VII SA/Wa 2354/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2007 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia zbiornika wodnego do stanu zgodnego z prawem. skargę oddala. VIISA/WA 2354/06 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2, ust. 7 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) po ponownym rozpoznaniu sprawy, nałożył na R. T. obowiązek doprowadzenia zbiornika wodnego, zlokalizowanego na posesji przy ulicy [...] w G. do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu decyzji, organ pierwszej instancji stwierdził, iż doprowadzenie przedmiotowego zbiornika do stanu zgodnego z prawem byłoby możliwe poprzez zasypanie części zbiornika od strony gazociągu wysokiego ciśnienia w taki sposób aby górna krawędź brzegu zbiornika od osi gazociągu nawet przy najwyższym zwierciadle wody (biorąc pod uwagę roztopy, dużą ilość opadów) wynosiła co najmniej 5 m. Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał również zabezpieczenie brzegu zbiornika przed osuwaniem. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania R. T. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] października 2005 r. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy zauważył, iż ustalenia dokonane przez organy wskazują, że R. T. wykonał samowolnie zbiornik wodny w odległości 3,50 m od istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia. Tym samym obiekt ten narusza strefę ochronną wokół gazociągu, która wg Rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, wynosi 5 metrów. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, iż decyzja organu I instancji została wydana po uwzględnieniu uwag [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zawartych w decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Po ponownej analizie stanu faktycznego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., stwierdził możliwość doprowadzenia spornego zbiornika wodnego do stanu zgodnego z prawem, bez konieczności dokonania całkowitej rozbiórki (zasypania) zbiornika. Dlatego też, analizując cały materiał dowodowy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ szczebla powiatowego zasadnie przyjął w rozstrzygnięciu za podstawę prawną art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 7, ustawy Prawo budowlane, a niniejsza sprawa została wyjaśniona w stopniu niezbędnym do jej ostatecznego rozstrzygnięcia, tj. zachowania przewidzianej przepisani 5-cio metrowej strefy ochronnej wokół zbiornika. Dlatego też odwołanie R. T. nie zasługuje na uwzględnienie. Na marginesie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż kwestia naruszania prawa własności po wykonaniu robót budowlanych, może być zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego dochodzona jedynie na drodze procesu cywilnego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. T. Zarzucił jej, a także decyzji organu I instancji naruszenie prawa procesowego i materialnego. Skarżący podniósł, iż jego zdaniem przepisu art. 29 ust 2 pkt 9 lit. b Prawa budowlanego nie przewiduje wymogu uzyskania pozwolenia na budowę, bądź też zgłoszenia na wykonanie bądź też remont stawu będącego melioracją wodną szczegółową. Zarzucił również, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeprowadził wizji lokalnej w której ustalono-by istniejący stan faktyczny. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju istotne wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, którego celem jest doprowadzenie w określonym terminie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami prawa. Możliwość nałożenia obowiązku wykonania czynności mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem może się wiązać z rozbiórką części obiektu zrealizowanej z naruszeniem prawa, jak też wynikającego z tego nakazu wykonania robót wymaganych do doprowadzenia pozostałej części obiektu do takiego stanu, aby nadawał się do użytkowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 1997 r. sygn. akt: IV SA 1450/95, Monitor Prawniczy - Zestawienie Tez 2000/5 str. 325). Stwierdzić trzeba, iż stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadniał zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego trybu określonego w art. 51 w/w ustawy. Wykonany w 1987 roku bez dokumentacji budowy zbiornik wodny został bowiem przebudowany przez skarżącego w listopadzie 2000 roku w celu osuszenia pobliskiego pola, co stanowi naruszenie przepisów prawa. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi, w/w prace przeprowadzone przez R. T. wymagały wcześniejszego zgłoszenia zamiaru ich dokonania. Jak wynika bowiem z treści art. 29 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 listopada 2000 r.) pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na wykonaniu i remoncie urządzeń melioracji szczegółowych, poza obszarami parków narodowych. Wykonanie w/w urządzeń szczegółowych wymaga jednakże na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi. Uregulowania charakteryzujące urządzenia melioracji wodnych zawarte są w art. 90 oraz 91 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 38, poz. 230 ze zm.). Wynika z nich, iż urządzeniami melioracji wodnych są urządzenia służące do regulacji stosunków wodnych i polepszenia zdolności produkcyjnej gleby. Urządzenia te dzielą się na podstawowe i szczegółowe. W/w art. 91 do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zalicza miedzy innymi groble na obszarach nawadnianych, drenowania, deszczownie wraz z pompami przenośnymi, stawy rybne oraz inne podobne urządzenia. Po przeanalizowaniu akt sprawy, w tym obu decyzji ([...] oraz [...]) wydanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Sąd stwierdza, iż ze względu na ich charakter, prace wykonywane przez skarżącego należy zaliczyć do prac dotyczących urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. Zatem, zgodnie z treścią art. 30 ust. pkt 1 Prawa budowlanego R. T. zobowiązany był przed wykonaniem powyższych prac zgłosić zamiar ich dokonania do właściwego urzędu. Skarżący nie dopełnił tej czynności, a zatem pogłębienie zbiornika wykonane zostało w warunkach samowoli budowlanej. Jednocześnie stwierdzić należy, iż lokalizacja urządzenia melioracyjnego szczegółowego, jakim jest zbiornik pogłębiony przez skarżącego, pozostaje w sprzeczności z przepisami rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. nr 139, poz. 686). W załączniku nr 2 do w/w rozporządzenia określono bowiem odległość podstawową gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 PN 6, 3 MPa od uregulowanych rzek, potoków i rowów melioracyjnych lub innych podobnych obiektów na 5 metrów. Przebudowany zbiornik znajduje się zaś w odległości zaledwie 3,5 metra od gazociągu. Przepisy techniczno-budowlane są przepisami w większości bezwzględnie obowiązującymi. Organ nadzoru budowlanego, w przypadku stwierdzenia naruszenia takich przepisów, nie ma innej możliwości niż wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 10 października 2002 r., sygn. akt: II SA/Kr 86/99, LexPolonica nr 359542). Takie zachowanie organu miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Na marginesie zauważyć trzeba, iż w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano na okoliczność przebudowania zbiornika bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co nie jest zgodne z prawdą, bowiem, jak wykazano wyżej prace takie wymagają jedynie zgłoszenia. Fakt ten nie miał jednak znaczenia przy ocenie zasadności nałożonych obowiązków, bowiem nie-dokonanie w/w zgłoszenia przez skarżącego oznacza, iż wszelkie przeprowadzone prace stanowią samowolę budowlaną. Dlatego też, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2006 r. a także poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...] są prawidłowe. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.