VII SA/Wa 2361/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA- Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi M. R. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący wraz ze skargą na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., znak [...] o nałożeniu na skarżącego grzywny w wysokości 300 zł. w celu przymuszenia w związku z uchylaniem się od poddania dziecka E. R. obowiązkowym szczepieniom ochronnym, zgodnie z tytułem wykonawczym wystawionym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż kwota grzywny zbyt wysoka, tym bardziej, że postanowienie o nałożeniu grzywny również w wysokości 300 zł także otrzymała żona skarżącego. W efekcie obie grzywny wraz z kosztami wydania postanowienia dają łącznie kwotę 660 zł. Skarżący wskazał, że nie jest w stanie zapłacić grzywny, ponieważ jest jedynym żywicielem rodziny, żona jest osobą bezrobotną, pozostającą na utrzymaniu męża. Ponadto we wspólnym gospodarstwie domowym zamieszkują wraz ze skarżącym, jego żoną i dzieckiem także rodzice skarżącego, którzy są na utrzymaniu skarżącego. Skarżący podniósł również, że rozpoczęcie egzekucji kwoty grzywny zmusi go do wykonania szczepienia ochronnego wskazanego w tytule wykonawczym. Skarżący wskazał, iż wykonanie szczepienia jest zabiegiem nieodwracalnym i jego skutki nie mogą być w żaden sposób zrekompensowane czy naprawione. Nie jest możliwe podjęcie takich zabiegów medycznych, które całkowicie i bezpiecznie usuną wszystkie składniki podanej szczepionki oraz usuną efekty ich działania, pozostawiając organizm w stanie sprzed wykonania zabiegu. Strona dla uzasadnienia swych twierdzeń powołała się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 883/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1534/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., zwana dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie decyzji, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 ppsa. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń, ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Obowiązkiem Sądu jest natomiast wnikliwa ocena zasadności argumentacji wnioskodawcy, zatem uzasadnienie wniosku powinno umożliwiać wszechstronne rozpatrzenie podstaw żądania wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast powinnością Sądu wyręczanie strony, niejako z urzędu, w poszukiwaniu usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, Lex nr 1145458). Ponadto zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że wniosek strony nie został należycie uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 ppsa i brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Skarżący nie wskazał, z jaką konkretnie szkodą lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, będzie się wiązać wykonanie zaskarżonego postanowienia, a tylko takie okoliczności mogą być podstawą do udzielenia ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania aktu. Ponadto, zaznaczyć należy, iż postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku, nie jest z zasady rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Postanowienie tego rodzaju dotyczy świadczenia pieniężnego, które z reguły jest odwracalne, a w przypadku zaskarżenia go do sądu administracyjnego i ewentualnego uwzględnienia takiej skargi, pozostaje możliwość domagania się jego zwrotu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 210/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanym wniosku o wstrzymanie brak jest konkretnych odniesień, co do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący co prawda wskazał, że jest jedynym żywicielem rodziny, żona jest osobą bezrobotną pozostającą na utrzymaniu skarżącego oraz że utrzymują jeszcze rodziców męża, jednakże nie wskazał jakie są dochody skarżącego i gospodarstwa domowego (czy rodzice mają jakiekolwiek dochody), ograniczając się jedynie do gołosłownego stwierdzenia, że kwota 660 zł stanowi bardzo wysokie obciążenie dla budżetu rodziny. Ponadto w uzasadnieniu wniosku znajdują się zapisy, z których wynika, iż skarżący wskazuje na negatywne konsekwencje i potencjalnie nieodwracalne skutki wykonania obowiązku szczepienia, nie zaś na negatywne konsekwencje nałożenia na nią postanowieniem grzywny w celu przymuszenia. Skarżący nie wykazał także, w jaki sposób obowiązek uiszczenia grzywny spowoduje dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki, bądź znaczną szkodę. Nie wskazał na żadne okoliczności i nie przedstawił żadnych dokumentów, które miałyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przedmiotem postępowania toczącego się przed sądem w niniejszej sprawie nie jest bezpośrednio kwestia obowiązku poddania dziecka strony skarżącej szczepieniom ochronnym lecz kwestia nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Jedynie grzywna może być objęta postępowaniem egzekucyjnym, obowiązujące przepisy nie przewidują przymusowego dokonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Tak długo jak skarżący nie podda dziecka szczepieniu, tak długo nie zostanie ono wykonane. Stanowisko zaprezentowane przez Sąd w niniejszym postanowieniu, jest odmienne niż w powołanych przez stronę skarżącą postanowieniach, jednakże zbieżne z podglądami zaprezentowanymi w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Go 773/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1477/14, sygn. akt VII SA/Wa 1580/14, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 510/15, z dnia 21 kwietnia 2015r., sygn. akt II OSK 812/15. Końcowo zaznaczyć należy, że sądy administracyjne, w toku postępowania wywołanego skargą na postanowienia organów egzekucyjnych, nie mają możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.