VII SA/Wa 2341/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania J. M., zwanego dalej "skarżącym", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") nr [...] z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], nakazującą skarżącemu rozbiórkę ścianki lekkiej gipsowo-kartonowej usytuowanej na murku balustrady schodów klatki schodowej, stanowiącej zabudowę części korytarza na najwyższej kondygnacji przy lokalu nr [...], w budynku przy ul. [...] w [...]. Organ drugiej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "k.p.a." oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), zwanej dalej "pr.bud.". Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 24 września 2013 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] wpłynęło pismo T. S.-K. i M. K. (dalej: "wnioskodawcy") w sprawie powiększenia lokalu nr [...] poprzez zajęcie części wspólnej w postaci klatki schodowej w budynku przy ul. [...] w [...]. W trakcie kontroli 18 października 2013 r. stwierdzono wydzielenie przestrzeni podestu o wymiarach 262 x 216 cm ściankami z drewna. W ściance zamontowano drzwi wyjściowe. W wyniku przeprowadzonych prac powstał więc dodatkowy przedsionek do lokalu nr [...] zajmowanego przez skarżącego. Decyzją nr [...] z [...] lutego 2014 r. umorzono postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Wskutek odwołania wnioskodawców, [...] WINB decyzją nr [...] z [...] czerwca 2014 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W trakcie ponownego postępowania PINB postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2014 r. nałożył na skarżącego obowiązek wykonania oceny technicznej (w formie graficznej i opisowej) prawidłowości i zgodności z wiedzą techniczną robót budowlanych związanych z zabudową części korytarza przy lokalu nr [...]. Z uwagi na materiał wykorzystany przy wykonaniu ww. ścianki, wskazana ocena techniczna miała być także zaopiniowana przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W dniu 23lutego 2015 r. skarżący złożył "Ekspertyzę techniczną stanu ochrony przeciwpożarowej" dotycząca budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] sporządzoną przez mgr inż. M. O. (Nr upr. [...]) oraz mgr inż. K. H. (Nr upr. [...]). Na podstawie ww. ekspertyzy [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, postanowieniem z dnia 26 stycznia 2015r. wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż to określono w przepisach techniczno-budowlanych dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w [...], w związku z adaptacją poddasza na cele mieszkalne. [...] Komendant WPSP zalecił skarżącemu wykonanie szeregu określonych prac, w tym wykonanie ściany wydzielającej klatkę schodową na poddaszu o klasie odporności ogniowej EI 30; przy jednoczesnym oddzieleniu poddasza użytkowego od palnej konstrukcji dachu i pokrycia dachu o klasie odporności ogniowej EI 30 oraz wykonania wyłazu z klatki schodowej na poddasze nieużytkowe o klasie odporności ogniowej EI 15. Organ wskazał też, że postanowienie nie zastępuje wymaganych prawem projektów budowlanych i projektów wykonawczych, uzgodnionych z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz stosownych pozwoleń przewidzianych przez przepisy prawa budowlanego. Wobec samowolnego charakteru wykonanych prac i niespełnienia wymagań określonych w postanowieniu organu ppoż., PINB decyzją nr [...] z [...] czerwca 2015 r. nałożył na skarżącego obowiązek rozbiórki zabudowy części korytarza na najwyższej kondygnacji przy lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. W wyniku odwołania od ww. decyzji PINB z [...] czerwca 2015 r., [...] WINB decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. ponownie rozpatrzył sprawę i uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy PINB decyzją nr [...] z [...] lipca 2016 r. ponownie nałożył na skarżącego obowiązek rozbiórki zabudowy korytarza. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 15 grudnia 2016 r. stwierdzono, że obowiązek wynikający z ww. decyzji został wykonany, tj. zabudowa w postaci drewnianej ścianki została rozebrana. Przed zakończeniem postępowania w formie decyzji administracyjnej w trybie art. 51 ust. 3 pr.bud., PINB uzyskał informację, że skarżący ponownie dokonał zabudowy część korytarza przy lokalu nr [...]. Czynności kontrolne przeprowadzone 10 lutego 2017 r. wykazały, że tym razem przy lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] wykonana została zabudowa klatki schodowej z lekkiej płyty gipsowo-kartonowej umieszczonej na murku balustrady schodów. Ścianka jest zlicowana z istniejącą balustradą poziomą i częścią balustrady od strony biegu klatki schodowej. Pomimo zastosowania innego materiału niż w pierwszym przypadku, ww. ścianka została usytuowana w tym samym miejscu co ścianka drewniana i można było stwierdzić, że nowa ścianka powstała przed zakończeniem postępowania prowadzonego przez powiatowy organ nadzoru budowlanego. Stwierdzono też, że właściciel lokalu nr [...] nadal nie uzyskał stosownych pozwoleń organu administracji architektoniczno-budowlanej. 3. W rezultacie ww. kontroli, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...] z [...] czerwca 2017 r., na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 pr.bud., ponownie nakazał skarżącemu dokonanie rozbiórki ścianki lekkiej wykonanej z płyty gipsowo-kartonowej, usytuowanej na murku balustrady schodów klatki schodowej, stanowiącej zabudowę części korytarza na najwyższej kondygnacji przy lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...]. Organ podkreślił, że w myśl powołanego przepisu ustawy Prawo budowlane, w przypadku niewykonania nakazanych prac, właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu lub jego części lub doprowadzenie obiektu - jeśli to możliwe – do stanu poprzedniego. 4. Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w ustawowym terminie wniósł skarżący. Skarżący wskazał, że po rozbiórce drewnianej osłony wysokość balustrady była niezgodna z przepisami, wynosiła bowiem jedynie 76 cm, zamiast wymaganych 110 cm. Zamontowanie spornej osłonki wykonano w celu podwyższenia wysokości i zabezpieczenia przed ewentualnym wypadkiem. Skarżący podkreślił też, że wyłaz z klatki schodowej na nieużytkowe poddasze oraz inne prace wykonał zgodnie z postanowieniem [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej. Spór o zabudowę wejścia do lokalu nr 3 jest też tylko przykładem sporu sąsiedzkiego. 5. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB nr [...] z [...] czerwca 2017 r. Zdaniem organu drugiej instancji, PINB dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. W związku z brakiem zaskarżenia decyzji nr [...] z [...] lipca 2016 r. w drodze odwołania oraz upływu przewidzianego na dokonanie tej czynności terminu decyzja zyskała przymiot prawomocności. Na obecnym etapie postępowania, organ odwoławczy nie posiada kompetencji do kwestionowania prawidłowości nałożenia obowiązków wynikających z decyzji nr [...]. Decyzja ta jest bowiem rozstrzygnięciem ostatecznym i pozostającym w obrocie prawnym, a więc korzysta z domniemania prawidłowości. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło wyłącznie kwestii wykonania lub niewykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud., a obowiązek ten nie został wykonany. W związku z powyższym bez znaczenia – w ocenie organu odwoławczego – dla rozpatrzenia sprawy pozostają zarzuty podniesione w treści odwołania, gdyż dotyczą one głównie zasadności nałożenia na skarżącego obowiązku decyzją pierwotną, która nie była przez skarżącego kwestionowana. Skarżący nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z [...] lipca 2016 r., tj. nie dokonał definitywnej rozbiórki zabudowy części korytarza wykonanej na najwyższej kondygnacji przy lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Bez znaczenia pozostaje fakt uprzedniego rozebrania ścianki drewnianej i w jej miejsce wykonania ściany z płyt gipsowo-kartonowych. Roboty te zostały bowiem wykonane w tracie jeszcze niezakończonego postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie robót budowlanych polegających na zabudowie najwyższej kondygnacji przy lok. 3. Postępowanie administracyjne, po wydaniu decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud. kończy dopiero decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 lub 2 pr.bud. Tak więc w przedmiotowej sprawie przed ostatecznym stwierdzeniem przez organ powiatowy wykonania obowiązku rozbiórki wykonanej zabudowy inwestor nie wykonał definitywnie rozbiórki tej zabudowy, a zmienił jedynie materiał z jakiego została ona wykonana. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 51 ust. 3 pr.bud. po upływie terminu właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W rezultacie decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 3 pkt 2 pr.bud. jest prawną konsekwencją decyzji nakładającej na stronę obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Na marginesie organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowa zabudowa uniemożliwia swobodne korzystanie z wyłazu dachowego przez pozostałych współwłaścicieli, co z kolei narusza przepis § 308 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z 23 września 2017 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący wskazał, że organ nieprawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, przez co nie wyjaśnił sprawy i w konsekwencji wydał błędną decyzję, czym naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wszystkie wyjścia ewakuacyjne z pomieszczeń mieszkalnych nie spełniają wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej, a w tym szczególności bezpiecznych warunków prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych i stan ten pozostał jest nadal aktualny. W związku z niezapewnieniem odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa pożarowego, a w szczególności bezpiecznych warunków prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych skarżący nie zaskarżył decyzji nr [...] z [...] lipca 2016 r., nakładającej obowiązek rozbiórki. Skarżący zdemontował ściankę drewnianą z murku balustrady oraz wymienił zejście do piwnicy i właz w obrębie klatki schodowej. Jednak, po odsłonięciu murku balustrady na ostatniej kondygnacji balustrada nie odpowiadała normom bezpieczeństwa. Z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dzieciom zamieszkałym w budynku, skarżący zastosował rozwiązanie uniemożliwiające wspinanie się na balustradę oraz zsuwanie się po poręczy. Skarżący wskazał, że nieprawdziwe było stwierdzenie organu odwoławczego, że "przedmiotowa zabudowa uniemożliwia swobodne korzystanie z włazu dachowego". Zabudowa nie uniemożliwia dostępu do korytarza na najwyższej kondygnacji, jak i do nowo zamontowanego włazu na dach, spełniającego wymogi w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Dodatkowo, skarżący wskazał, że drewniana zabudowa została zamontowana w 1974 r., więc zastosowanie w sprawie powinny mieć przepisy prawa budowlanego obowiązujące w tamtej dacie, a nie w dacie wydania decyzji przez organy nadzoru budowlanego. 7. Odpowiadając w dniu 11 października 2017 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały przedstawione w jej uzasadnieniu. Ustosunkowując się do zarzutów i wywodów zawartych w skardze organ stwierdził, że w świetle uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostają one bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 8. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 9. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron, Sąd stwierdził, że skarga J. M. na decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r., którą wydał [...] WINB, jest bezzasadna, a ww. decyzja jest zgodna z prawem. [...] WINB jako organ drugiej instancji, w sposób właściwy zbadał wszystkie istotne okoliczności sprawy i zasadnie wydał rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję PINB. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela rozważania organu dotyczące zastosowania w sprawie art. 51 pr.bud. Dotyczy to w szczególności ust. 1 pkt 2 wskazanego przepisu, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie tego obowiązku i wydaje decyzję: (a) o stwierdzeniu wykonania obowiązku, albo (b) w przypadku niewykonania obowiązku, decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W rozpatrywanej sprawie, w odniesieniu do pierwszej zabudowy przedmiotowego lokalu, tj. ścianki drewnianej, po dokonaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. kontroli, stwierdzającej wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB z [...] lipca 2016 r. prowadził postępowanie na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 pr.bud., tj. zmierzające do wydania decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku. Jednak organ stwierdził, że w miejsce usuniętej ścianki postawiono nową, wykonaną z innych materiałów. Jest to więc okoliczność, która wymaga zbadania przez organy nadzoru budowlanego, szczególnie wtedy, gdy wykonane roboty nastąpiły bezpośrednio po czynnościach dotyczących wcześniejszego naruszenia prawa budowlanego. Kompetencja PINB do zbadania zgodności z prawem nowo wykonanej ścianki nie może budzić wątpliwości. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości, organ nadzoru budowlanego ma prawo (upoważnienie), a nawet obowiązek, wszczęcia postępowania naprawczego na podstawie przepisów art. 50-51 pr.bud. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2936/15, LEX nr 2342630). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Wobec ponownej zabudowy przedmiotowego lokalu (części korytarza) ścianą z płyt gipsowo-kartonowych organ nie mógł wydać decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku, nałożonego na skarżącego decyzją PINB z [...] lipca 2016 r. (art. 51 ust. 3 pkt 1 lub 2 pr.bud.), ale zobowiązany był do wydania kolejnej decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud. Dopiero po wykonaniu kolejnego obowiązku nałożonego na skarżącego, możliwe byłoby wydanie decyzji w trybie art. 51 ust. 3 pkt 1 pr.bud., która jest - jak słusznie wskazał [...] WINB - prawną konsekwencją decyzji mającej na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Sąd odrzuca przy tym stanowisko skarżącego, że wykonane przezeń roboty budowlane nie wymagały zawiadamiania organu architektoniczno-budowlanego, ani interwencji organu nadzoru budowlanego. Zdaniem Sądu, wykonane przez skarżącego należałoby zakwalifikować jako przebudowę budynku mieszkalnego (art. 3 pkt 7a pr.bud.). Nie jest to remont, gdyż nie polegał na odtworzeniu stanu pierwotnego budynku. Przedmiotowe roboty budowlane nie dotyczą też budynku parterowego ani budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Dlatego też żaden z wyjątków od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przewidzianych w art. 29 ust. 1 oraz ust. 2 nie ma zastosowania w sprawie. Dotyczy to m.in. art. 29 ust. 2 pkt 1a pr.bud. Istotną okolicznością, jest również to, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane na korytarzu, który stanowi część wspólną budynku. Fakt że skarżący jest współwłaścicielem budynku, a więc i jego części wspólnych nie zwalnia go z obowiązku uzyskania zgody pozostałych współwłaścicieli lub zarządcy budynku (gdyby w budynku była powołana wspólnota mieszkaniowa, albo gdyby budynek był własnością spółdzielni mieszkaniowej). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 19 października 2015 r., sygn. akt II OPS 2/15, potwierdził jasno, że w przypadku robót budowlanych wykonywanych w miejscach stanowiących części wspólne zgoda współwłaścicieli lub podmiotu sprawującego zarząd budynkiem, jest niezbędna, nawet jeśli inwestor w takich sprawach nie zawsze ma obowiązek składać do organu architektoniczno-budowlanego odpowiednie oświadczenie o tytule do dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Natomiast organ nadzoru budowlanego, jeśli prowadzi postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 48-51 pr.bud. ma obowiązek sprawdzić, czy osoba wykonująca określone roboty budowlane wykonuje je na podstawie przysługującego jej tytułu prawnego. W przedstawionym świetle roboty budowlane polegające na wykonaniu ścianki z płyt gipsowo-kartonowych stanowiły naruszenie prawa budowlanego. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie uznał również za przekonujące argumentów skarżącego, że wykonana przezeń praca służyła zapewnieniu bezpieczeństwa ludzi, zwłaszcza dzieci. Jeśli bowiem murek oddzielający wspólny korytarz od klatki schodowej był niższy niż przewidują to przepisy o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, to aby zapobiec ewentualnemu wypadkowi, wystarczyło podwyższyć murek lub choćby zamontować na nim dodatkową poręcz. Takie podwyższenie wraz z odpowiednimi kołkami lub wypustkami uniemożliwiałoby zarówno zjeżdżanie po murku, jak i zapobiegałoby wypadnięciu osoby będącej po stronie korytarza. 10. W odniesieniu do zarzutu skarżącego, że w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), a nie jak przyjął organ – pr.bud., należy podkreślić, że skoro przedmiotowa ścianka (gipsowo-kartonowa) została wykonana po zakończeniu postępowania rozbiórkowego, zakończonego wydaniem decyzji PINB z [...] lipca 2016 r. i po rozbiórce poprzednio zamontowanej ścianki drewnianej (vide: protokół oględzin z [...] grudnia 2016 r., nr [...]), to z pewnością została ona wykonana w chwili obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a nie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 1974 r., Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Podkreślić należy, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pr.bud. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, zgodnie z którym przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, art. 103 ust. 2 pr.bud. nie stosuje się do innych sytuacji, niż w nim wskazane – nie można więc stosować wykładni rozszerzającej tego przepisu i obejmować jego treścią innych sytuacji, niewskazanych w przepisach prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1105/13, LEX nr 1592120 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 459/14, LEX nr 1 532 671). 11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowe, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., orzekł jak w sentencji.