VII SA/Wa 2355/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ł., C. G. i K. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Ł., C. G. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 7 września 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący – M. Ł., C. G. oraz K. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016r., znak: [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...] ustalającą skarżącym wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na kwotę 478 zł. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarga została złożona przez M. Ł. w imieniu własnym oraz w imieniu C. G. i K. S., jednakże wniosek o wstrzymanie został sformułowany w osobie pierwszej i wynika z niego, że dotyczy bezpośrednio osoby M. Ł.. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że kwota do uiszczenia której skarżąca została zobowiązana stanowi znaczne obciążenie dla jej budżetu domowego. W ocenie skarżącej stan faktyczny sprawy przemawia za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie. Zachowanie strażnika miejskiego i postawa organów w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem kierująca pojazdem wymagała wsparcia władz, a nie obciążeniem jej opłatą za bezpodstawne wezwanie holownika, czy też wręcz za pomyłkę właściciela holownika, czy też błąd Zarządu Dróg Miejskich, co do obciążania budżetu ww. jednostki za dany przejazd przez firmę holowniczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ppsa jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 ppsa okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim skarżący nie wykazali zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, a mianowicie tego, że wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku wskazano, że kwota do której uiszczenia "skarżąca" została zobligowana stanowi znaczne obciążenie dla jej budżetu. Wskazać natomiast należy, że do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...] zostali zobowiązani solidarnie M. Ł., C. G. oraz K. S., tym samym w uzasadnieniu wniosku winna zostać uwzględniona sytuacja finansowa wszystkich skarżących. Natomiast pozostała część uzasadnienia wniosku stanowi polemikę z prawidłowością wydania zaskarżonych decyzji, a okoliczność ta nie stanowi przesłanki o której mowa w art. 61 § 3 ppsa. Należy podkreślić, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435). Niezgodność rozstrzygnięcia wydanego przez organ z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 ppsa Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2010 r. I FZ 432/10). Stąd też zarzuty dotyczące postępowania organu, jak również wydanego rozstrzygnięcia nie mogą przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Brak uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez skarżących wniosku. Także analiza akt sprawy pod kątem zasadności wniosku nie daje podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.