VII SA/Wa 2374/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Minister Zdrowia utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny na M.B. w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania szczepieniom ochronnym małoletniego dziecka – B.B., zgodnie z tytułem wykonawczym z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr: [...] wystawionym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (dalej zwanego PPIS). W uzasadnieniu Minister podał, że postępowanie w sprawie prowadzone było przez PPIS w P. i zakończyło się wydaniem w dniu [...] sierpnia 2017 r. tytułu wykonawczego o numerze[...]. Upomnieniem z dnia [...] maja 2017 r. PPIS wezwał Skarżącą do wykonania szczepień u dziecka oraz zapłaty kosztów upomnienia, a także pouczył o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Upomnienie zostało doręczone Skarżącej w dniu [...] maja 2017 r. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. PPIS wniósł do Wojewody o wszczęcie wobec Skarżącej postępowania egzekucyjnego, przesyłając jednocześnie tytuł wykonawczy. Postanowieniem z dnia [...] października 2017r. Wojewoda nałożył na Skarżącą grzywnę w wysokości 500 zł i opłatę za czynności egzekucyjne w wysokości 50 zł . Minister podał, że podstawą prawną do nałożenia obowiązku szczepień przeciw wybranym chorobom zakaźnym jest art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, który zobowiązuje osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym na zasadach określonych w ustawie, przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. ustawy w odniesieniu do osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych (m.in. osoba niepełnoletnia) odpowiedzialność za wypełnienie tego obowiązku ponosi osoba sprawująca nad tą osobą pieczę, albo jej opiekun faktyczny. Przepisy określające obowiązek poddawania dzieci szczepieniom ochronnym ustanawiają prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu. Określają one wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot, na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres i czas realizacji na podstawie aktualnych zaleceń publikowanych w Programie Szczepień Ochronnych. Odnosząc się do zarzutów wniesionych w zażaleniu od postanowienia organu I. instancji Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody. Przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego ma prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie badania lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych przez lekarza. Konieczność uzyskania zgody pacjenta lub opiekuna prawnego dziecka, której uzyskanie obciąża lekarza, wynika z art. 32 ust. 1- 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W przypadku, gdy pacjent nie może samodzielnie udzielić zgody (np. ze względu na wiek), stosuje się konstrukcję tzw. zgody zastępczej - wyraża ją wówczas przedstawiciel ustawowy, którym wobec małoletnich dzieci są najczęściej ich rodzice. W przypadku jednak obowiązkowych szczepień, obowiązek ich wykonania wynika wprost z ustawy, a brak zgody szczepionego bądź jego przedstawiciela ustawowego nie zmienia faktu istnienia tego obowiązku. Minister wskazał, że w swoim zażaleniu Skarżąca kwestionuje również uprawnienia PPIS do podejmowania działań, zmierzających do wykonania obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu, w tym wystosowania upomnienia oraz wystawienia tytułu wykonawczego. Zarzut ten, zdaniem organu, nie podlega kontroli w toku rozpoznania niniejszego zażalenia na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. PPIS nie działał w sprawie jako organ egzekucyjny, lecz jako wierzyciel obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kierowanie upomnienia do zobowiązanego i wystawianie tytułu wykonawczego należy do zadań wierzyciela. PPIS nie podejmował w przedmiotowej sprawie czynności egzekucyjnych. Organem egzekucyjnym w sprawie jest Wojewoda[...]. Zgodnie z art. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do zakresu jej zadań należy m.in. prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych, w tym ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych i sprawowanie nadzoru w tym zakresie, a także wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie - w przypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy, organami właściwymi do sprawowania nadzoru nad wykonawstwem szczepień są państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni. Zatem Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zgodnie z art. 5 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji są uprawnione do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień, tj. są wierzycielem w rozumieniu art. 1a pkt 13 ww. ustawy. Minister wskazał również, że wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych i grupy osób obowiązanych do poddania się tym szczepieniom zostały określone w art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Zgodnie z § 5 powołanego rozporządzenia, obowiązkowe szczepienia ochronne są prowadzone z uwzględnieniem Programu Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, corocznie. Terminy realizacji obowiązku wykonania poszczególnych szczepień są uwarunkowane zaleceniami, jakie definiuje Program w zależności od kalendarzowego wieku dziecka. Ponadto obowiązek ten staje się egzekwowalny w chwili wejścia osoby objętej obowiązkiem w granice wiekowe zakreślone przez ustawę - w tym bowiem okresie obowiązkowe szczepienia ochronne powinny zostać wykonane. Odnosząc się do zarzutu, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, jak również na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, małoletnie dziecko nie miało wykonanego badania kwalifikacyjnego do szczepień organ wskazał, że to na Skarżącej, jako rodzicu małoletniego dziecka i w związku z tym jego opiekunie prawnym - na którym spoczywają określone obowiązki rodzicielskie - spoczywał obowiązek zgłoszenia się z dzieckiem do lekarza sprawującego nad nim opiekę profilaktyczną w celu przeprowadzenia badań kwalifikacyjnych w celu potwierdzenia bądź wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż Skarżąca nie podejmowała żadnych działań w kierunku zaszczepienia małoletniego dziecka, w tym w pierwszej kolejności zgłoszenia się na wykonanie badania kwalifikacyjnego. Akta sprawy nie zawierają zaświadczenia lekarskiego o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do wykonania szczepień ochronnych. Kwestia dotycząca niewykonania badania kwalifikacyjnego i szczepień, została wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a ponadto jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Skarżąca była informowana o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego, celem przymuszenia do wykonania ww. obowiązku. Powyższe okoliczności zostały wzięte pod uwagę przy wydaniu postanowienia przez Wojewodę. Akta sprawy nie zawierają zaświadczenia lekarskiego o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do wykonania szczepień ochronnych ani też dokumentów potwierdzających fakt, że Skarżąca informowała Wojewodę o konsultacjach lekarskich mających na celu ustalić dopuszczalność szczepienia. Minister Zdrowia podkreślił, że decyzja co do wyboru środka egzekucyjnego należy do organu egzekucyjnego i wybór ten nie wymaga uzasadnienia. W przypadku postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązków o charakterze niepieniężnym to wierzyciel wskazuje organowi egzekucyjnemu środek egzekucyjny jego zdaniem skutecznie prowadzący do wykonania przez zobowiązanego tego obowiązku. Wymierzona grzywna została ustalona zgodnie z zasadą celowości oraz zasadą stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W ocenie organu odwoławczego Skarżąca nie wykazała, aby Wojewoda uniemożliwił jej dokonanie konkretnej czynności procesowej, zaś PPIS informował Skarżącą o tym, iż w sytuacji niezaszczepienia dziecka zostanie wszczęte przeciwko niej postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż w dniu 30 lipca 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2070). Zgodnie z przepisem przejściowym określonym w art. 13 ww. ustawy do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej i niezakończonych przed dniem wejścia wżycie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Dlatego też w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M.B., reprezentowana przez adwokata, podnosząc zarzut naruszenia: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak w aktach sprawy kompletnej dokumentacji dotyczącej okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy - brak dokumentacji medycznej małoletniej, w szczególności książeczki szczepień, - art. 124 § 1 i 2 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 126 Kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia aktu prawnego, z którego wynika wymagalność obowiązku podania małoletniej poszczególnych dawek szczepionek, dowodów na których oparł się organ oraz dowodów, którym odmówił wiary stwierdzając, iż obowiązek zaszczepienia małoletniej przeciwko chorobom wymienionym w tytule wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej, jak również brak wskazania którego szczepienia dotyczy postępowanie, - art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez zaliczenie Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego do katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego i przyjęcie na tej podstawie, iż może nakładać na obywateli obowiązek zaszczepienia dziecka określoną ilością dawek szczepionek w ustalonych odgórnie okresach, mimo iż akt prawny o nazwie komunikat nie zalicza się do aktów stanowienia prawa powszechnego, a jest jedynie aktem prawa wewnętrznego, w ramach którego brak jest możliwości nakładania obowiązków i ograniczenia praw obywateli, - art. 5 ust. 1 pkt 1 b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez uznanie, iż obowiązek szczepień ochronnych u małoletniej B. w zakresie podania poszczególnych dawek szczepionek jest wymagalny ze względu na osiągnięcie przez nią przedziału wiekowego, mimo iż nawet sam organ nie wskazuje z jakiego aktu normatywnego o charakterze powszechnie obowiązującym wynika obowiązek podania dziecku tych dawek szczepionek, jedynie podnosząc, że terminy realizacji obowiązku są uwarunkowane zaleceniami, jakie definiuje Program w zależności od kalendarzowego wieku dziecka, - art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez uznanie iż szczepienia ochronne wymienione w tytule wykonawczym są wymagalne, a termin ich wymagalności wynika z treści Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego, podczas gdy ten akt nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, zaś programy zapobiegania i zwalczania określonych zakażeń lub chorób zakaźnych zgodnie z art. 4 w zw. z art. 2 pkt 26 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi może określać wyłącznie Rada Ministrów w drodze rozporządzenia, a nie Główny Inspektor Sanitarny, co wskazuje, iż skarżąca może zaszczepić córkę w terminie przewidzianym w treści Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r., tj. do ukończenia przez dziecko 6 roku życia, 15 roku życia, 19 roku życia, - naruszenie art. 47 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa Skarżącej do poszanowania życia rodzinnego, - naruszenie art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Podnosząc powyższe naruszenia wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania, przeprowadzenie dowodów z załączonych badań laboratoryjnych, zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca podała, że Inspektor Sanitarny, a później Wojewoda rozpoznając zgłoszone zarzuty nie znajdowali się w posiadaniu podstawowych dokumentów, których treść ma istotny wpływ na postępowanie tj. dokumentu, który rejestrowałby dotychczasowy przebieg szczepień u małoletniej, w szczególności karty uodpornienia albo książeczki szczepień (w oryginale albo poświadczonej kopii). Organ powołując się na wymagalność obowiązku poddania małoletniej córki skarżącej szczepieniom nawet nie wskazał przeciwko którym chorobom ma być ona zaszczepiona, kiedy obowiązek według organu stał się wymagalny. Wojewódzki Inspektor Sanitarny oraz Minister Zdrowia nie wskazali w oparciu o jakie dowody przyjęli zasadność wydania postanowienia o nałożeniu grzywny. Jako podstawę prawną wydanego przez Ministra Zdrowia postanowienia podano art. 5 ust.1 pkt.1 lit. b, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych oraz Program Szczepień Ochronnych. Program szczepień ochronnych wydawany przez Głównego Inspektora Sanitarnego nie mieści się w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, może mieć zatem wyłącznie charakter prawa wewnętrznego, obowiązującego jedynie jednostki organizacyjnie podległe organowi wydającemu. Akt tego rodzaju nie może stanowić podstawy decyzji wobec obywateli. Jest on jedynie aktem stosowania prawa, w ramach którego nie mogą być nakładane na obywateli obowiązki. Skarżąca wskazała, że nie jest zobowiązana nie jest związana Komunikatem Głównego Inspektora Sanitarnego, który konkretyzuje wiek dziecka jak również ilość dawek podlegających podaniu (np. ustala, że szczepienie przeciwko gruźlicy należy wykonać w pierwszej dobie życia, podczas gdy Rozporządzenie Ministra Zdrowia przewiduje okres od urodzenia do ukończenia przez dziecko 15 roku życia). Jest to bowiem akt prawa wewnętrznego wiążący wyłącznie podmioty podległe Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu. Jedynym aktem wiążącym obywateli w tym zakresie jest rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych z dnia 18 sierpnia 2011 r. Przedmiotowy akt prawny określa, iż obowiązek szczepienia przeciw Haemophilus influenzae typu b obejmuje dzieci od 7 tygodnia życia do ukończenia 6 roku życia, przeciw gruźlicy obejmuje dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 15 roku życia, a przeciwko pozostałych chorobom do ukończenia 19 roku życia. Zatem skarżąca ma jeszcze czas na zaszczepienie dziecka przeciwko chorobom wymienionym w tytule wykonawczym. W tej sytuacji obowiązek zaszczepienia dziecka przeciwko poszczególnym chorobom nie jest wymagalny. Skarżąca wskazała również, że obowiązujące w Polsce przepisy dotyczące obowiązku szczepień ochronnych niezaprzeczalnie stanowią ingerencję w prawo do prywatności (prawo do decydowania o życiu osobistym) wyłączając możliwość podjęcia przez osoby obowiązane do poddania się obowiązkowym szczepieniom lub ich opiekunów prawnych lub faktycznych decyzji o odmowie poddania się szczepieniom. Ograniczenia powyższego prawa zgodnie z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności mogą być wprowadzane jedynie w drodze ustawy i muszą być konieczne w demokratycznym społeczeństwie m. in. z uwagi na ochronę zdrowia i moralności. W przypadku szczepień obywatel jest dodatkowo bezbronny z uwagi na fakt, iż firmy farmaceutyczne unikają podawania pełnego składu szczepionek, co w sposób dodatkowy narusza prawa i wolności obywatelskie. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych badań na okoliczność występowania aluminium w szczepionkach, toksyczności aluminium oraz związku tej substancji z występowaniem zaburzeń ze spektrum autyzmu, co w konsekwencji prowadzi do niedopuszczalności przymusu szczepień. Również art. 68 ust. 4 Konstytucji RP nakazujący władzom publicznym zwalczać choroby epidemiczne nie przesądza czy środki zwalczania chorób epidemicznych powinny być stosowane na zasadzie dobrowolności, zgodnie z zasadą prawa do samostanowienia (art. 47 Konstytucji RP) czy przymusu leczniczego. Ustawodawca może wprowadzić obowiązkowe szczepienia ochronne, ale powinien kierować się zasadą proporcjonalności. Obowiązkowe szczepienia ochronne są zabiegiem medycznym obarczonym ryzykiem, co potwierdzają chociażby ulotki szczepionek wydawane przez producentów. Wprowadzenie obowiązkowych szczepień ochronnych z jednej strony bez uzasadnienia medycznego ku temu, bez powołania funduszu odszkodowawczego, bez spełnienia warunków z art. 8 ust. 2 Konwencji stanowi jej naruszenie przez Polskę jak również art. 31 ust. 3 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, ponieważ zgodnie z art. 120 w zw. art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej Ppsa) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot sprawy mieścił się w powyższym katalogu. Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienia są zgodne z prawem. Podstawę prawną zaskarżonych postanowień stanowił art. 119 § 1 ustawy o z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Z 2017 r. poz. 1201 ze zm. – u.p.e.a). Zgodnie z tym przepisem grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Zgodnie z art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo z zakresu administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego – bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Zgodnie zaś z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. II OSK 370/17, obowiązek szczepienia jest obowiązkiem wynikającym z przepisu prawa bezpośrednio bez potrzeby autorytatywnej konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej. Stanowi o tym art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. Nr 234, poz. 1570), stanowiąc: "Osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do: poddania się szczepieniom ochronnym". Obowiązek ten konkretyzuje regulacja w art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, stanowiąc: "Osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1". Wydane na podstawie delegacji ustawowej rozporządzenie Ministra Zdrowia z 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osoby obowiązane do poddania się obowiązkowym szczepieniom. Pogląd ten Sąd orzekający w niniejszym postępowaniu podziela. Obowiązek szczepienia jest zatem obowiązkiem niepieniężnym, wobec tego jego egzekucja może odbywać się w trybie określonym przez przepisy ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak wynika z ustalonego i niespornego stanu sprawy postępowanie w sprawie przymuszenia opiekuna prawnego małoletniej B.B. do wykonania obowiązku wykonania szczepień ochronnych przeciwko gruźlicy, WZW, błonicy, tężcowi, krztuścowi, odrze, śwince różyczce, inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu poliomyelitis zakończyło się wydaniem przez PPIS w P. w dniu [...] sierpnia 2017 r. tytułu wykonawczego o numerze[...]. Wcześniej, upomnieniem z dnia [...]maja 2017 r. PPIS wezwał Skarżącą do wykonania szczepień u dziecka oraz zapłaty kosztów upomnienia, a także pouczył o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Wobec niewykonania tego obowiązki wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. PPIS wniósł do Wojewody o wszczęcie wobec Skarżącej postępowania egzekucyjnego, przesyłając jednocześnie tytuł wykonawczy. Postanowieniem z dnia [...] października 2017r. Wojewoda nałożył na Skarżącą grzywnę w wysokości 500 zł i opłatę za czynności egzekucyjne w wysokości 50 zł . Skarżąca w niniejszym postępowaniu zarzucając m.in., że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia niewskazano aktu prawnego z którego wynika wymagalność obowiązku podania małoletniej poszczególnych dawek szczepionki, na to, że komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego może nakładać na obywateli obowiązek zaszczepienia dziecka, a także żądając m.in. przeprowadzenia dowodu z załączonych badań na okoliczność ryzyka podania małoletniemu dziecku szczepionki co ma doprowadzić do stwierdzenia niedopuszczalności przymusu szczepień w zasadzie kwestionuje obowiązek poddania małoletniej córki szczepienion. Jednakże w postępowaniu dotyczącym sądowej kontroli postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia poza kontrolą Sądu pozostaje sam tytuł wykonawczy. Z treści art. 29 § 1 zd.2 u.p.e.a. wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ta zasada postępowania egzekucyjnego obowiązuje także wówczas, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem. Także Sąd w niniejszym postępowaniu nie może badać, czy obowiązek podlegający wykonaniu jest zasadny, gdyż wykracza to poza granice sprawy będącej przedmiotem rozpoznania. Kwestia ta może być natomiast podnoszona i oceniania w trybie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłaszania zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Zarówno w literaturze jak i orzecznictwie wskazuje się, że alternatywne ujęcie środków prawnych w art. 122 § 3 u.p.e.a., tj. zarzutów oraz zażalenia na postanowienie w przedmiocie wymierzenia grzywny w celu przymuszenia, prowadzi do wniosku, że prawidłowość nałożonej grzywny nie może być kwestionowana poprzez podnoszenie okoliczności związanych z egzekucją nałożonego obowiązku, a określonych w art. 33 u.p.e.a. (por. wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2140/17, z 28 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 715/18). Wadliwość tytułu wykonawczego nawet gdyby faktycznie istniała, winna być podnoszona w innym postępowaniu, nie zaś w sprawie, której przedmiotem jest tylko ocena legalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Wobec tego wydając postanowienie o nałożeniu grzywny organ nie powinien merytorycznie badać sprawy, ale jedynie zasadność zastosowania środka egzekucyjnego. Na marginesie jedynie wypada zaznaczyć, że Skarżąca w toku postępowania egzekucyjnego podnosiła zarzuty, które Minister Zdrowia postanowieniem z dnia 14 października 2020 r. uznał za bezpodstawne. Postanowienie to został również zaskarżone do WSA w Warszawie o zostało zarejestrowane pod sygnaturą VII SA/Wa 2373/20. W sprawie tej Sąd wyrokiem z dnia 18 maja 2021 r. oddalił skargę. Strona skarżąca wniosła o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, wobec tego Sąd w uzasadnieniu tego wyroku będzie odnosił się do kwestii zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Kwestionując postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, możliwe jest zatem podnoszenie okoliczności odnoszących się do dopuszczalności i prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w określonej wysokości. Jak wynika z treści skargi żaden z zarzutów podniesionych w stosunku do zaskarżonego postanowienia w zasadzie nie dotyczył takich okoliczności. Skarżąca, co już wyżej zaakcentowano, skupiła się w zasadzie na zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jednakże Sąd, nie będąc związany na podstawie art. 134 § 1 Ppsa zarzutami i wnioskami skargi, dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjne przewidziany w ustawie – w art. 119 u.p.e.a. Wysokość grzywy mieści się również w zakresie ustalonym przez prawodawcę – zgodnie z art. 121 § 2 cyt. ustawy każdorazowo nałożona na osobę fizyczną grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł (skarżącej wymierzono grzywnę w wysokości 500 zł a więc w dolnej granicy ustawowego zagrożenia). Organ egzekucyjny dopełnił również obowiązków o których mowa w art. 122 § 1, zaś postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera elementy o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a. Nie można także uznać, by organ egzekucyjny nie zastosował środka egzekucyjnego mniej uciążliwego dla zobowiązanego. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia jest bowiem środkiem egzekucyjnym o charakterze dyscyplinującym, mającym na celu przymuszenie zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku, tak aby zamiast jej zapłaty wykonał obowiązek. Taka grzywna nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie strony, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Zgodnie z art. 125 i 126 u.p.e.a., nieuiszczona lub nieściągnięta grzywna w celu przymuszenia podlega umorzeniu, a na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywna uiszczona lub ściągnięta może być w całości lub w części zwrócona, co również świadczy o jej łagodniejszym charakterze. Również zapłaty kosztów za wydanie postanowienia o wymierzeniu grzywny (50 zł) znajduje oparcie w przepisach u.p.e.a., bowiem zgodnie z 68a § 1 pkt 1 i art. 64c § 1 cyt. ustawy za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia organ egzekucyjny pobiera opłatę w wysokości 10% nałożonej grzywny. Podsumowując stwierdzić należy, że nie można organom egzekucyjnym zarzucić wydanie zaskarżonych postanowień o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z naruszeniem prawa. Zaskarżone postanowienia są prawidłowe pod względem merytorycznym jak i formalnym. Minister Zdrowia odniósł się do wszystkich argumentów podnoszonych przez stronę kwestionującą postępowanie organu I. instancji, również tych wykraczających poza kwestie dotyczące grzywny w celu przymuszenia. Okoliczność ta miała na celu dokładne wyjaśnienie stronie, że sczepienia jest świadczeniem zdrowotnym mającym działanie służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działanie medyczne wynikające z procesu leczenia. Organ przeanalizował również kwestię dotyczącą kwestii badania kwalifikacyjnego do szczepienia jako wiążącego się z niemożliwością stwierdzenia, że obowiązek wykonania szczepienia jest wykonalny. Uzasadnienie w tym zakresie jest prawidłowe, oparte na fachowej wiedzy pracowników organu oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Kwestie dotyczące naruszenia art. 47 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa Skarżącej do poszanowania życia rodzinnego, oraz naruszenie art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nie mogą być skutecznie podnoszone w postępowaniu objętym skargą. Sąd działając nie dostrzegł w zaskarżonych postanowieniach takiego naruszenia prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi z urzędu. Sąd nie uznał również za zasadne przeprowadzenia dodatkowego dowodu z dokumentu, skoro w zasadzie dotyczyły wyników z załączonych badań laboratoryjnych składu szczepionek. Jak już wyżej wskazywano, w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była kwestia dotycząca nałożenia grzywny w celu przymuszenia a nie kwestia legalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z powyższych powodów skarga na podstawie art. 151 Ppsa podlegała oddaleniu.