwia dojazd do jego pawilonu od tyłu, - istnienie ,,ogródka piwnego" stanowi duże utrudnienie w korzystaniu z jego pawilonu. Z tych powodów, zdaniem skarżącego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego winien wydać w oparciu o art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakaz rozbiórki samowolnie wykonanej dobudowy do budynku położonego przy ul. [...] w W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej ppsa). Badając pod tym względem zaskarżone postanowienie Sąd uznał, że skargę należało oddalić, gdyż nie narusza ono prawa. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010r., którą zaakceptował pogląd organu I instancji co do tego, że należy zezwolić inwestorowi na użytkowanie samowolnie rozbudowanej części pawilonu od strony północno-zachodniej na nieruchomości położonej w W. przy ul [...] i na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 200r. nr 98, poz. 1071 z póź. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowił art. 37 i art. 42 ustawy z 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm. zwana dalej: ustawą z 1974 r.) zgodnie z którym obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z ust. 2 powołanego przepisu wynika natomiast, że organ może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. Z kolei art. 42 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi, że inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Natomiast art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) zawiera normę, zgodnie z którą przepisu art. 48 (regulującego postępowanie w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zezwolenia) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności jednakże przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należało skontrolować czy skarga pochodzi od podmiotu uprawnionego. Podmiotem uprawnionym stosownie do art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. jest każdy kto ma w tym interes prawny. Zatem bezwzględnym warunkiem jest ustalenie, komu w niniejszej sprawie dotyczącej samowoli budowlanej przysługiwał przymiot strony takiego postępowania. W przedmiotowej sprawie organy orzekające ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, a okoliczności tej nie kwestionuje sam skarżący, iż sporna dobudowa została wzniesiona pod rządami ustawy z 1974r. Wskazać należy również, iż stosownie do utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt IV SA 5058/03, niepublikowany, LEX 189051, wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r. sygn., akt IV SA 196/96, niepublikowany, LEX 47287) należało oceniać zaistniałą samowolę budowlaną w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej popełnienia. I tak z brzmienia art. 37 w zw. z art. 38 ustawy z 1974 r. wynika niezbicie, iż stroną postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, którzy są zobowiązani na swój koszt dokonać rozbiórki obiektu lub jego części. Stroną tego postępowania jest zatem podmiot, na którego taki obowiązek może być nałożony skoro decyzja organu administracji publicznej dotyczy jego interesu prawnego. Natomiast kwestia posiadania interesu prawnego w takiej sprawie przez inne podmioty musi być rozstrzygana w oparciu o art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1072, ze zm. znanej dalej: k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stroną postępowania w sprawie samowoli budowlanej jest więc jedynie podmiot mający interes prawny w tym postępowaniu. Powszechnie przyjmuje się, że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien być analizowany w płaszczyźnie prawa materialnego a nie procesowego (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r. sygn. akt I SA 1919/92, OSP 1994 r. z. 10, poz. 199, z glosą P. Kucharskiego, według którego interes prawny jest kategorią normatywną, mającą swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwiania sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia, zarazem ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania). I tak osoba ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jej sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące ją "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Nie jest zatem automatycznie legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto poinformował właściwy organ administracji o samowoli budowlanej. Pojęcie interesu prawnego rozumiane winno być jako obiektywna przesłanka, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej (pkt 1 tezy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 24/06, niepublikowany, LEX nr 276747). Zatem jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów prawa uznanie interesu prawnego danego podmiotu jest możliwe tylko wtedy, jeżeli wynika on z konkretnej normy prawa materialnego, stanowiącej materialnoprawną podstawę wydania decyzji. Status prawny dzierżawcy w postępowaniu dotyczącym postępowań z zakresu prawa budowlanego był już wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych. Stwierdzić należy, że orzecznictwo to stoi na jednolitym dotychczas stanowisku, zgodnie z którym interes prawny upoważniający do udziału w takim postępowaniu dzierżawcy nie przysługuje, chyba że jest podmiotem wymienionym w art. 28 Prawa budowlanego. Dzierżawca nie jest podmiotem, któremu przysługują uprawnienia wynikające z przepisów prawa budowlanego, gdyż posiada on jedynie prawa zależne od podmiotu będącego właścicielem nieruchomości, a wynikające ze stosunku zobowiązaniowego. Może zatem domagać się respektowania jego praw cywilnych, wynikających z umowy, od właściciela, a nie od organów administracji publicznej. Dla tych organów, stroną uprawnioną do zgłaszania żądań o charakterze administracyjnym jest jedynie podmiot legitymujący się prawem własności lub innym prawem o podobnym charakterze. Skarżący, w świetle powyższych rozważań nie posiada przymiotu strony w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Należy też stwierdzić, że R. L. nie wykazał aby posiadał interes prawny w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 28 K.p.a. Wskazywane przez skarżącego uciążliwości w korzystaniu z pawilonu mogą świadczyć jedynie o istnieniu po jego stronie interesu faktycznego ale to nie uprawnia go do bycia stroną postępowania. Niezależnie od tego należy wskazać, że zarzuty skargi nie są uzasadnione. Niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, o jakim mowa w art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 25 października 1974 r. - prawo budowlane ma miejsce także wówczas, gdy samowolnie wzniesiony obiekt budowlany zlokalizowany został w sposób uniemożliwiający lub istotnie ograniczający możliwość korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Niewątpliwie nie mamy doczynienia z sytuacją, w której dobudowa spowodowała niemożność korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Jak wynika z materiału dowodowego pawilon nadal jest używany zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Natomiast wskazywane przez skarżącego utrudnienia dotyczące blokowania dostępu do tylnej części pawilonu poprzez usytuowanie w budynku inwestora drzwi i rampy oraz wskutek podjeżdżania do nich samochodów ciężarowych nie może być uznane za niedopuszczalne pogorszenie warunków dla otoczenia. Ewentualne niedogodności w korzystaniu z dojazdu do pawilony mogą wynikać ze zbyt dużej ilości zaparkowanych samochodów. Nie są natomiast wynikiem powstałej dobudowy. Podobnie należy ocenić zarzut przesłaniania światła. Problem ten, co wynika ze stanowiska skarżącego dotyczy jednego pomieszczenia, które na dodatek może być użytkowane w inny sposób. Ograniczenie to nie może być uznane za niedopuszczalne pogorszenie warunków. Kwestia sposobu odprowadzania wód opadowych z budynku skarżącego także nie może stanowić podstawy do wydania nakazu rozbiórki. Jak wynika z wyjaśnień skarżącego na przestrzeni wielu lat raz doszło do zalania pomieszczeń przez niego zajmowanych a więc nawet jeśli przyjąć, że przyczyną była dobudowa to nie jest to okoliczność uzasadniająca tak drastyczne decyzje. Poza tym z pewnością istnieje możliwość innego rozwiązania technicznego tego problemu. Zarzut ograniczenia dostępności klientów do pawilonów zajmowanych przez skarżącego nie znajduje żadnego uzasadnienia i brak jest podstaw aby twierdzić, że taka sytuacja ma miejsce. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie można mówić o obrazie art. 10 K.p.a. w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajduje się pismo skierowane do skarżącego informujące go o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o możliwości składania własnych dowodów. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego zapoznawał się z aktami i przedstawiał swoje stanowisko w sprawie. Od momentu zapoznania się z aktami do wydania decyzji nie przeprowadzona żadnych dowodów. Poza tym skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który doskonale znał uprawnienia strony w toku postępowania administracyjnego. Kwestionowanie przez skarżącego czynności w postaci oględzin, a w szczególności poczynionych w ich trakcie ustaleń jest niezrozumiałe biorąc pod uwagę to, że był on obecny podczas tej czynności i podpisał protokół. Zatem skoro uważał, że ustalenia są niewystarczające mógł takie zastrzeżenia zgłaszać w toku czynności. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela również zarzutów dotyczących oceny technicznej. Przedstawione przez skarżącego zastrzeżenia w istocie są polemiką z ustaleniami rzeczoznawców i nie precyzują konkretnych uchybień zawartych w ocenie. Należy też pamiętać, ze ocena została sporządzona przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną w tym zakresie i skuteczne jej podważenie powinno nastąpić poprzez wskazanie oczywistych wad, które by ją dyskwalifikowały bądź przez złożenie innej oceny sporządzonej przez odpowiednie osoby. W niniejszej sprawie żadna z tych okoliczności nie zaistniała. Odnosząc się generalnie do zarzutu naruszenia przepisów postępowania sformułowanych przez skarżącego trzeba wskazać, że mogą one być skuteczne jedynie wtedy, gdy skarżący wykaże, że mogły one mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Takiej argumentacji ani odwołanie ani skarga nie zawiera. Nie znajduje też potwierdzenia zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. Nie można uznać, że przytoczona część uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi ocenę prawną. Fragment ten wskazuje powszechnie znane zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7, 77, 107 § 3 K.p.a., którymi winien się kierować organ. Oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania są uwagi dotyczące zastosowania wskazanych przepisów Prawa budowlanego z 1974r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ppsa Sad orzekł jak w sentencji wyroku.