VII SA/Wa 2374/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie umorzenia lub rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej skargę oddala Minister Finansów zaskarżoną decyzją znak: [...] z dnia [...] września 2013 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...] o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w sprawie o umorzenie lub rozłożenie na raty opłaty legalizacyjnej ustalonej w wysokości 100. 000 zł postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2013 r., znak [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe ponieważ wszczęte postępowanie administracyjne tylko wtedy kończy się decyzją merytoryczną, jeśli przepisy prawa materialnego dają podstawę do wydania takiej decyzji. Organ powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że przepisy obowiązującego prawa nie dają umocowania do merytorycznego rozpoznania wniosku w przedmiocie umorzenia w całości lub w części, a także rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej. Sąd ten uznał, że zamieszczone w art. 59g ust. 5 Prawa budowlanego odesłanie do przepisów III działu Ordynacji podatkowej musi być rozpatrywane z uwzględnieniem dystynkcji pomiędzy karą i opłatą oraz funkcjami każdej z tych instytucji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013 r., złożyła [...] wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła organowi: 1. naruszenie art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59f ust. 1 oraz art. 59g ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że nie ma podstaw do umorzenia ani do rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej, 2. naruszenie art. 77 kpa poprzez niezbadanie oraz nierozpatrzenie przez organ I instancji ani przez Organ zebranego w sprawie materiału dowodowego, 3. naruszenie art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie Skarżącej do władzy publicznej, 4. naruszenie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt l kpa poprzez umorzenie przez organ pierwszej instancji postępowania administracyjnego w całości oraz wydanie przez organ decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. nr 153, poz. 1270 ze zm). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nic występują, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Zgodnie z treścią art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 743 poz. 1623) do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Przepisy dotyczące kar unormowane są nie tylko w art. 59f, lecz także w art. 59g Prawa budowlanego. Do opłaty legalizacyjnej nie stosuje się jednak przepisów o egzekucji kary, tj. art. 59g ust. 3 i 4, ponieważ z nieuiszczeniem opłaty legalizacyjnej Prawo budowlane wiąże inny skutek, a mianowicie zgodnie z art. 49 ust. 3 wydaje się nakaz rozbiórki. W art. 59g ust 5 Prawa budowlanego zawarto natomiast odesłanie, że do kar, o których mowa w ust 1 stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r, poz. 749, z późn. zm), z tym że uprawnienia organu podatkowego, z wyjątkiem określonego w ust. 1, przysługują wojewodzie. Zgodnie zaś z art. 67a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1. odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2. odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3. umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Trafnie wskazuje organ powołując się na stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego, że konstrukcja opłaty legalizacyjnej wyklucza możliwość - ze swej natury - zastosowania - w związku z odesłaniem z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 59g ust. 5 tej ustawy - przepisu art. 67a ordynacji podatkowej. Nakaz odpowiedniego stosowania działu III ordynacji podatkowej nie obejmuje przepisu art. 67a. Próba odmiennej interpretacji podważałaby sens opłaty legalizacyjnej - a tym samym racjonalność poczynań ustawodawcy. Skuteczne wystąpienie z wnioskiem o udzielenie ulgi z art. 67a ordynacji podatkowej dezawuowałoby akt legalizacji, sankcjonując niejako obejście ustanowionych przepisów prawnych. Zainteresowany musi wobec tego liczyć się z tym, że albo uiści w pełni stosowną opłatę czego następstwem będzie legalizacja samowoli budowlanej (przywrócenie stanu zgodności z prawem) albo też dojdzie do uruchomienia sankcji w postaci nakazu rozbiórki obiektu. Dopuszczenie trzeciej możliwości (późniejszego umorzenia opłaty, odroczenia terminu jej płatności bądź przyznania ulgi w formie odroczenia lub rozłożenia zapłaty na raty) przeczyłoby zasadom logiki i czyniło wprowadzone unormowanie prawne niejasnym w swych celach i założeniach (wyrok NSA z 23. 04. 2013 r., sygn. akt II FSK 794/12). Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.