VII SA/Wa 2357/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi E.M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w całości oraz w części opłaty legalizacyjnej oddala skargę Minister Finansów (dalej jako: "organ odwoławczy", "Minister") zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 r. znak: [...], po rozpoznaniu odwołania E. M. od decyzji od decyzji Wojewody [...] (dalej jako "Wojewoda", "organ I Instancji") z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...], odmawiającej umorzenia w całości oraz w części opłaty legalizacyjnej w wysokości [...] zł, ustalonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. [...] (dalej jako "PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. r., nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody . Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...]czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. r., nr [...] ustalił E.M. (dalej jako "wnioskodawca", "skarżący") opłatę legalizacyjną w wysokości [...] z tytułu związku z samowolną budową silosu na zboże, na parceli nr [...] zlokalizowanej w P. przy ul. [...] Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Pismem z [...] stycznia 2020 r., za skarżący wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o umorzenie opłaty legalizacyjnej w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że prowadzone przez niego gospodarstwo rolne to przede wszystkim uprawa zboża (rzepak, kukurydza), hodowla trzody chlewnej oraz kur niosek. Wnioskodawca podniósł także, że jego stan zdrowia znacznie ogranicza mu pracę w gospodarstwie, która wymaga wielkich nakładów czasowych, co stanowi również przeszkodę w zarobkowaniu w innych miejscach. Strona poinformowała, że w związku z prowadzoną działalnością i koniecznością ciągłej modernizacji gospodarstwa jest obciążona wysokimi comiesięcznymi zobowiązaniami związanymi ze spłatą kredytów i umowy leasingu. Dodatkowo skarżący szczegółowo opisał okoliczności, w których doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego, zarzucając jednocześnie, że opłata legalizacyjna ustalona w związku z legalizacją obiektu jest rażąco wygórowana, nieadekwatna i niezgodna z zasadami słuszności, gdyż stanowi prawie dziewięciokrotność wartości całej przeprowadzonej przez nią inwestycji, a jej pobranie w całości lub w części kłóciłoby się z zasadami słuszności i sprawiedliwości społecznej. . Do wniosku załączono szereg dokumentów, które dołączone zostały do akt sprawy. Wojewoda [... ]decyzją z [...] czerwca 2020 r., art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako "o.p.") w związku z art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. Dz. U. poz. 1333 z zm., dalej jako "p.b."), ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach, dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 708) oraz rozporządzenia Komisji (UE) Nr [...] z dnia [...]grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.U.UE.L.2013.352.9) oraz rozporządzenie Komisji (UE) Nr 2019/316 z dnia 21 lutego 2019 r. zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 1408/2013 w sprawie art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.U.UE.L.2019.511.1), a także art. 104 § 1 k.p.a., odmówił umorzenia ww. opłaty legalizacyjnej w całości i w części. Wojewoda na wstępie wskazał, że przepisy ustawy o pomocy publicznej, ze względu na prowadzoną przez skarżącego działalność rolniczą, nie pozwalają na uwzględnienie w całości żądania strony, gdyż umorzenie w całości przedmiotowej opłaty legalizacyjnej w ramach pomocy de minimis w rolnictwie skutkowałoby przekroczeniem pułapu, do którego może być udzielone wsparcie jednemu przedsiębiorstwu w okresie trzech lat obrotowych. Regulacje prawne w zakresie pomocy publicznej zawiera ustawa z dnia [...] kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz rozporządzenie Komisji (UE) Nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. i rozporządzenie Komisji (UE) Nr 2019/316 z dnia 21 lutego 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1408/2013 w sprawie art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym. Pomoc de minimis w rolnictwie udzielana jest w przypadku, gdy ogólna kwota pomocy de minimis przyznana jednemu przedsiębiorstwu nie przekracza 20.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Pułap ten stosuje się bez względu na formę pomocy i jej cel. Wyżej wymieniony okres ustala się poprzez odniesienie do lat obrotowych stosowanych przez przedsiębiorstwo w danym państwie członkowskim. Stosowny okres trzech lat należy oceniać w sposób ciągły, zatem dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających go lat podatkowych. Wojewoda wskazał, że skarżący wniósł o umorzenie opłaty legalizacyjnej w kwocie [...] zł, co według kursu euro na dzień [...]czerwca 2020 r. (4,4573) stanowi około 28.044 euro. W związku z tym kwota pomocy de minimis w rolnictwie o jaką wnioskuje skarżący, przewidziana w ramach środka pomocy przekracza pułap, o którym mowa powyżej. Dlatego też brak jest możliwości udzielenia stronie pomocy de minimis w rolnictwie poprzez całkowite umorzenie przedmiotowej opłaty legalizacyjnej. Niemniej jednak istnieje możliwość udzielenia stronie pomocy de minimis w rolnictwie poprzez umorzenie części przedmiotowej opłaty legalizacyjnej, uwzględniając jednocześnie ogólną kwotę pomocy do której może to nastąpić (20 000 euro) i dotychczas uzyskane przez skarżącego wsparcie w ramach pomocy de minimis w rolnictwie na łączną kwotę 6.964,80 euro, co wynosi 13.035,20 euro, a co według kursu euro na dzień 19 czerwca 2020 r. pozwala na umorzenie kwoty 58.101,00 zł. Następnie w obszernym uzasadnieniu decyzji Wojewoda szczegółowo zanalizował sytuację rodzinną, majątkową i finansową wnioskodawcy. Organ wskazał, że E. M. prowadzi działalność rolniczą pod nazwą: [...] M. E. z siedzibą w P. gm. [...]. Prowadzona działalność rolnicza zalicza się do mikroprzedsiębiorstwa Skarżący posiada grunty rolne o łącznej powierzchni 5,9992 ha fizycznych. Zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia[...] września 2019 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2018 r. przeciętny dochód w indywidualnych gospodarstwach rolnych wyniósł w 2018 r. 2.715,00 zł. Wobec tego dochód skarżącego z tytułu posiadanych gruntów rolnych wynosi łącznie około 15.177,00 zł, przy czym podatkiem dochodowym nie są opodatkowane przychody z działalności rolniczej, z wyjątkiem tej związanej z produkcją z działów specjalnych produkcji rolnej. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności rolniczej prowadzi działy specjalne produkcji rolnej, z tytułu których osiągnął dochód odpowiednio w roku 2017 w kwocie 238,00 zł, w roku 2018 w kwocie 232,00 zł, a w roku 2019 w wysokości 252,00 zł. Podkreślono, że skarżący w dniu 1 marca 2013 dokonał rejestracji podatku od towarów i usług i od tego dnia stał się czynnym podatnikiem podatku VAT. W związku z tym zobowiązany jest do rozliczania podatku naliczonego wykazanego w fakturach zakupu oraz podatku należnego wykazywanego w fakturach sprzedaży. Potwierdzeniem na to jest przedłożona przez stronę dokumentacja ewidencji VAT sprzedaży i zakupu za lata 2017-2019 i I kwartał 2020 r., z których wynika, że strona uzyskała następujące wyniki: w 2017 r. sprzedaż (brutto) 448.427,32 zł, zakup (brutto) 570.972.82 zł, w 2018 r. sprzedaż (brutto) 474.683,64 zł, zakup (brutto) 496.396.12 zł, w 2019 r. sprzedaż (brutto) 300.991,85 zł, zakup (brutto) 321.033.58 zł, w I kwartale 2020 r. sprzedaż (brutto) 65.472,13 zł, zakup (brutto) 181.575.91 zł. Na podstawie przedłożonych dokumentów sporządzono kalkulację dochodów i wydatków miesięcznych. Obecnie łączny dochód w rodzinie wynosi 2.580,87 zł miesięcznie, a łączna kwota wydatków to 2.521,83 zł miesięcznie. Określono, że po odliczeniu kosztów utrzymania skarżącym do dyspozycji pozostaje 59,04 zł miesięcznie. Zdaniem organu I instancji z Z powyższych zestawień wynika, że wnioskodawca z prowadzonej działalności rolniczej, z uwagi na posiadany status czynnego podatnika podatku VAT, otrzymuje zwrot podatku naliczonego nad należnym odpowiednio: - w roku 2017 w kwocie 34.231,21 zł, - w roku 2018 w kwocie 16.151,78 zł, - w roku 2019 w kwocie 8.780,74 zł, - w I kwartale 2020 r. 17.052.92 zł. Ponadto Wojewoda wskazał, że wnioskodawca w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego pozyskuje środki z tytułu: • dopłat z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany, przyznanych stronie odpowiednio za rok 2018 w kwocie 1.590,32 zł brutto z tytułu posiadanych 15,07 ha zboża i 0,1 ha ziemniaków, a w roku 2020 r. w wysokości 1.814,20 zł z tytułu posiadanych 25,7 ha zboża i 0,15 ha ziemniaków, • zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, którego wysokość na rok 2020 określono w łącznej kwocie 5.137,88 zł, • przyznanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, które za rok 2019 stanowią łącznie kwotę 42.772,27 zł, Dodatkowo skarżący w roku 2019 z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa miał przyznaną refundację do 75% wydatków poniesionych przez producenta rolnego, który prowadzi gospodarstwo, w którym utrzymywane są zwierzęta gospodarskie z gatunku świnia w kwocie 17.532,39 zł brutto. Z przedłożonego przez skarżącego zestawienia zobowiązań i należności wynika, że na dzień 31 marca 2020 r. skarżący nie otrzymał środków z tytułu zwrotu podatku akcyzowego z Gminy G. i G. oraz zwrotu podatku VAT-7 na łączną kwotę 14.933,00 zł, a także posiada zobowiązania z tytułu dostaw i usług związanych z prowadzoną działalnością rolniczą na łączną kwotę 93.422.52 zł. Skarżący jako osoba prowadząca działalność rolniczą posiada środki trwałe o łącznej wartości 126.589,47 zł. Ponadto zobowiązany w kredycie inwestycyjnym pod zastaw posiada: - ciągnik [...] w kwocie [...] zł, gdzie do spłaty pozostaje [...] - zestaw uprawowo-siewny zakupiony za kwotę [...] zl., gdzie do spłaty pozostaje [...] - ciągnik rolniczy [...] 410 zakupiony za kwotę [...] gdzie do spłaty pozostaje [...] Dodatkowo Pan M. w "Oświadczeniu o stanie rodzinnym (...) z 29 kwietnia 2020 r." wykazał, że posiada też zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów w: z tytułu kredytu obrotowego pod zastaw hipoteczny w kwocie 78.000,00 oraz z tytułu kredytu inwestycyjnego na modernizację budynków do prowadzenia produkcji trzody chlewnej, zaciągniętego w 2007 r. na kwotę 172.000,00 zł, gdzie do spłaty pozostaje 23.500,00 zł Ustalono, że wnioskodawca we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną oraz dwójką pełnoletnich dzieci. Córka skarżącego świadczy pracę na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością działającej pod nazwą "[...]" z siedzibą w G., skąd uzyskuje średniomiesięczny dochód w kwocie 3.370,00 zł netto. Żona skarżącego i jego syn nie osiągają dochodów. Skarżący wraz z żoną są pacjentami POZ w S. i wymagają regularnego stosowania leczenia farmakologicznego oraz rehabilitacyjnego Ponadto wnioskodawca jest właścicielem: - domu o powierzchni 120 m2 położonego w P. przy ulicy [...] o wartości szacunkowej 300.000.00 zł, - gruntów ornych 1,78 ha w S., 1,80 ha w [...] i 2,02 ha na P. o łącznej wartości 170.000,00 zł, - samochodu osobowego marki Audi A6, rok produkcji 2003 o wartości 10.000,00 zł, - samochodu osobowego marki Audi A4, rok produkcji 1997 o wartości 2.000,00 zł. Skarżący na dzień [...] kwietnia 2020 r. posiadał środki pieniężne zgromadzone w walucie polskiej w kwocie 2.500,00 zł. Z kolei wynik rachunku bieżącego stanowił debet na kwotę 68.000,00 zł, stan pierwszego rachunku bankowego wynosił 10.000,00 zł, wynik drugiego rachunku wykazywał debet na kwotę 78.000,00 zł. Wojewoda ustalił, że średniomiesięczne wydatki w gospodarstwie skarżącego (prywatne) wynoszą łącznie około 4.140,00 zł. Wojewoda stwierdził, wskazując na powyższy stan faktyczny, że w omawianym przypadku umorzenie części opłaty legalizacyjnej nie jest zasadne. Dodatkowo organ podkreślił, że skarżący inwestuje w rozwój swojego gospodarstwa chociażby poprzez zakup nowych sprzętów mechanicznych ułatwiających mu pracę, w tym np.: poprzez modernizację silosa w stosunku do którego została ustalona opłata legalizacyjna, czy też zakup dwóch ciągników i zestawu uprawowo-siewnego w kredycie inwestycyjnym pod zastaw. Wprawdzie powyższe stanowi obciążenie finansowe dla skarżącego, niemniej jednak strona zaciągając dobrowolnie zobowiązania bankowe winna liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów związanych ze spłatą miesięcznych rat nierzadko w znacznych wysokościach. Stąd też obciążenia te, które zostały dobrowolnie zaciągnięte przez stronę, nie mogą być traktowane priorytetowo w stosunku do wykonania należności publicznoprawnej. Zdaniem organu I instancji przychylenie się do wniosku skarżącego oznaczałoby ustąpienie przez Skarb Państwa pierwszeństwa zobowiązaniom innych wierzycieli. Przyjęcie odmiennego poglądu doprowadziłoby do sytuacji, że każda strona spłacająca inne zobowiązania, w tym cywilnoprawne, wnioskująca o umorzenie zaległości spełniałaby przesłankę do przyznania ulgi w zakresie umorzenia zadłużenia z tytułu zobowiązania publicznoprawnego. Tymczasem umorzenie zobowiązania w całości czy też w części jest instytucją wyjątkową. Wojewoda podkreślił, że średniomiesięczne wydatki w gospodarstwie domowy stanowią łącznie około 4.140,00 zł, w tym: stałe w kwocie 1.910,00 zł i zmienne w wysokości 2.230,00 zł. Niemniej wykazane przez stronę wydatki na pokrycie rachunków z tytułu zużycia energii elektrycznej w kwocie ok. 1.649,00 zł miesięcznie (co stanowi ponad 86% wydatków stałych), z uwagi na prowadzoną działalność rolniczą i wartość wykazanych wydatków z tego tytułu, należy stwierdzić, że to suma kwoty wykorzystanej energii elektrycznej zarówno w gospodarstwie rolniczym jak i gospodarstwie domowym strony, gdyż z przedłożonych przez zobowiązanego ewidencjach VAT zakupu brak wykazanych kosztów z tego tytułu. Natomiast koszty utrzymania gospodarstwa domowego (w tym w szczególności koszty stale związane z regulacją periodycznych płatności) stanowią obciążenie finansowe o charakterze powszechnym i wobec tego nie noszą znamion okoliczności nadzwyczajnych. Wobec tego ponoszenie bieżących opłat związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego nie może samoistnie przesądzić o konieczności umorzenia części należności, w tym przypadku umorzenia części opłaty legalizacyjnej. Tym bardziej, że instytucja częściowego umorzenia (bez względu na charakter należności) jest konstrukcją szczególną, wyjątkową w obowiązującym systemie prawnym, wobec czego równie szczególne (wyjątkowe) winny być okoliczności uzasadniające przyznanie wnioskowanej ulgi, tak jak np.: utrata źródła dochodu, niepełnosprawność lub zdarzenie losowe wymagające dodatkowych nakładów finansowych, co w niniejszej sprawie nie występuje. Odnosząc się do kwestii zdrowotnej wnioskodawcy i jego żony, Wojewoda wskazał, że choć strona z żoną objęci są stałą opieką lekarską, gdyż wymagają regularnego stosowania leczenia farmakologicznego i rehabilitacyjnego, to strona nie wykazała okoliczności uniemożliwiających im wykup niezbędnych leków. Z kolei umorzenie chociażby części należności może nastąpić w sytuacjach wyjątkowych, względem których strona nie jest w stanie sobie sama bez pomocy państwa poradzić. Skarżący również w stosunku do syna nie wykazał żadnych okoliczności, które stanowiłyby przeszkodę w podjęciu przez niego pracy, a co niewątpliwie wpłynęłoby na poprawę możliwości finansowych rodziny skarżącego. Ponadto zdaniem organu I instancji podnoszone przez skarżącego wyjaśnienia, w zakresie przyczyny powstania samowoli budowlanej nie stanowią przesłanki pozwalającej na udzielenie ulgi w postaci umorzenia części tej opłaty. Przedstawione przez stronę argumenty pozostają jednakże poza zakresem niniejszego postępowania. Wojewoda nie będąc organem nadzoru budowlanego nie rozpatruje bowiem prawidłowości przebiegu procesu budowlanego oraz legalizacyjnego, lecz bada jedynie przesłanki, które uzasadniałyby udzielenie ulgi, w tym przypadku poprzez umorzenie części przedmiotowej opłaty legalizacyjnej. Od tej decyzji E. M. wniósł odwołanie, zarzucając decyzji I instancji: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 w zw, z art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie oraz zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, podczas gdy zebrany materiał dowodowy w sprawie uzasadnia uwzględnienie wniosku o umorzenie opłaty legalizacyjnej, co miało istotny wpływ na treść decyzji i wynik sprawy, 2) błąd w ustaleniach faktycznych sprawy, polegający na uznaniu, że sytuacja osobista i majątkowa odwołującego umożliwia mu uiszczenie w całości opłaty legalizacyjnej, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że odwołujący nie jest w stanie uiścić opłaty legalizacyjnej oraz że wysokość opłaty przewyższa znacznie możliwości majątkowe odwołującego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i treść decyzji, 3) naruszenie art. 67 a § 1 pkt 3 o.p., poprzez uznanie, że nie zachodzi ważny interes strony, uzasadniający umorzenie w całości lub w części opłaty legalizacyjnej, w sytuacji gdy sytuacja finansowa, w tym liczne zadłużenia skarżącego uzasadniają umorzenie należności publicznoprawnej chociażby w części. W uzasadnieniu skarżący y podniósł, że organ I instancji, rozpatrując wniosek o ulgę w spłacie opłaty legalizacyjnej powinien mieć na uwadze całokształt sprawy, w tym również adekwatność ustalonej opłaty legalizacyjnej do stopnia naruszenia prawa budowlanego. Ponadto, organ I instancji nieprawidłowo przyjął szacunkową wielkość dochodów uzyskiwanych przez stronę z gospodarstwa rolnego, czyniąc to na podstawie Obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, z którego wynika, że szacunkowo skarżący może osiągać dochód w kwocie 15 177,00 zł. z uprawy gruntów rolnych o obszarze 5.5899 ha. Powyższe ustalenia nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistości i poza szacunkowymi wyliczeniami, organ nie posiada żadnego dowodu w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który umożliwiałby poczynienie takich ustaleń. Całkowicie błędne jest także stanowisko organu I instancji jakoby wszelkie dopłaty uzyskiwane przez skarżącego powinny zostać uwzględnione podczas dokonywania oceny sytuacji majątkowej skarżącego. Dopłaty jakie skarżący uzyskuje są przez niego wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej i w całości są przeznaczane właśnie na ten cel. Również błędnie organ I instancji uznał, iż w sprawie nie ma znaczenia fakt, że skarżącego obciążają znaczne koszty związane z rozwojem gospodarstwa rolnego. Fakt, że skarżący inwestuje w rozwój gospodarstwa nie jest wywołany bardzo dobrą sytuacją finansową skarżącego, ale jego stanem zdrowia i koniecznością zmechanizowania części przedsiębiorstwa, bowiem pogarszający się stan zdrowia skarżącego uniemożliwia mu wykonywanie niektórych prac. Dodatkowo wnioskodawca podniósł, że jego zobowiązania finansowe należałoby uwzględniać łącznie z jego sytuacją osobistą. Nadto, błędnie organ uznał, iż dzieci skarżącego pozostają z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Co prawda skarżący zamieszkuje wspólnie z córką i synem, jednakże zarówno córka jak i syn prowadzą osobne gospodarstwa domowe i ich sytuacji majątkowej organ w ogóle nie powinien brać pod uwagę przy ustalaniu sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego. Powyższe okoliczności wskazują, zdaniem skarżącego, na to, że organ I instancji dokonał błędnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i nieprawidłowo ocenił, że sytuacja osobista i majątkowa skarżącego jest dobra i nie zachodzą przesłanki do umorzenia opłaty legalizacyjnej. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. znak: [...] Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2020 r. W obszernym uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, organ przestawił ustaloną w postępowaniu przez organem I instancji sytuację majątkową, finansową, rodzinną i zdrowotną skarżącego, podzielając argumentację organu I instancji. Minister Finansów podkreślił, że sytuacja materialna, finansowa i rodzinna E. M. i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie jest - w kontekście poziomu życia przeciętnej polskiej rodziny - dobra, pozwalająca stronie na utrzymanie domu i rodziny, a uzyskiwane dochody zapewniają członkom gospodarstwa domowego stabilną egzystencję. Minister zgodził się z dokonaną przez Wojewodę [...] oceną, że sytuacja ekonomiczna skarżącego jest stabilna. E. M. osiąga wysokie, stałe i przewidywalne dochody z prowadzonej działalności rolniczej oraz związane z tą działalnością: środki z tytułu dopłat, zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego, przyznawanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, refundacji wydatków poniesionych przez producenta rolnego, który prowadzi gospodarstwo, w którym utrzymywane są zwierzęta gospodarskie. Jak wynika z materiału dowodowego osiągane dochody są wystarczające na poniesienie wszystkich koniecznych kosztów związanych zarówno z prowadzonym gospodarstwem rolnym, jak też z utrzymaniem rodziny, w tym także wspólnie mieszkających dorosłych dzieci. Ponadto zdaniem Ministra E.M. inwestuje w rozwój swojego gospodarstwa m.in. poprzez modernizację silosa w stosunku do którego została ustalona opłata legalizacyjna, czy też zakup nowych sprzętów mechanicznych ułatwiających mu pracę, w tym np. dwóch ciągników i zestawu uprawowo-siewnego w kredycie inwestycyjnym pod zastaw. Są to oczywiście obciążenia finansowe, które jednak zostały dobrowolnie zaciągnięte przez stronę i nie mogą być traktowane priorytetowo w stosunku do wykonania należności publicznoprawnej. Świadczą ponadto o rozwojowym charakterze gospodarstwa strony. Posiadanie innych zaległości i konieczność spłaty zobowiązań cywilnoprawnych nie stanowią okoliczności szczególnych, przemawiających za przyznaniem ulgi, wynikają one bowiem z podjętych przez przedsiębiorcę indywidualnych decyzji finansowych w zakresie zarządzania majątkiem i środkami finansowymi. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego zarzutu błędnej oceny przez Wojewodę Śląskiego zebranego materiału dowodowego, na podstawie którego odmówiono Stronie umorzenia części opłaty legalizacyjnej, w kontekście powołanych w uzasadnieniu okoliczności, Minister Finansów zauważył, że - szacunkowe określenie dochodu skarżącego z tytułu posiadanego gospodarstwa rolnego, w kwocie 15 177,00 zł, nastąpiło na podstawie zaświadczenia Wójta Gminy G. Nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. i zaświadczenia Wójta Gminy G. Nr [...] [...] dnia [...] maja 2020 r., Z kolei z Obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...] września 2019 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2018 r., dostępnego też na stronie BIP Głównego Urzędu Statystycznego, wynika, że przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego wyniósł w 2018 r. 2 715,00 zł, - skarżący posiadając status czynnego podatnika podatku VAT, jest zobowiązany do rozliczania podatku naliczonego wykazanego w fakturach zakupu oraz podatku należnego wykazywanego w fakturach sprzedaży, co oznacza, że w przypadku nadwyżki podatku naliczonego nad należnym może on zwrócić się do organu podatkowego o jej zwrot. Z przedłożonych przez stronę ewidencji VAT sprzedaży i zakupu wynika, że w roku 2017 nadwyżka ta stanowiła kwotę 34 231,21 zł, w roku 2018- 16 151,78 zł, w roku 2019 - 8 780,74 zł, a w I kwartale 2020 r. - 17 052,92 zł. W takim stanie rzeczy, w przypadku skarżącego decyzja o opodatkowaniu VAT-em jest dla niego korzystna, ponieważ z tego tytułu może odzyskać część środków, co bez wątpienia rzutuje na ogólną ocenę sytuacji finansowej Strony, - organy obydwu instancji, dokonując oceny sytuacji majątkowej skarżącego uwzględniły wszystkie okoliczności, które miały wpływ na wielkość osiąganych przez E. M. przychodów, w tym uzyskane dodatkowe środki z tytułu dopłat i refundacji z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz koszty związane z rozwojem gospodarstwa rolnego, w tym koszty kredytów na unowocześnienie gospodarstwa. Analizie podlega cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Z akt sprawy nie wynika natomiast, że E.M. posiada zaległości w spłacie rat kredytów zaciągniętych na rozwój gospodarstwa rolnego, - skarżący wypełniając "Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i kosztach utrzymania wnioskodawcy oraz osób pozostających wraz z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym" wskazał na stronie trzeciej tego oświadczenia, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną oraz dwójką pełnoletnich dzieci w wieku 28 i 26 lat. Organ jest zobligowany do zbadania sytuacji strony w kontekście wszystkich członków rodziny pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym, w tym także stan zdrowia strony i jego żony oraz konieczność ponoszenia wydatków z tytułu zakupu lekarstw, na rehabilitację, wizyty lekarskie oraz inne zabiegi, które niewątpliwie wpływają na wzrost wydatków rodziny, Natomiast odnosząc się do twierdzenia, że organ I instancji powinien w niniejszej sprawie zbadać, czy wysokość opłaty jest adekwatna do stopnia naruszenia prawa przez skarżącego poprzez budowę silosu, organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 67a § 1 ustawy o.p., dotyczące umorzenia opłaty legalizacyjnej jest postępowaniem odrębnym od postępowania mającego na celu legalizację samowoli budowlanej, a zatem w tym trybie i przed organami orzekającymi w sprawie ulgi nie ma możliwości badania prawidłowości i okoliczności wydania postanowienia organu nadzoru budowlanego ustalającego opłatę legalizacyjną. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł E.M. Postawił zarzuty: 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, podczas gdy stan sprawy i zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia uwzględnienie wniosku o umorzenie opłaty legalizacyjnej, co miało istotny wpływ na treść decyzji i wynik sprawy, 2. błąd w ustaleniach faktycznych sprawy, polegający na uznaniu, że sytuacja osobista i majątkowa skarżącego umożliwia mu uiszczenie opłaty legalizacyjnej w całości, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący nie jest w stanie uiścić opłaty legalizacyjnej w całości, gdyż wysokość opłaty znacznie przewyższa możliwości majątkowe skarżącego, co miało istotny wypływ na wynik sprawy i treść decyzji, 3. naruszenie art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji Podatkowej, poprzez uznanie, że nie zachodzi ważny interes strony, uzasadniający umorzenie w całości lub wr części opłaty legalizacyjnej, w sytuacji gdy sytuacja finansowa, w tym liczne zadłużenia skarżącego uzasadniają umorzenie należności publicznoprawnej chociażby w części, 4. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnej kwalifikacji dopłat uzyskiwanych w związku z prowadzeniem przez skarżącego gospodarstwa rolnego i uznanie ich jako dochód z prowadzonej działalności rolnej umożliwiający uiszczenie opłaty legalizacyjnej, w sytuacji gdy dopłaty te mają charakter rekompensacyjny i są przeznaczane na bieżące prowadzenie działalności rolnej, w niewielkim stopniu pokrywając straty wynikające z charakteru tej działalności. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji i wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa. Wskazać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów stanowił art. 67a § 1 pkt 1 i 3 o.p., zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty bądź też umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Podkreślić należy, że dopiero w związku z nowelizacją Prawa budowlanego, dokonaną ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443), obowiązującą od dnia 28 czerwca 2015 r., powstała możliwość zastosowania ulgi w płatności opłaty legalizacyjnej. Wynika to z dodanego ustawą nowelizującą art. 49c p.b., w myśl którego do opłat legalizacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W obecnym więc stanie prawnym, do opłat legalizacyjnych za samowolę dotyczącą obiektów objętych pozwoleniem na budowę, można stosować przepisy działu III Ordynacji podatkowej, regulujące problematykę zobowiązań podatkowych. Wskazany w ustawie organ jest uprawniony - na wniosek osoby zobowiązanej do zapłaty opłaty – do odroczenia terminu płatności opłaty legalizacyjnej, rozłożenia jej na raty, udzielenia ulg w spłacie, a nawet umorzenia całej opłaty. Należy jednakże brać pod uwagę, że orzeczenie organu w tym przedmiocie musi być za każdym razem uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Ponadto w niniejszej sprawie zastosowanie miał także art. 67b § 1 pkt 2 o.p., zgodnie z którym na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą można udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w art. 67a ustawy Ordynacja podatkowa, które stanowią pomoc de minimis w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. W przedmiotowym przypadku aktem takim jest rozporządzenie Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. Dodatkowo zastosowanie mają tu przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Orzekając w przedmiotowej sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko, wyrażone przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. VII SA/Wa 465/16 (CBOSA), uznając, że decyzja w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis prawa umożliwia organowi administracyjnemu dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia. Treść rozstrzygnięcia decyzji zapadłej na podstawie uznania administracyjnego nie może być w żadnym wypadku dowolna i powinna być każdorazowo poprzedzona dokładnym ustaleniem stanu faktycznego. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 67a § 1 o.p. organ administracyjny jest zobowiązany dokładnie wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, przede wszystkim – rzecz jasna - sytuację majątkową wnioskodawcy. Po dokonaniu takich ustaleń organ może przystąpić do zbadania, czy w sprawie występuje ważny interes strony lub interes publiczny - stosownie do hipotezy art. 7 k.p.a. Ocena wagi interesu strony lub interesu publicznego musi być poprzedzona wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz dokładnym wyjaśnieniem i rozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych - art. 77 § 1 k.p.a. Jak słusznie stwierdził WSA w Warszawie w wyżej powołanym wyroku: "w orzecznictwie sądowo administracyjnym wskazuje się, że za "ważny interes podatnika" należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 31/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem właściwy organ, prowadząc postępowanie administracyjne na podstawie art. 67a § 1 o.p., ustala czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jego ważny interes, tj. czy zaszły nadzwyczajne zdarzenia losowe lub wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Ponadto przyjmuje się, że aby można było mówić o "ważnym interesie podatnika" na gruncie konkretnego stanu faktycznego wnioskodawca musiałby wykazać przed organem, że z uwagi na ww. okoliczności, które zachwiały podstawami jego egzystencji, nie jest w stanie uiścić ustalonej opłaty legalizacyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 517/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaś za "interes publiczny" należy uznać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. W tak pojmowanym interesie mieści się dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, dbałość o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa oraz możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. To stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie, w tym sytuacja zdrowotna, majątkowa i finansowo-bytowa skarżącego został ustalony bardzo szczegółowo przez organy I i II instancji na podstawie dowodów i oświadczeń przedstawionych przez skarżącego oraz pozyskanych przez organ I instancji w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu prawidłowo ustalono, że E. M. prowadzi działalność rolniczą pod nazwą: Gospodarstwo Rolne M. E. z siedzibą w P. gm. S., która zalicza do mikroprzedsiębiorstwa. Posiada grunty rolne o łącznej powierzchni 5,9992 ha fizycznych co oznacza, że z tego tytułu, uwzględniając obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, szacunkowo strona uzyskuje dochód w kwocie około 15.177,00 zł rocznie. W tym miejscu wskazać należy, że ze względu na specyfikę prowadzonej przez skarżącego działalności, organ mógł jedynie szacunkowo określić roczny dochód skarżącego. Argumentacja skarżącego sugeruje, że w przypadku gospodarstw rolnych brak było możliwości ustalenia dochodu uzyskiwanego z gospodarstwa rolnego. Skarżący w żaden sposób nie wskazuje, jakie są rzeczywiste, a nie szacunkowe dochody uzyskiwane przez niego z gospodarstwa rolnego. Zarzut skarżącego jest bezzasadny, gdyż organ prawidłowo oszacował dochód skarżącego, co pozwoliło na ustalenie jego sytuacji finansowej i majątkowej Prawidłowo ustalono także, że skarżący jest czynnym podatnikiem podatku VAT, co zobowiązuje go do rozliczania podatku naliczonego wykazanego w fakturach zakupu oraz podatku należnego wykazywanego w fakturach sprzedaży, a to oznacza, że w przypadku nadwyżki podatku naliczonego nad należnym może on zwrócić się do organu podatkowego ojej zwrot, co w omawianym przypadku ma miejsce. Z przedłożonych bowiem przez stronę ewidencji VAT sprzedaży i zakupu wynika, że w roku 2017 nadwyżka ta stanowiła kwotę 34.231,21 zł, w roku 2018 - 16.151,78 zł, w roku 2019 - 8.780,74 zł, a w I kwartale 2020 r. - 17.052.92 zł. Organy nie negowały twierdzeń skarżącego, że zwrot podatki VAT jest przeznaczany na bieżące funkcjonowanie gospodarstwa oraz pokrycie zobowążań, niemniej słuszny jest pogląd organów, że bycie czyynym podatnikiem podatki VSA=T jest dla skarżącego opłacalne Bezsporne jest także, że w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego pozyskuje też środki z tytułu różnego rodzaju dopłat. Bezzasadny jest zarzut strony, że przedmiotowe dopłaty nie mogą być uwzględniane przy ustalaniu sytuacji majątkowej skarżącego. W ocenie Sądu omawiane dopłaty stanowią przychód skarżącego, a sposób ich wydatkowania przez skarżącego (w jego ocenie jest to niwelacja strat z tytułu prowadzonej działalności rolniczej) jest irrelewantny dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie/ Podkreślić należy, że skarżący nie neguje też posiadanych przez niego środków trwałych (dom, nieruchomości rolne, sprzęt rolniczy). Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że sytuacja ekonomiczna skarżącego jest stabilna. Skarżący osiąga stałe i przewidywalne dochody z prowadzonej działalności rolniczej oraz związane z tą działalnością: środki z tytułu dopłat, zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego, przyznawanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, refundacji wydatków poniesionych przez producenta rolnego, który prowadzi gospodarstwo, w którym utrzymywane są zwierzęta gospodarskie. Jak wynika z materiału dowodowego osiągane dochody są wystarczające na poniesienie wszystkich koniecznych kosztów związanych zarówno z prowadzonym gospodarstwem rolnym, jak też z utrzymaniem rodziny. Słusznie wskazano, że skarżący inwestuje w rozwój swojego gospodarstwa m.in. poprzez nowych sprzętów mechanicznych ułatwiających mu pracę. W pełni należy podzielić pogląd organu posiadanie innych zaległości i konieczność spłaty zobowiązań cywilnoprawnych nie stanowią okoliczności szczególnych, przemawiających za przyznaniem przedmiotowej ulgi, wynikają one bowiem z podjętych przez przedsiębiorcę indywidualnych decyzji finansowych w zakresie zarządzania majątkiem i środkami finansowymi. Zaciągnięte kredyty i zobowiązania finansowej świadczą o dobrej sytuacji finansowej skarżącego, bowiem w przeciwnym razie banki odmówiłyby mu przyznania omawianych kredytów. W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd nie podziela argumentacji skarżącego, że konieczność zaciągania kredytów na unowocześnienie gospodarstwa jest podyktowana stanem zdrowia skarżącego. Zdaniem Sądu skutkiem pogorszenia stanu zdrowia jest zasadniczo ograniczenie aktywności zawodowej, a nie, jak w przypadku skarżącego, rozwój przedsiębiorstwa poprzez liczne inwestycje i zaciąganie kolejnych zobowiązań Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że błędnie organ uznał, iż jego skarżącego pozostają z nim we wspólnym gospodarstwie domowym., wskazać należy, że jest on bezzasadny. Po pierwsze wskazać należy, że skarżący wypełniając "Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i kosztach utrzymania wnioskodawcy oraz osób pozostających wraz z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym" wskazał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną oraz dwójką pełnoletnich dzieci w wieku 28 i 26 lat. Po drugie niespójne są twierdzenia skarżącego, że jego syn co prawda prowadzi odrębne gospodarstwo domowe razem z żoną, jednocześnie pomagając skarżącemu w prowadzeniu gospodarstwa i zamieszkując z nim. Powstaje w tym miejscu o pytanie o źródła utrzymania syn skarżącego, a jeśli jest to dochód z prowadzonego przez ojca gospodarstwa rolnego, to w ocenie Sądu powyższe wyczerpuje twierdzenie, że syn skarżącego przebywa ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowy. A po trzecie, zdaniem Sądu, nawet gdyby przyjąć, że syn i córka skarżącego nie przebywają ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym, to w świetle wyżej przytoczonego stanu faktycznego nie zmieniłoby to poglądu, iż sytuacja majątkowa skarżącego jest stabilna. Wskazać należy, że ważnego interesu podatnika, jako przestanki udzielenia ulgi nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia w całości opłaty legalizacyjnej. Nawet jednak trudna sytuacja materialna i borykanie się z problemami finansowymi nie uzasadniają umorzenia opłaty legalizacyjnej w całości. W tym kontekście rację mają organy, że przyznanie ulgi w postaci całkowitego umorzenia opłaty legalizacyjnej byłoby nadmiernym uprzywilejowaniem skarżącego w stosunku do rodzin znajdujących się w skrajnie trudnym położeniu. Również występująca w przedmiotowej sprawie przesłanka interesu publicznego, rozumiana jako respektowanie wartości wspólnych i istotnych dla całego społeczeństwa, nie uzasadnia umorzenia opłaty legalizacyjnej w całości. W interesie publicznym leży, by wszyscy zobowiązani wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód państwa. Z instytucji umarzania zaległości podatkowych, bądź niepodatkowych należności budżetowych nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z zapłaty, Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie również interes publiczny nie przemawia za objęciem skarżącego przywilejem umorzenia ustalonej opłaty legalizacyjnej. Należy także podzielić stanowisko organów, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 67a § 1 o.p., dotyczące umorzenia opłaty legalizacyjnej jest postępowaniem odrębnym od postępowania mającego na celu legalizację samowoli budowlanej, a zatem w tym trybie i przed organami orzekającymi w sprawie ulgi nie ma możliwości badania prawidłowości i okoliczności wydania postanowienia organu nadzoru budowlanego ustalającego opłatę legalizacyjną, o co podczas postępowania administracyjnego jak tez w skardze wnosił skarżący. Dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji organu odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organy, wydając obie sporne decyzje, oparły się na materiale zgromadzonym w sprawie. Organy dokonały również wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, oceniając przy tym w sposób pełny znaczenie i wartość poszczególnych dowodów i argumentów strony dla toczącej się sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ odwoławczy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącego. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla skarżącego. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako że nie miała usprawiedliwionych podstaw.