VII SA/Wa 2387/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, oz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego (kat. obiektu XVII), o powierzchni zabudowy - 111,93m2, powierzchni użytkowej - 255,08m2, kubaturze - 1289,00m3, na działce oznaczonej nr ewid. [...]obręb [...] w [...] przy ul. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. G.. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. G., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2396/09, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż z ww. wyroku wynikało, że inwestor ingeruje w cudzą własność, zasłaniając swoim budynkiem drzwi w ścianie szczytowej budynku J. G.. Ponadto, Sąd podkreślił, że organ nie poczynił żadnych ustaleń czy powyższe drzwi zostały wybudowane zgodnie z prawem, a z dokumentów dołączonych przez skarżącą wynikać może, iż drzwi powstały na podstawie odpowiednich decyzji organu administracji. Sąd wytknął, iż Wojewoda nie odniósł się do zarzutów skarżącej dotyczących braku uprawnień projektanta budynku, jak również sprawdzającego projekt, jak również uznał, że decyzja narusza art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz art. 7 i 77 k.p.a. W związku z powyższym wyrokiem, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], zobowiązał Starostę [...] do uzupełnienia materiału dowodowego w niniejszej sprawie o dokumenty, z których wynika, że drzwi zlokalizowane w ścianie szczytowej budynku J. G. są zrealizowane zgodnie z prawem oraz dokumenty z których wynika, że klatka schodowa oraz drzwi w ścianie szczytowej budynku J. G. mają na celu nie tylko komunikację wewnętrzną obiektu, ale również stanowią drogę przeciwpożarową dla mieszkańców obiektu. Starosta [...]postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], nałożył na J. G. obowiązek przedstawienia dokumentów, z których wynika, że drzwi zlokalizowane w ścianie szczytowej budynku zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] po granicy z dz. nr [...]obręb [...] miasta [...] są zrealizowane zgodnie z prawem oraz dokumentów, z których wynika, że klatka schodowa i drzwi mają na celu nie tylko komunikację wewnętrzną obiektu, ale również stanowią konieczną drogę przeciwpożarową dla użytkowników obiektu. W odpowiedzi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., Starostwo Powiatowe w [...] przesłało pismem z dnia 27 września 2010 r. uzupełniający materiał dowodowy, z którego wynikało prawdopodobieństwo samowolnego wykonania przedmiotowych drzwi przez J. G.. W związku z tym, Wojewoda [...]postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], przekazał sprawę według właściwości do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w celu wyjaśnienia "czy drzwi w budynku mieszkalno-usługowym położonym przy ul. [...] w [...], usytuowane w ostrej granicy z działką nr [...], położoną przy ul. [...]w [...], są wybudowane zgodnie z prawem". Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], zawiesił postępowanie odwoławcze do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia J. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie, uznając, iż dokonanie wskazanych ustaleń, nie jest zagadnieniem wstępnym. Wobec powyższego, Wojewoda [...] pismem z dnia 5 stycznia 2011 r. zawiadomił strony postępowania, że odwołanie od decyzji Starosty [...] nr [...]z dnia [...] marca 2009 r. zostanie rozpatrzone w ciągu 30 dni od daty ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy legalności przedmiotowych drzwi w budynku przy ul. [...] w [...], należącym do J. G.. W dniu 20 lipca 2015 r. do organ II instancji wpłynęło pismo W. O., z prośbą o podjęcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...]w [...]. Do pisma tego załączył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2049/13, oddalający skargę kasacyjną J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2405/12, w przedmiocie nałożenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na J. G. obowiązku doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem, poprzez zamurowanie otworu drzwiowego w ścianie znajdującej się w granicy działki nr ew. [...]- wykonanego samowolnie i z naruszeniem warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z wyroku tego wynikało, że drzwi w ścianie szczytowej budynku J. G. zostały wykonane przez nią samowolnie. W dniu 6 sierpnia 2015 r. organ otrzymał do wiadomości decyzję nr [...]z dnia [...] sierpnia 2015 r., w której Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]stwierdził wykonanie przez J. G. obowiązku zamurowania drzwi, nałożonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...]. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia rozstrzygnięcia, organ odwoławczy przywołał treść art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Następnie podniósł, że dla przedmiotowej inwestycji wydana została przez Burmistrza Miasta [...]decyzja z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], o warunkach zabudowy działki nr [...]budynkiem mieszkalno-usługowym. Po rozpatrzeniu odwołania J. G. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...], ww. decyzja została utrzymana w mocy. Na podstawie tej decyzji został opracowany projekt budowlany. Do akt dołączono kopię aktu notarialnego stwierdzającego zakup działki o nr ewid. [...], z obrębu [...] w [...] przez A. i W. O. - rep. A nr [...]z dnia [...] sierpnia 2006 r. Wojewoda [...] uznał, iż w związku z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], stwierdzającą wykonanie przez J. G. obowiązku nałożonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie zamurowania samowolnie wykonanych drzwi w ścianie szczytowej jej budynku, wszelkie zarzuty dotyczące wejścia na klatkę schodową ze szczytu budynku, znajdującego się w granicy pomiędzy działką J. G. - nr [...] i działką inwestora - nr [...], stały się bezprzedmiotowe. W ocenie organu II instancji także zarzuty dotyczące przekroczenia zakresu posiadanych uprawnień budowlanych przez W. K. i L. Ś. dla opracowania projektu budowlanego nie mają uzasadnienia, gdyż w ramach postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] wystąpił do [...]Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa i [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (załączając kserokopię części projektu) z prośbą o ocenę zakresu uprawnień projektantów i sprawdzającego dla projektu budowlanego zatwierdzonego skarżoną decyzją. Przewodniczący Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]stwierdził, że budowniczy L. S. mógł być sprawdzającym dla tego projektu. Natomiast z pisma Przewodniczącego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]wynika, że technik W. K. także mógł być projektantem i sprawdzającym dla tego obiektu, gdyż projektowany obiekt nie jest obiektem o skomplikowanej konstrukcji. Okręgowe Izby Inżynierów są instytucjami nadającymi uprawnienia budowlane i nie ma podstaw prawnych, żeby Wojewoda mógł ich wyjaśnienia kwestionować. Reasumując organ stwierdził, że w sytuacji kiedy inwestor złożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane (dołączając akt notarialny), wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i projekt budowlany spełniający wymagania przepisów art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał podstaw prawnych do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. G., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77, 80 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i odpowiednich przepisów prawa budowlanego. W ocenie skarżącej projekt budowlany jest niekompletny i zawiera błędy. J. G. ponownie zakwestionowała uprawnienia osób sporządzających i sprawdzających projekt budowlany, zarzucając jedocześnie organowi niewykonanie zaleceń w tym zakresie, zawartych w wyroku z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2396/09. Skarżąca wskazała także, iż inną ważną kwestią, pominiętą w projekcie lub błędnie rozwiązaną jest kwestia stosunków hydro-geologicznych. Mimo licznych zastrzeżeń w tym zakresie organ tak I jak i II instancji nawet nie zająknęły się w przedmiotowej kwestii. Dodała, iż wbrew decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2006 r., która jednoznacznie ustalała zakaz wykonywania drenaży i urządzeń mogących wpłynąć na naruszenie stosunków wodnych, zaprojektowano wykonanie drenaży wzdłuż ścian budynku. Drenaż ma być wykonany na zewnątrz linii rozgraniczających na terenie działek [...]oraz w pasie drogowym ulicy [...]. W projekcie nie podano sposobu i kierunku odprowadzenia zebranych wód przez drenaże. Podkreśliła, że przyjęte w projekcie rozwiązania fundamentów sprawiają, iż część robót musi zostać wykonana poza obszarem działki inwestycyjnej, w tym pod nieruchomością należącą do niej. Ponieważ nie zgadza się ona na wykonanie prac pod jej nieruchomością, tym samym uznać należy, iż inwestor nie ma zgody właścicieli nieruchomości na gospodarowanie gruntem dla celów budowlanych. Wyraziła też zaniepokojenie odnośnie lokalizacji miejsc na gromadzenie odpadów. Skarżąca podkreśliła, że realizacja projektu budowlanego na podstawie zaskarżonej decyzji w sposób nadmierny i zbyt uciążliwy pozbawi jej nieruchomość dostępu do światła słonecznego, czego organ II instancji w ogóle nie wziął pod uwagę. Wskazała nadto, że posiada dowody, które w 100% potwierdzają fakt, że prawowitą właścicielką sprzedanej W.O. działki, jest jej babcia H. S. T., która przekazała jej tą działkę w testamencie. Dlatego też zasadne jest wstrzymanie tego pozwolenia, tym bardziej, że zawłaszczona babci działka nie miała powierzchni ok. 113 m2, ale prawie 200 m2. Niezależnie od tej sprawy faktem jest, że postawienie budynku o wysokości 10 m (wyższego niż jej kamienica) na działce nr [...], w sposób drastyczny pozbawi dostępu do światła dziennego lokale posiadające okna od strony południowo-wschodniej. Dlatego też uważa, że niezależnie od "fachowych" wyliczeń i wykonanych schematów przedstawiających konstrukcję cienia (sporządzonych na użytek projektu) najlepszym sposobem przekonania osób decydujących o uwzględnieniu, lub odrzuceniu zastrzeżeń w tym względzie, byłaby wizja lokalna. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Wskazać należy, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Inwestor obowiązany jest wypełnić określone warunki wynikające z przepisów prawa, rolą zaś organu jest sprawdzenie przedłożonej dokumentacji przez pryzmat art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 art. 35 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W cytowanym przepisie art. 35 ustawy Prawo budowlane został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić również uwagę, że właściwy organ pozbawiony jest możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu – ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy) uprawnienia budowlane. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy administracji obu instancji uznały, Sąd podziela tą ocenę, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisami art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. I tak, przedmiotowa inwestycja zgodna jest z decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], o warunkach zabudowy działki nr [...]budynkiem mieszkalno-usługowym, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...]. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (do akt administracyjnych dołączono także kopię aktu notarialnego stwierdzającego zakup działki o nr ewid. [...], z obrębu [...], w [...] przez A. i W. O. - rep. A nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r.). Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony oraz sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia: mgr inż. arch. H. G. – posiadającą uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej bez ograniczeń (nr ew. [...]); technika budowlanego W. K. – posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-inżynieryjnej (nr ew. [...]); technika budowlanego L. Ś. posiadającego uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi, z wyjątkiem robót dotyczących budynków zabytkowych, pomników, budynków monumentalnych i budynków określonych w art. 358 ust. (2) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz.U. z 1939 r., nr 34, poz. 216) oraz posiadającego uprawnienia do sporządzania projektów (planów) tych robót. Ponadto do projektu dołączono, na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczenie, iż projekt opracowany został prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zaznaczyć przy tym należy, że organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to z treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i faktu uchylenia z dniem 11 lipca 2003 r. przepisu art. 35 ust. 2 tej ustawy, który określał, że właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 377/11, Lex nr 1156026). Obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej spoczywa na projektancie, który jest obowiązany złożyć stosowne oświadczenie. Odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancję dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlane ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4, w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci. Spoczywa na nich także odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej, jak również przed właściwą izbą zawodową. W tym miejscu należy odnieść się do zarzutów skargi, które poddają w wątpliwość uprawnienia ww. osób do sporządzenia i sprawdzenia projektu budowlanego. W tym kontekście wskazać należy, iż jak wynika z załączonej do projektu budowlanego decyzji z dnia [...] stycznia 1985 r. o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, mgr inż. arch. H. G. posiada przygotowanie zawodowe upoważniające do wykonywania samodzielnych funkcji projektanta w specjalności architektonicznej w zakresie: 1) sporządzania projektów w zakresie rozwiązań: a) architektonicznych wszelkich obiektów budowlanych, b) konstrukcyjno-budowlanych obiektów budowlanych w budownictwie osób fizycznych, z wyłączeniem konstrukcji fundamentów głębokich i trudniejszych konstrukcji statycznie niewyznaczalnych; 2) w budownictwie osób fizycznych – do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego obiektów budowlanych – z wyłączeniem konstrukcji fundamentów głębokich i trudniejszych konstrukcji statycznie niewyznaczalnych. W odniesieniu do L. Ś. organ pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], wystąpił do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, o ocenę, czy w ramach posiadanych uprawnień ww. mógł być sprawdzającym dla przedmiotowego obiektu. W piśmie tym organ przedstawił charakterystykę obiektu, wskazując, iż budynek jest "częściowo podpiwniczony, murowany, o 2½ kondygnacjach nadziemnych. Dach dwuspadowy o kącie nachylenia 40°, kryty dachówką. Budynek projektowany jest w zabudowie zwartej, o szerokości elewacji frontowej - 12,25 m, głębokości budynku - 9,10 m, wysokości - 10,98 m. Budynek posiada kubaturę 1289 m3. Rozpiętość stropów: 3,78 m i 4,66 m. Projektowany budynek posadowiony jest: od strony z działką Pani J. G. na głębokości 1,10 m z fundamentami pod słupy (4 słupy w ścianie o rozpiętości 2,66 w osiach stóp fundamentowych) w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących fundamentów, będących na głębokości 1,10 m. Rysunek przekroju projektowanego budynku i rzutu fundamentów w załączeniu". Przesłano także Izbie fragment odwołania J. G. dotyczący wątpliwości co do uprawnień L. Ś. w ww. temacie. W odpowiedzi na powyższe, Przewodniczący Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], zaznaczył, że dla oceny zakresu dawniej wydanych uprawnień budowanych nie można powoływać się na aktualnie obowiązujące przepisy. "Nie można również w dowolny sposób tłumaczyć użytego w decyzji określenia dotyczącego skomplikowanych konstrukcji (art. 358 rozporządzenia z dnia 16.02.1928). Pojęcie to bowiem zostało jednoznacznie określone w rozporządzeniu Ministra Odbudowy z dnia 11.12.1947. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. nie ogranicza możliwości sprawdzania projektów przez osoby z ograniczonymi uprawnieniami. Przyjmuje się więc, że skoro funkcja projektanta obejmuje sporządzanie projektów, sprawowanie nadzoru autorskiego oraz sprawdzanie projektów, to wszystkie powyższe czynności mogą być wykonywane w zakresie wynikającym z posiadanych uprawnień. Przedstawiony w piśmie ogólny opis budynku przy ul. [...]w [...] oraz załączone fragmenty projektu świadczą o tym, że nie jest to budynek o skomplikowanej konstrukcji, a więc mieści się w zakresie uprawnień Nr [...]. W związku z powyższym argumentacja zawarta w załączonym fragmencie odwołania Pani J. G.nie jest właściwa". Przewodniczący Komisji Kwalifikacyjnej stwierdził, że L. Ś. mógł być sprawdzającym dla projektu ww. budynku. Z podobnym pismem organ wystąpił do [...]Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (pismo z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]), z tym że dotyczyło ono oceny, czy W. K. w ramach posiadanych uprawnień mógł zaprojektować i sprawdzić pod względem konstrukcyjnym powyższy budynek. W odpowiedzi na powyższe, Przewodniczący [...]Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], wskazał, iż posiadane przez technika budowlanego uprawnienia wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 7 poz. 46) oraz § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 10 września 1962 r. w sprawie kwalifikacji fachowych osób wykonujących funkcje techniczne w budownictwie powszechnym (Dz.U. nr 53, poz. 266) upoważniają w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-inżynieryjnej do kierowania robotami budowlanymi obiektów budowlanych z wyłączeniem obiektów o skomplikowanej konstrukcji oraz sporządzania projektów architektonicznych i konstrukcyjnych obiektów budowlanych o prostej architekturze z wyjątkiem obiektów o skomplikowanej konstrukcji. Obiekty budowlane o prostej architekturze definiuje § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia, natomiast obiektami budowlanymi o skomplikowanej konstrukcji są obiekty wymienione w § 1 ust. 4 tego rozporządzenia. Z kolei przepis § 2 ust. 2 powyższego rozporządzenia stanowi, że funkcje techniczne projektanta oraz funkcje techniczne związane ze sprawdzaniem projektów budowlanych mogą być wykonywane wyłącznie w specjalności techniczno-budowlanej i w zakresie wynikającym z posiadanych uprawnień do sporządzania projektów budowlanych. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa jest wyspecjalizowanym organem, który uprawniony jest do wyjaśniania wątpliwości co do zakresu uprawnień budowlanych swoich członków, dysponuje także kadrą wykwalifikowanych pracowników, którzy mogą stwierdzić na podstawie analizy dostarczonej dokumentacji, czy obiekt jest konstrukcyjnie skomplikowany, czy też nie jest takim obiektem. W niniejszej sprawie Przewodniczący Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa uznał, na podstawie ogólnego opisu budynku i załączonych fragmentów projektu, że nie jest to budynek o skomplikowanej konstrukcji. Na potwierdzenie ww. okoliczności, można także wskazać argumentację zaprezentowaną w odpowiedzi na skargę. Organ podniósł, iż w § 1 pkt 4 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 10 września 1962 r. w sprawie kwalifikacji fachowych osób wykonujących funkcje techniczne w budownictwie powszechnym, jest napisane: "Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o obiektach budowlanych o skomplikowanej konstrukcji, należy przez to rozumieć: - wszelkie obiekty budowlane zawierające elementy składowe, przy których obliczaniu uwzględnia się przestrzenny schemat pracy statycznej całej konstrukcji lub jej części, z wyjątkiem prostokątnych krzyżowo zbrojonych płyt żelbetowych swobodnie podpartych, o rozpiętości 4,0 m oraz wszelkie obiekty budowlane zawierające elementy składowe o statycznie niewyznaczalnym, płaskim schemacie obliczeniowym, z wyjątkiem prostych belek ciągłych przy rozpiętości przęseł do 6,0 m oraz płyt ciągłych o rozpiętości do 4,0 m rozwiązywanych przy pomocy ogólnie znanych tablic i nomogramów. W niniejszym projekcie zaprojektowano stropy o rozpiętości 3,78 m i 4,66 m typu "TERIYA II" , a więc stropy o rozpiętości mniejszej aniżeli 6,0 m. Są one prostymi belkami ciągłymi. Powyższe również przemawia za uznaniem, że przedmiotowy obiekt, mimo że jego kubatura wynosi ponad 1000 m3, nie jest obiektem o skomplikowanie konstrukcji. Z tych też względów brak jest podstaw do kwestionowania uprawnień ww. osób do sporządzenia projektu budowlanego, bądź jego sprawdzenia. Mgr inż. arch. H. G. posiadająca uprawnienia budowlane do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej bez ograniczeń może projektować wszelkie obiekty budowlane, o każdej kubaturze oraz sporządzać projekty konstrukcyjno-budowlane w budownictwie osób fizycznych, z wyłączeniem konstrukcji fundamentów głębokich i trudniejszych konstrukcji statycznie niewyznaczalnych. W. K. jako posiadający uprawnienia w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-inżynieryjnej, z wyjątkiem obiektów o skomplikowanej konstrukcji mógł być projektantem i sprawdzającym dla przedmiotowego projektu budowlanego. Podobnie L. Ś. uprawniony był w ramach posiadanych kompetencji do sprawdzenia projektu budowlanego. Jedyny zarzut jaki można postawić Wojewodzie [...] w tym względzie, jest zbyt lakoniczne uzasadnienie decyzji w ww. kwestii, jednakże nie może on skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Bezzasadna jest również argumentacja prezentowana w skardze odnosząca się do lokalizacji trójnika na instalacji kanalizacyjnej, a następnie następstw wynikłych z jego posadowienia, albowiem montaż nastąpił w okresie, w którym inwestor nie był jeszcze właścicielem działki nr ew. [...]. Ponadto, sprawę przyłączenia do sieci wodociągowej oraz kanalizacyjnej projektowanego budynku wyjaśnia pismo Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: l.dz [...] (dołączone do projektu budowlanego). Zgodnie z treścią tego pisma inwestor opracuje projekt przyłącza wodociągowego do budynku, który będzie uzgodniony z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji przy Starostwie Powiatowym w [...], PWiK w [...] i Zarządcą Drogi, a następnie przyłącze zostanie wykonane w oparciu o ten projekt i przepisy prawa budowlanego. Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż na spornej działce panują skomplikowane warunki hydrogeologiczne. Z akt sprawy wynika wprost przeciwnie, "przedmiotowa działka posiada korzystne warunki gruntowo-wodne, na podstawie opracowania dokumentacji geotechnicznej wykonanej przez Biuro Geologiczne "[...]" (str. 33 projektu budowlanego). W projekcie znajduje się także "opinia techniczna dotycząca projektowanych stóp fundamentowych budynku mieszkalno-usługowego" - za podstawę rzeczową opracowania przyjęto oględziny fundamentów istniejących i badanie stanu ich konstrukcji, przedmiotowy projekt architektoniczno-budowlany, badania geotechniczne Biura Geologicznego "[...]". Opisano w niej szczegółowo sposób wykonania stóp fundamentowych pod nadzorem kierownika budowy, m.in. wskazano, iż "fundamenty sąsiedniego budynku przed wykonaniem wykopów należy zabezpieczyć przez nabicie w bezpośrednim sąsiedztwie pali stalowych do ścian szczelnych na szerokości ok. 1.3 m i głębokości 3,0 m w miejscu wykonywania projektowanych stóp fundamentowych". Nieuprawnione jest twierdzenie, ażeby projekt budowlany przewidywał wykonywanie jakichkolwiek prac "pod nieruchomością należącą" do skarżącej. W odniesieniu do poniesionej kwestii zacienienia działki będącej własnością skarżącej, zauważyć należy, iż częścią projektu budowlanego jest "[...]". Z analizy tej wynika, że lokalizacja projektowanego budynku nie narusza wymagań dotyczących nasłonecznienia pomieszczeń usługowych budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce nr ew. [...]. Skarżąca poza hipotetycznymi rozważaniami nie przedstawiła własnej kontropinii, która by poważała jej ustalenia. Strona też nie może oczekiwać, ażeby organ na etapie wydawania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego prowadził postępowanie dowodowe w formie oględzin. Jest to bowiem nieracjonalne, gdyż nie istnieje jeszcze obiekt porównawczy. Podobnie skarżąca podnosząc zarzut zaprojektowania miejsc na pojemniki na odpady w sposób znacząco odbiegający od obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie wskazała, który przepis ww. rozporządzenia został naruszony, jakie odległości zostały naruszone. Z opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu (str. 31 projektu budowlanego) wynika, iż w przedmiotowym obiekcie przewidziane jest prowadzenie usług nieuciążliwych, strona zatem nie powinna się martwić kwestią oddziaływania odpadów na środowisko. W decyzji o warunkach zabudowy zawarto wymóg dotyczący ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Zauważyć także należy, iż organ administracji rozpoznający sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej z tego powodu, że wykazane przez inwestora w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością jest kwestionowane przez inną stronę, która rości sobie prawo do tej nieruchomości. Na etapie wydawania pozwolenia na budowę analizowany jest stan prawny aktualny, w niniejszej sprawie niewątpliwie inwestor legitymował się prawem do nieruchomości objętej wnioskiem, prawo to nie zostało mu odebrane. Reasumując, stwierdzić należy, iż kontrolowane rozstrzygnięcie zostało wydane zgodnie z prawem. W sytuacji spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.