VII SA/Wa 2360/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2012 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) i art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. P. K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę I etapu inwestycji –zabudowy wielofunkcyjnej obejmującej budynki mieszkalno-usługowe [...] i [...] budynki biurowo-usługowe [...] i [...] zlokalizowane na cz. dz. o nr ewid. [...] z obręb. [...] oraz zagospodarowanie terenu na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz na cz. dz. o nr ewid. [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz na terenie dz. o nr ewid. [...] i cz. dz. o nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...], [...] i [...] w W., oznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu cyframi [...] ,[...] , [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu 4 listopada 2010 r. wpłynął wniosek P. K., reprezentowanego przez D. P. o uznanie za stronę w przedmiotowym postępowaniu. W trakcie rozpatrywania ww. wniosku organ udzielił wnioskodawcy pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. odpowiedzi oraz wezwał wnioskodawcę do wskazania indywidualnego interesu prawnego i do wskazania uzasadnienia ograniczenia w swobodnym korzystaniu z nieruchomości. Powyższym pismem organ poinformował także, iż kpa nie przewiduje wydania decyzji w przedmiocie nie uznania wnioskodawcy za stronę postępowania. W dniu 29 grudnia 2010 r. do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego wpłynął kolejny wniosek P. K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W treści wniosku podniesiono, że P. K. jest stroną zakończonego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę z uwagi na to, że jest współwłaścicielem mieszkania przy ul. [...] w W. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ prowadzący postępowanie pismem z dnia 1 lutego 2011 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania indywidualnego interesu prawnego w ww. sprawie, którego naruszenie mogłoby skutkować uznaniem za stronę w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę na działce przy ul. [....] w W. Jednocześnie organ poinformował skarżącego, że w zakończonym postępowaniu interesy współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...], reprezentowała Wspólnota mieszkaniowa [...] , która brała udział w tym postępowaniu. W odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 1 lutego 2011 r. wnioskodawca w pismach z dnia 9 marca 2011 r. oraz z dnia 23 marca 2011 r. stwierdził, że żądanie przez organ administracji wykazania interesu prawnego jest niedopuszczalne. Dalej, organ rozpoznając złożony wniosek o wznowienie podkreślił, że przepis art. 28 ust. 2 Prawo budowlane jest szczególną regulacją w stosunku do ogólnej zasady określonej w art. 28 kpa, zgodnie z którą stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W sprawie pozwolenia na budowę powyższe założenia podlegają ograniczeniom podmiotowym (tj. stronami są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości jak i przedmiotowym (tj. nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu). Organ I instancji wskazał, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...] brali udział w postępowaniu jako Wspólnota Mieszkaniowa [...]. Jednocześnie wyjaśnił, że wnioskodawca jako współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] mógłby brać udział w zakończonym postępowaniu, gdyby wykazał swój własny, odrębny od interesu ogółu współwłaścicieli interes prawny. Zdaniem organu I instancji, skoro w składanych przez pełnomocnika pismach, wnioskodawca konsekwentnie odmawia wykazania indywidualnego interesu prawnego w sprawie, to brak jest podstaw do uznania, iż mógłby przysługiwać mu przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Prezydent [...] uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka niedopuszczalności wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych, bowiem wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez podmiot, który nie wykazał swojego indywidualnego interesu prawnego. Po rozpatrzeniu odwołania P. K., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] , znak: [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na wstępie organ odwoławczy podkreślił, że ustalenie kręgu stron postępowania powinno nastąpić na podstawie art. 28 kpa w związku z art. 28 ust. 2 Prawo budowlane. Zaznaczył, że przepis art. 28 kpa ma zastosowanie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę mimo, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi w stosunku do niego normę szczególną. Organ II instancji wyjaśnił, że wzajemna relacja między obiema regulacjami polega na tym, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnymi, o którym mowa w art. 28 kpa zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Dlatego też unormowanie art. 28 kpa ma zastosowanie w sprawie pozwolenia na budowę albowiem na jego podstawie posiłkowo ustala się interes prawny podmiotów określonych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy zaznaczył również, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wyłącza regulacji zawartej w art. 21 ustawy z 1994 r. o własności lokali, przez co stroną w postępowaniu o pozwoleniu na budowę nieruchomości sąsiedniej jest wspólnota mieszkaniowa, którą w postępowaniu reprezentuje zarząd. Dodał, że właściciel lokalu nie ma zatem co do zasady przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, mimo, że przysługuje mu współwłasność nieruchomości. Nadmienił jednak, że możliwa jest również sytuacja w której członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, dający podstawę, aby mógł wystąpić jako zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie w której może wystąpić także wspólnota. Dalej, organ II instancji wskazał, że w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa. Organ odwoławczy podkreślił, że odmowa wznowienia postępowania z powodu ,iż wnioskodawca nie jest stroną może nastąpić tylko wówczas gdy okoliczność ta jest oczywista. W przypadku gdy istnieją wątpliwości co do tego, czy wnioskodawca jest stroną, badanie przymiotu strony następuje po wznowieniu postępowania. Mając na względzie powyższe, zdaniem Wojewody [...] badana w trybie odwoławczym decyzja Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie odpowiada prawu. Wojewoda [...] podniósł, że z uzasadnienia badanej decyzji jak również z materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji nie wynika, w żaden sposób oczywisty brak przymiotu strony postępowania po stronie P. K. W świetle powyższego, Wojewoda [...] uznał, ze postępowanie w którym została wydana zaskarżona decyzja toczyło się z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 kpa z uwagi na niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaś zapadłe rozstrzygnięcie narusza art. 107 § 3 kpa z uwagi na fakt, że organ I instancji nie wskazał dowodów, na podstawie których ustalił fakt oczywistego nieposiadania przez P. K. przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2010 r. Nadto Wojewoda [...] podał, że zebrany materiał dowodowy uniemożliwia dokonania przez organ odwoławczy oceny, czy wnioskodawca jest, czy też nie jest stroną postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] oraz czy ewentualny brak przymiotu ma charakter oczywisty. Wobec powyższych uchybień organ odwoławczy uznał, za uzasadnione skorzystanie z uprawnień kasacyjnych i podjęcie decyzji w trybie art. 138 § 2 kpa. Wojewoda [....] wskazał, że Prezydent W. rozpatrując przedmiotową sprawę ponownie winien wydać postanowienie wznawiające postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. albo odmówić wznowienia takiego postępowania, jednakże tylko wtedy, gdy szczegółowo wykaże, że nieposiadanie przez P. K. przymiotu strony wskazanego postępowania ma charakter oczywisty. Nadto, Wojewoda [....] nadmienił, że organ I instancji winien również rozpoznać wniosek P. K. o wstrzymanie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2010 r. Podał, że nierozpoznanie tego wniosku przez organ I instancji uczyniło niemożliwym rozpoznanie tożsamego wniosku zawartego w odwołaniu, gdyż stanowiłoby to oczywiste naruszenie przepisów o właściwości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. nr 89, poz. 414 z późn. zm.) w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994r. (Dz. U. nr 85, poz. 388 ze zm.), poprzez bezpodstawne i sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przyjęcie, iż organ I instancji odmawiając przymiotu strony P. K.- członkowi wspólnoty mieszkaniowej, nieprawidłowo ustalił krąg stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, mimo iż oczywistym jest, że P. K. nie ma przymiotu strony, co znajduje potwierdzenie w tym, iż wbrew powszechnie obowiązującym przepisom prawa, P. K. nie wykazał swojego indywidualnego interesu prawnego, ani nie wskazał konkretnej okoliczności, która godziłaby w jego indywidualny interes ani także nie wskazał przepisu prawa, który by go do takiego działania upoważniał; 2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, poprzez bezpodstawne i sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przyjęcie, iż ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie wynika oczywisty brak przymiotu strony postępowania po stronie P. K; 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż P. K. był stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, która bez własnej winy nie brała w nim udziału, podczas gdy w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie powinno budzić wątpliwości, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez podmiot, któremu nie przysługiwał i nie przysługuje przymiot strony; 4) błędną interpretację art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 149 § 2 kpa, poprzez przyjęcie, iż okoliczność czy podmiot wnoszący podanie istotnie miał przymiot strony w postępowaniu, w którym bez swej winy nie brał udziału, winna być badana dopiero po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 2 kpa, mimo istniejącego w tym zakresie odmiennego stanowiska wynikającego chociażby z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2011 r. (sygn. akt: II OSK 1158/10); 5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 149 § 2 kpa, poprzez bezpodstawne i sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie istniały wątpliwości co do tego, czy P. K. jest stroną postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 maja 2012 r. oddalił wniosek strony skarżacej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 12 stycznia 2012 r. wpłynęło pismo pełnomocnika strony skarżacej w którym poinformował, że obecnie nazwa skarżącej Spółki to: I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na dowód czego przedłożono kopię odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W sprawie niniejszej tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły co czyni skargę nieuzasadnioną. Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011r. Nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylająca do ponownego rozpoznania organowi I instancji decyzje o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 kpa. Zgodnie z treścią art. 149 k.p.a. złożenie wniosku o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1) lub odmową w drodze decyzji wznowienia postępowania (§ 3). Natomiast zgodnie z § 2 postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ponadto zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, a zgodnie z § 2 termin do złożenia podania o wznowienie podania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Ustawodawca wskazał w treści art. 151 § 1 k.p.a., iż stwierdzenie występowania jednej z podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 k.p.a. i 145a k.p.a. może nastąpić dopiero po przeprowadzeniu postępowania wstępnego w trybie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Jedną z tych podstaw wznowieniowych stanowi fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Decyzję o odmowie wznowienia uzasadnia również uchybienie ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Jedną z formalnych przesłanek o charakterze podmiotowym, która uzasadnia wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania stanowi wniesienie podania przez podmiot, który nie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Oznacza to jednak, że odmowa wznowienia postępowania z przyczyny podmiotowej następuje tylko i wyłącznie wtedy, gdy jednoznacznie wiadomo, iż podmiot składający wniosek o wznowienie postępowania nie może być uznany za stronę postępowania i nie trzeba w tym zakresie przeprowadzać postępowania wyjaśniającego. Należy podkreślić, iż we wstępnej fazie postępowania regulującej stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub art. 145a k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 k.p.a. Tylko, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, że wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Stwierdzenie, w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo, że nie zaistniały przesłanki wznowienia skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania z przyczyn np. wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż prowadziłoby to do oceny podstaw wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. Powyższa wykładnia przepisów o wznowieniu postępowania administracyjnego jest w przeważającej większości przyjmowana w orzecznictwie i doktrynie. Należy tu wskazać chociażby na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1286/09, z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1747/07, z dnia 1 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1981/06, a także wyroki z dnia 13 listopada 1987 r. sygn. akt I SA 1326/86 (publ. ONSA 1987, nr 2, poz. 80), z dnia 20 czerwca 1991 r. sygn. akt 487/91, (publ. ONSA nr 2, poz. 50), z dnia 14 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 2397/08 (niepubl.), z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1716/06 (niepubl.) oraz poglądy doktryny (np. M. Jaśkowska, A. Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie II, Zakamycze 2005, s. 882). Sądowi orzekającemu w sprawie niniejszej znany jest także pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2011r. w sprawie II OSK 1158/10 reprezentujące kompromisowe ( choć odosobnione) stanowisko, iż w przypadku wniosku o wznowienie postepowania opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okoliczność czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny badana jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania. W ocenie Sądu koncepcja powyższa jest do zaakceptowania jedynie w sytuacji gdy badanie przymiotu strony nie wymaga czynności wyjaśniających ,które organ może wykonać jedynie w ramach toczącego się postepowania administracyjnego. Nie budzi bowiem wątpliwości orzecznictwa ani doktryny, iż postepowanie administracyjne wszczęte zostaje dopiero z chwilą wydania postanowienia o wznowieniu postepowania nie zaś z chwilą złożenia samego wniosku o wznowienie. Mając powyższe na uwadze należy uznać stanowisko Wojewody [...] o konieczności wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa za całkowicie uzasadnione bowiem zadaniem organu prowadzącego postepowanie będzie ustalenie , po wydaniu postanowienia o wznowieniu postepowania na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. , czy P. K. przysługuje zindywidualizowany interes prawny, wykraczający poza ochronę realizowaną przez Wspólnotę Mieszkaniową, uzasadniający nadanie mu przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust 2 Prawa budowlanego w postepowaniu ,którego przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ( aktualnie I. Sp. z o.o. z siedzibą w W.) pozwolenia na budowę I etapu inwestycji –zabudowy wielofunkcyjnej obejmującej budynki mieszkalno-usługowe [...] i [...], budynki biurowo-usługowe[...] i [...] zlokalizowane na cz. dz. o nr ewid. [...] z obręb. [...] oraz zagospodarowanie terenu na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...]z obrębu [...]oraz na cz. dz. o nr ewid. [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz na terenie dz. o nr ewid. [...]i cz. dz. o nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...], [...] i [...] w W., oznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu cyframi [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Należy także podnieść, co umknęło organowi odwoławczemu, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] zapadła – jak wskazuje sam organ- po rozpoznaniu wniosku P. K. z dnia [...] listopada 2010r. Tymczasem z akt postepowania administracyjnego oraz uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż wnioskiem z dnia [...] listopada 2010r. ( a więc w dacie gdy decyzja merytoryczna o udzieleniu pozwolenia na budowę jeszcze nie była wydana) skarżący wniósł o uznanie go za stronę przedmiotowego postępowania na podstawie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Dopiero po uzyskaniu pisemnej odpowiedzi organu, skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2010r. wniósł o wznowienie postepowania w sprawie zakończonej decyzja ostateczną Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2010r. Okoliczność ta winna być wzięta pod uwagę przez organ rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy , uznając zarzuty skargi za chybione, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.