VII SA/Wa 2354/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. Ż. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 200 3r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r. poz. 1446) oraz art. 17 pkt 2, art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po zapoznaniu się z pismem radcy prawnego R. Ś. działającego w imieniu M. Ż. zatytułowanym jako "zażalenie na postanowienie Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...]z dnia [...]sierpnia 2014 r.", stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w dniu [...]sierpnia 2014 r. pełnomocnik działający w imieniu M. Ż. wystąpił do Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...]o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, "iż nieruchomość położona w [...]przy ulicy [...] nazywana "[...]" nie jest zabytkiem w rozumieniu art. 9 ustawy o ochronie zabytków i opieki nad zabytkiem". Pismem z dnia [...]sierpnia 2014 r. Powiatowy Konserwator Zabytków w [...]poinformował, że zaświadczenie w trybie art. 217 k.p.a. o statusie konserwatorskim [...]w [...]zostało wydane w dniu [...]czerwca 2014 r. przez [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], zaś kopię powyższego zaświadczenia organ I instancji przekazał pełnomocnikowi wnioskodawcy. Nadto, wyjaśniono wnoszącemu, iż definicję zabytku zawiera art. 3 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, natomiast art. 9 przedmiotowej ustawy nie definiuje pojęcia "zabytek", tylko opisuje formę ochrony zabytków, jaką jest rejestr zabytków. W związku z powyższym nie ma możliwości wydania żądanego zaświadczenia. W dniu [...]sierpnia 2014 r. R. Ś. działający w imieniu M. Ż., złożył "zażalenie na powyższe pismo z dnia [...]sierpnia 2014 r. Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...]". Pełnomocnik strony skarżącej domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zobowiązania Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...]do wydania zaświadczenia, podnosząc zarzut niezastosowania art. 124 k.p.a. w zw. z art. 219 k.p.a., z uwagi na nie spełnienie przez pismo z dnia [...]sierpnia 2014 r. wymogów formalnych stawianych przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również niezastosowania art. 217 k.p.a. w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się w rejestrze zabytków. W uzasadnieniu swojego stanowiska pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż wnioskodawczyni wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o tym, że przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się w rejestrze zabytków, zaś organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia. Stwierdził, że "nie ma możliwości wydania żądanego zaświadczenia". Pismem z dnia [...]września 2014 r. Powiatowy Konserwator Zabytków w [...]wyjaśnił dodatkowo stan prawny dotyczący statusu konserwatorskiego [...]w [...], jak również poinformował o właściwości organów w zakresie prowadzenia rejestrów zabytków. Pismem z dnia [...]września 2014 r. R. Ś. działający w imieniu M. Ż. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o przekazanie zażalenia organowi II instancji. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia Minister wskazał, iż zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego). W konsekwencji oznacza to, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków, określonych (tzn. stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Ponadto, organ wyjaśnił, że przepis art. 218 k.p.a. określa kiedy organ ma obowiązek wydania zaświadczenia. W sytuacji opisanej w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. potwierdzenie faktów albo stanu prawnego powinno wynikać z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające przed wydaniem zaświadczenia może być przeprowadzone tylko w koniecznym, a więc ograniczonym zakresie (art. 218 § 2 k.p.a.). Zaświadczenia jako akty o charakterze deklaratoryjnym, wydawane są przez organy w oparciu o posiadane rejestry, dane wynikające z kartotek, czy też z prowadzonych ewidencji, jednakże treść zaświadczenia nie może zawierać ani oceny stanów faktycznego lub prawnego ani też wykładni prawa. Dalej, organ stwierdził, iż R. Ś. działający w imieniu M. Ż. pismem z dnia [...]sierpnia 2014 r. wystąpił do Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...]o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, "iż nieruchomość położona w [...]przy ulicy [...] nazywana "[...]" nie jest zabytkiem w rozumieniu art. 9 ustawy o ochronie zabytków i opieki nad zabytkiem", zaś w złożonym piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. sprecyzował swoje żądanie stwierdzając, iż domagał się zaświadczenia o tym, że przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się rejestrze zabytków. Tak więc sprawa dotyczy wydania zaświadczenia dotyczącego potwierdzenia faktu wpisania lub też nie, przedmiotowej nieruchomości do rejestru zabytków. Minister podkreślił, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wpis do rejestru zabytków stanowi prawną formę ochrony i jak wynika z art. 9 ust. 1 ww. ustawy do rejestru wpisuje się zabytek nieruchomy na podstawie decyzji wydanej przez wojewódzkiego konserwatora zabytków z urzędu bądź na wniosek właściciela zabytku nieruchomego lub użytkownika wieczystego gruntu, na którym znajduje się zabytek nieruchomy. Rejestr zabytków, jak wynika z art. 8 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami prowadzi wojewódzki konserwator zabytków. Tym samym, co wynika z przytoczonych powyżej wywodów zaświadczenie o treści zgodnej z żądaniem, może wydać organ, który prowadzi rejestr zabytków, albowiem zgłoszone żądanie dotyczy potwierdzenia stanu prawnego, wynikającego z prowadzonych przez ten organ rejestrów. Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo zatem Powiatowy Konserwator Zabytków w [...]uznał, iż nie jest organem właściwym do rozpoznania wniosku radcy prawnego R. Ś., działającego w imieniu M. Ż. albowiem nie jest organem, który prowadzi rejestr zabytków. Dodał przy tym, iż uznając swoją niewłaściwość winien był jednakże przekazać żądanie do organu właściwego tj. [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jako organu właściwego do jego rozpatrzenia, do czego był zobowiązany na mocy art. 65 § 1 k.p.a. Z powołanych powyżej przyczyn nie można uznać, jak tego domaga się radca prawny R. Ś. działający w imieniu M. Ż., iż pismo Powiatowego Konserwatora Zabytków z dnia [...]sierpnia 2014 r. jest rozstrzygnięciem jego wniosku z dnia [...]września 2014 r. o wydanie zaświadczenia, a tym samym, że mamy do czynienia z wydanym na podstawie art. 219 k.p.a. postanowieniem, które podlega zaskarżeniu. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest niemożność merytorycznego rozpoznania przez organ odwoławczy pisma z dnia [...]sierpnia 2014 r., jako zażalenia na postanowienie Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...]z dnia [...]sierpnia 2014 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego następnie wskazał na art. 134 k.p.a. oraz podniósł, iż ukształtowane na tle ww. przepisu orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a., jak również sytuacje, gdy z przyczyn procesowych odwołanie jest niedopuszczalne. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że mając na względzie powyższe należało na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzić niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...]z dnia [...]sierpnia 2014 r. Skargę na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...]lipca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. Ż. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego R. Ś., wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]sierpnia 2014 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 k.p.a. w związku z niezastosowaniem art. 124 k.p.a. w związku z art. 219 k.p.a., z uwagi na nie spełnienie przez pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r. wymogów formalnych stawianych przez wspomniane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 k.p.a. w związku z niezastosowaniem art. 217 k.p.a., w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się w rejestrze zabytków, co skutkuje brakiem uzyskania przez wnioskodawcę urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego; W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. uchybiając wymogom art. 124 k.p.a. poinformował ją, że nie ma możliwości wydania żądanego zaświadczenia. Z językowego punktu widzenia sformułowanie użyte przez organ administracji jest równoznaczne z odmową wydania zaświadczenia, która winna nastąpić w formie postanowienia. Organ administracji nie wskazuje, że nie jest organem właściwym do wydania zaświadczenia, nie przekazał sprawy organowi właściwemu. Zatem wbrew stanowisku organu II instancji skarżąca słusznie wniosła zażalenie na postanowienie. Dodała, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą i poglądami doktryny powszechnie przyjmuje się, iż o charakterze środka procesowego nie przesądza jego nazwa, lecz treść pism i treść żądania strony (zob. wyrok NSA z dnia 2 marca 1987 r., sygn. akt II SA 92/87, z dnia 16 grudnia 1987 r., sygn. akt IV SA 787/87). Z treści pisma Powiatowego Konserwatora Zabytków wyraźnie wynika, że zaświadczenia skarżącej nie wyda, co nie może być rozumiane inaczej niż jako odmowa jego wydania. Zgodnie z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zatem skarżąca zasadnie wniosła zażalenie, które zgodnie z przepisami jej przysługiwało. Strona podniosła, iż w przypadku stwierdzenia swojej niewłaściwości Powiatowy Konserwator Zabytków w [...], po uchyleniu zaskarżonych postanowień powinien przekazać sprawę organowi właściwemu w celu nadania sprawie biegu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej było postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2015 r., na mocy którego organ, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia od pisma Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...]z dnia [...] sierpnia 2014 r. Na wstępie wskazać należy, iż organ powinien w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powiązać art. 134 k.p.a., zgodnie z którym "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania", z art. 144 k.p.a., który stanowi, że "w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań". Jednakże powyższa wada nie jest na tyle istotna, aby skutkowała wyeliminowaniem rozstrzygnięcia z obiegu prawnego. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że niedopuszczalność odwołania (co odpowiednio odnieść należy do zażalenia) może wynikać z m.in. z przyczyn przedmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji, (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 9, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, str. 609). Odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, jak również sytuacje, gdy z przyczyn procesowych odwołanie jest niedopuszczalne. W stanie faktycznym sprawy, M. Ż. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego R. Ś. pismem z dnia [...]sierpnia 2014 r. wystąpiła do Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...]o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, "iż nieruchomość położona w [...]przy ulicy [...]nazywana "[...]" nie jest zabytkiem w rozumieniu art. 9 ustawy o ochronie zabytków i opieki nad zabytkiem". Wydawanie zaświadczeń uregulowane zostało w dziale VII k.p.a. w art. 217 – 220 k.p.a. Postępowanie w sprawach zaświadczeń, nie jest ogólnym postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a. Ma ono charakter uproszczony i odformalizowany, co nie oznacza jednak, że można je traktować w kategoriach pozaprawnych. Przeciwnie, zgodnie ze sformułowaną regułą przez Sąd Najwyższy, wyrażoną w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 26 marca 1997 r., sygn. akt III RN 9/97 (OSNAP 1997/20/395), organy wydające lub odmawiające wydania zaświadczenia obowiązane są w każdym przypadku przestrzegać wymagania określone w dziale VII k.p.a., a w sprawach w tym dziale nieuregulowanych, odpowiednio stosować przepisy o ogólnym postępowaniu administracyjnym, a zwłaszcza zasady ogólne k.p.a. Dalej, przyjdzie zauważyć, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na wniosek osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie jest zatem aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Postępowanie wyjaśniające z art. 218 k.p.a. ogranicza się jedynie do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe potwierdzenie treści dokumentów zgromadzonych przez dany organ (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 140/16). Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.). Na szczególną uwagę zasługuje regulacja zawarta w art. 218 § 1 k.p.a., zgodnie z którą, w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wracając do stanu faktycznego sprawy wskazać należy, iż pismem z dnia [...]sierpnia 2014 r. Powiatowy Konserwator Zabytków w [...]poinformował stronę, że zaświadczenie w trybie art. 217 k.p.a. o statusie konserwatorskim [...]w [...]zostało wydane w dniu [...]czerwca 2014 r. przez [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], zaś kopię powyższego zaświadczenia organ I instancji przekazał pełnomocnikowi wnioskodawcy. Nadto, wyjaśniono wnoszącemu o wydanie zaświadczenia, iż definicję zabytku zawiera art. 3 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, natomiast art. 9 przedmiotowej ustawy nie definiuje pojęcia "zabytek", tylko opisuje formę ochrony zabytków, jaką jest rejestr zabytków. W związku z powyższym nie ma możliwości wydania żądanego zaświadczenia. Wobec powyższego, istota sporu sprowadzała się do konieczności rozstrzygnięcia, czy pismo z dnia [...]sierpnia 2014 r. Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...]powinno być uznane za postanowienie o odmowie wydania wnioskowanego przez skarżącą zaświadczenia, od którego zgodnie z art. 219 k.p.a. przysługiwałoby prawo wniesienia zażalenia. Rację ma strona skarżąca, choć odnosi to błędnie do charakteru "środka procesowego", że o charakterze danej czynności procesowej czy kwalifikacji aktu nie decyduje forma, lecz jego merytoryczna treść. Przypomnieć należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie prawa administracyjnego poglądem, cechami konstytutywnymi aktu administracyjnego są: oznaczenie organu administracji publicznej, który akt wydał, oznaczenie adresata aktu, sformułowanie rozstrzygnięcia oraz podpis osoby upoważnionej do wydania aktu (zob. wyrok NSA z 21 lutego 1994 r., sygn. I SAB 54/93 z glosą B. Adamiak i J. Borkowskiego, OSP 1995/11/222). Określone pismo może zostać uznane za akt administracyjny pod warunkiem zaistnienia w nim wszystkich wskazanych wyżej elementów konstrukcyjnych. Jednakże nie może uchodzić z pola widzenia, że aby podjąć próbę przypisania pismu określonej formy, w pierwszej kolejności, tak jak w niniejszej sprawie, należy dokonać weryfikacji, czy organ byłby właściwy do wydania określonego aktu. W tym względzie wskazać należy za organem, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wpis do rejestru zabytków stanowi prawną formę ochrony i jak wynika z art. 9 ust. 1 ww. ustawy do rejestru wpisuje się zabytek nieruchomy na podstawie decyzji wydanej przez wojewódzkiego konserwatora zabytków z urzędu bądź na wniosek właściciela zabytku nieruchomego lub użytkownika wieczystego gruntu, na którym znajduje się zabytek nieruchomy. Rejestr zabytków, jak wynika z art. 8 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, prowadzi wojewódzki konserwator zabytków. Tym samym, prawidłowe jest stanowisko Ministra, że zaświadczenie o treści zgodnej z żądaniem, bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, może wydać organ, który prowadzi rejestr zabytków, albowiem zgłoszone żądanie dotyczy potwierdzenia stanu prawnego, wynikającego z prowadzonych przez ten organ rejestrów, tj. wojewódzki konserwator zabytków. W aktach administracyjnych znajduje się kserokopia zaświadczenia z dnia [...]czerwca 2014 r. wystawionego przez [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, na które powołał się pełnomocnik strony w piśmie z dnia [...]sierpnia 2014 r., strona winna zatem być świadoma organu właściwego do wydania zaświadczenia. Słusznie zatem Powiatowy Konserwator Zabytków w [...]uznał, iż nie jest organem właściwym do rozpoznania wniosku radcy prawnego R. Ś., działającego w imieniu M. Ż., albowiem nie jest organem, który prowadzi rejestr zabytków. Z powołanych przyczyn nie można było uznać pisma Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...]z dnia [...]sierpnia 2014 r. jako postanowienia wydanego na podstawie art. 219 k.p.a., które podlegałoby zaskarżeniu. Reasumując uznać należy, iż prawidłowo Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez stronę zażalenia. Na marginesie zaznaczyć trzeba, iż skoro Powiatowy Konserwator Zabytków w [...]uznał się organem niewłaściwym do załatwienia żądania strony, winien był przekazać pismo do organu właściwego tj. [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Jednakże w obecnym stanie prawnym nie ma możliwości wyegzekwowania od organu dokonania powyższej czynności. Przekazanie to nie jest dokonywane w formie postanowienia, na które służy zażalenie, nie podlega kontroli sądu administracyjnego, w tym nie ma możliwości wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu w tym przedmiocie (zob. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 38/12, postanowienie WSA w Poznaniu z dniu 15 lipca 2015 r., sygn. akt II SAB/Po 61/15). Skoro zaś postępowanie o wydanie zaświadczenia ma charakter uproszczony i odformalizowany, strona powinna rozważyć wystąpienie z wnioskiem o wydanie zaświadczenia do organu właściwego, nie oglądając się na działanie Powiatowego Konserwator Zabytków w [...], które to działanie może być także na marginesie podstawą do skargi złożonej w trybie działu VIII k.p.a. W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszenia wskazanych w skardze przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.