VII SA/Wa 2361/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez [...] (dalej: "strona", "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "organ odwoławczy") z [...] lipca 2017 r. znak [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") z [...] stycznia 2017 r. nr [...], w sprawie skierowania skarżącego na egzamin kontrolny w celu sprawdzenia kwalifikacji do prowadzenia pojazdów Kat. B. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. 19 listopada 2007 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek Komendanta [...] Policji o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Pismem z 27 grudnia 2016r. strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny w związku z przekroczeniem limitu 24 punktów karnych. Strona została pouczona o prawach określonych w art. 10 k.p.a. Decyzją z [...] stycznia 2017 r. Starosta [...] skierował stronę na egzamin kontrolny w celu sprawdzenia kwalifikacji do prowadzenia pojazdów Kat. B. Strona złożyła w terminie odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym podniosła, że postępowanie trwa aż 10 lat oraz że w sprawie tej dwukrotnie wszczęto postępowanie. W uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji organ odwoławczy jako podstawę prawną wskazał art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Organ odwoławczy wskazał, że Komendant [...] Policji miał prawo złożyć do Starosty wniosek o skierowanie strony na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B wobec przekroczenia przez stronę liczby 24 punktów karnych. Dla sprawy istotne jest samo przekroczenie przez kierującego limitu 24 punktów. Art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw bezpośrednio mówi, że starosta wydaje decyzje wobec zgromadzenia przez kierowcę 24 punktów karnych. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że strona przekroczyła limit 24 punktów w następujący sposób: 18.10.2006 r. - 5pkt, 25.04.2007 r. -10 pkt, 18.05.2007 r. - 8 pkt, 17.07.2007 r. - 2 pkt. Organ odwoławczy stwierdził, że nie ma znaczenia dla sprawy wystąpienie strony o uchylenie punktów karnych. Dopiero gdy strona uzyska rezultat w postaci uchylenia mandatu, a tym samym zredukuje się liczba punktów, przysługiwać będzie jej wniosek o wznowienie postępowania w trybie art. 145 k.p.a. W skardze na decyzję SKO, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący podniósł, iż o tym że wpłynął wniosek do Starosty od Komendanta [...] Policji, o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, nic skarżącemu nie było wiadomo ponieważ nie otrzymał żadnego pisma w tym temacie, a powinien otrzymać je w roku 2007r. Dopiero po 9 latach tj. 27 grudnia 2016 r. skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny w związku z przekroczeniem limitu 24 punktów karnych. Skarżący podniósł ponadto, że nie występował z wnioskiem o uchylenie punktów karnych, ponieważ nie otrzymał mandatu. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1369), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które mogłyby podważyć legalność zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontrolowanej decyzji jest skierowanie skarżącego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, dalej: "Prawo o ruchu drogowym") w związku z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 z późn. zm., dalej: "ustawa o kierujących pojazdami") na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Użyte w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym sformułowanie "podlega" oznacza, że decyzje wydawane na podstawie tego przepisu nie zostały pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego, lecz mają charakter rozstrzygnięcia związanego. Wobec powyższego w razie przekroczenia limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego właściwy organ, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, jest zobowiązany skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdami na sprawdzenie kwalifikacji. Przypisywanie punktów karnych w ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym należy do organów Policji. Organy orzekające o skierowaniu kierowcy kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie są uprawnione do weryfikacji prawidłowości ich naliczenia. Starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy, ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te po myśli art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych. Starosta rozpatrujący wniosek organu Policji jest związany danymi zawartymi w ewidencji. Skarżącemu przysługiwało uprawnienie do weryfikacji naliczonych mu punktów karnych w drodze skargi do sądu administracyjnego, na czynność materialnotechniczną jaką jest przypisanie kierowcy punktów karnych w ewidencji prowadzonej przez Policję na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. W orzecznictwie ugruntował się już pogląd, że odrębność sprawy prowadzenia ewidencji od sprawy wszczętej wnioskiem organów Policji o skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, powoduje że kwestia zmiany w ewidencji ilości przypisanych punktów nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez starostę, ani w postępowaniu odwoławczym przed samorządowym kolegium odwoławczym, ani też w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w toku którego kontroli podlega decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym (por. wyrok NSA z 21.03.2017 r. I OSK 1335/15). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy sąd uznał, iż organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały niezbędny materiał dowodowy. Organy dysponowały materiałem dowodowym wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie jest taką okolicznością niewątpliwe znaczne opóźnienie organu pierwszej instancji w rozpoznaniu sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.