VII SA/Wa 2389/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. znak [...] oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] W dniu 21 października 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżący Z. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] znak [...], odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. znak [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] nakazującą Z. P. rozbiórkę obiektu budowlanego – budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...] w [...]. Skarżący w skardze wniósł o wstrzymanie w wykonania ww. decyzji. Wskazał, że wykonanie tych decyzji rodziłoby dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Brak wstrzymania prowadziłby do konieczności rozbiórki budynku mieszkalnego, w którym mieszka skarżący i jego rodzina. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tym samym uzasadnienie wniosku powinno wskazywać na konkretne zdarzenia świadczące o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Chociaż w przypadku decyzji nakazującej rozbiórkę już z jej istoty wynika, iż jej wykonanie może powodować trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę, nie sposób przyjąć, aby zasadne było wstrzymywanie wykonania takiej decyzji wyłącznie w oparciu o samo żądanie jej wstrzymania (postanowienie NSA z dnia 8 lutego 2013 r., II OZ 70/13). Rozbiórka obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że nakaz rozbiórki może okazać się wadliwy (postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2013 r. II OSK 29/13). W okolicznościach niniejszej sprawy wstrzymanie wykonania ww. decyzji jest zasadne. Jak niewątpliwie wynika z akt sprawy sporny obiekt budowlany stanowi budynek mieszkalny, w którym mieszka skarżący z rodziną. Niewątpliwie zatem wykonanie nakazu rozbiórki prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych, a nawet niemożliwych, do odwrócenia skutków. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. zostały przez skarżącego uprawdopodobnione w stopniu uzasadniającym wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.