VII SA/Wa 2389/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B P o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B P na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B P wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2019 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...]z [...] kwietnia 2017 r. nr [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J[...] pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych "[...]", obszar 4 obejmujący 5 budynków wielorodzinnych, budynek śmietnika, portiernie wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr ew. [...],[...],[...]z obrębu [...] w [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może jednakże wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie w sprawie sytuacji stanowiących przesłankę objęcia skarżącego ochroną tymczasową. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku niezbędne jest stąd właściwe jego uzasadnienie, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione, ponieważ w odmiennym przypadku osobie tej groziłaby znaczna szkoda lub powstałyby trudne od odwrócenia skutki. Wnioskodawca nie może poprzestać wyłącznie na sformułowaniu samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, ponieważ pozbawia to Sąd możliwości rozważenia tego, jakie racje mają, zdaniem strony, uprawdopodabniać, że wykonanie aktu objętego skargą, zanim zostanie ona merytorycznie rozpatrzona, narazi ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z 21 sierpnia 2019 r. sygn. I OZ 723/19; postanowienie NSA z 30 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 3828/18). W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi jednocześnie wątpliwości zapatrywanie, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie nie stanowi braku formalnego, który mógłby zostać uzupełniony na wezwanie sądu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Jest to brak materialnoprawny, który zasadniczo oddziałuje w sposób bezpośredni na treść podjętego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z 10 maja 2019 r. sygn. II OZ 378/19; postanowienie NSA z 18 października 2017 r. sygn. II OZK 1226/17; postanowienie NSA z 28 maja 2015 r. sygn. II OZ 490/15). Mając na uwadze powyższe wymagania, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...]z [...] sierpnia 2019 r. nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ skarżący swojego żądania nie uzasadnił. Nie został on oparty na wskazaniu potencjalnych negatywnych konsekwencji wykonania przez inwestora decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, czego wymaga art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ operowanie ogólną kategorią naruszenia "praw i interesów" skarżącego jako właściciela sąsiadujących z terenem inwestycji nieruchomości i poniesienia "znacznych nakładów na zakup gruntów" pozostaje niewystarczające. Zauważenia wymaga, że wstrzymanie wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę ustawodawca każe traktować w sposób wyjątkowy. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji wynika z regulacji zawartej w art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), zgodnie z którą sąd administracyjny może uzależnić wstrzymanie wykonania ww. decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora. Ze swej natury decyzja o pozwoleniu na budowę – wskutek jej realizacji - zmienia stan nieruchomości i może spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków związanych z jej przeobrażeniem. Jednakże skutki te, jeżeli mają prowadzić do wstrzymania wykonania udzielonego inwestorowi pozwolenia, z uwagi na konieczność rozważenia sprzecznych interesów uczestników postępowania należy zawsze szczegółowo uzasadnić i je w koniecznym zakresie wykazać we wniosku. Ewentualna wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia udzielającego inwestorowi pozwolenia na budowę nie może być traktowana jako przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.