VII SA/Wa 239/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. i E. W. na decyzję: Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego z dnia [...] marca 2004r, Nr [...] w przedmiocie: odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1) odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego wniesioną przez T. i E. W., 2) zwrócić T. i E. W. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2005r. oddalił skargę T. i E. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004r., Nr [...]. W dniu 3 lutego 2006r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) T. i E. W. wnieśli skargę o wznowienie postępowania sądowego. Swoje pismo motywowali tym, iż Sąd dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez przyjęcie, że Prezydent Miasta S. i Wojewoda [...] wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie naruszyli prawa co jest niezgodne ze stanem faktycznym. Błędne ustalenia miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i stanowi zdaniem skarżących przesłankę do wznowienia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie trzeba zaznaczyć, iż wznowienie postępowania sądowego ma charakter nadzwyczajny i winno być obwarowane ostrymi restrykcjami. Z tego też względu niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zważywszy na fakt, że wznowienie postępowania jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń. Należy zauważyć, że na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom zawierającym przesłanki do wznowienia postępowania (271-274 p.p.s.a.) nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2005 r., GSK 1243/04, niepubl., a także postanowienie NSA z 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01, niepubl., oraz postanowienie SN z 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154). Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 zm. zm.) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki wznowienia zostały enumeratywnie wymienione w art. 271 - 274 w/w ustawy. Można je podzielić na trzy grupy: - przyczyny nieważności, właściwe przyczyny restytucyjne, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą. W skardze o wznowienie wnioskodawcy nie wskazali żadnych przesłanek określonych w wymienionych wyżej przepisach. Podkreślić należy, iż w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania nie są rozpoznawane zarzuty poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia (por. postanowienie SN z 12 października 2001 r., III AO 29/01, OSNAP 2002, nr 13, poz. 319). Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 1986 r., SA/Wr 137/86, ONSA 1986, nr 1, poz. 29). Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy. Zarzuty zawarte w treści skargi z dnia 3 lutego 2006r. nie zawierają żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowego, co uniemożliwia rozpatrywanie skargi o wznowienie postępowania. Zarzut "błędu w ustaleniach faktycznych" oraz wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa mogły być jedynie podniesione w skardze kasacyjnej. W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a w/w ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.