VII SA/Wa 2396/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności oddala skargę 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania D. S. (dalej: "skarżący") utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], którą organ umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E. T. i K. T. (dalej: "pierwotni inwestorzy") ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] Z., w gminie S. Pismem z dnia [...] marca 2019 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Wnioskodawca uzasadnił swoje żądanie powołaniem się na art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2069 ze zm.; dalej "k.p.a."). Jednocześnie skarżący podniósł, że decyzja organu powiatowego została wydania z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332; dalej "pr.bud."). Pierwotni inwestorzy złożyli do organu wojewódzkiego pismo z informację, że już nie mają takiego statusu, gdyż decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...] została przeniesiona decyzją tego samego organu z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...] na [...] spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "obecny inwestor"). Wojewoda [...]pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. wezwał skarżącego do wskazania interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty[...] z dnia [...] lutego 2017 r. 3. W dniu [...] lipca 2019 r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...]. Decyzja organu wojewódzkiego jako organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. Organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, podobnie jak i inne postępowania, tj. prowadzone w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym, wymaga od organu administracyjnego ustalenia, czy z wnioskiem inicjującym postępowanie wystąpiła strona postępowania, tj. określony podmiot posiadający interes prawny. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Wojewody [...], skarżący nie wykazał, a organ nie stwierdził, aby posiadał on własny, indywidualny interes prawny pozwalający mu kwestionować decyzję Starosty [...] z dnia [....] lutego 2017 r., Nr [...]. Organ ustalił, że skarżący jest właścicielem działki o nr ew. [....] z obrębu [...] Z., gmina S.,jednak jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Określona nieruchomość jest kwalifikowana w ten sposób, jeśli jej właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca wykaże, że projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na sposób zagospodarowania jego nieruchomości, tzn. ogranicza możliwość jej zagospodarowania przez właściciela w sposób, który nie narusza prawa, w tym praw przysługujących innym osobom. Wobec powyższe Wojewoda [.....] skonstatował, że materiał dowodowy nie wykazuje, by inwestycja wprowadziła ograniczenia, wyznaczone na podstawie przepisów odrębnych, w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego. Obszar oddziaływania zamierzenia objętego kwestionowaną decyzją Starosty [...] z dnia [....] lutego 2017 r., Nr [....] nie wykracza poza działkę własną inwestora. Rozstrzygając omawianą kwestię Wojewoda [....] ustalił odległości między budynkami będącymi przedmiotem inwestycji a budynkiem mieszkaniowym skarżącego, a także wysokości przedmiotowych obiektów, aby sprawdzić, czy nowy obiekt może spowodować zacienianie lub przesłanianie budynku skarżącego. Organ sprawdził również, czy obiekty objęte pozwoleniem na budowę z dnia [...] lutego 2017 r. nie naruszają standardów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Organ nie dopatrzył się naruszenia prawa przez pierwotnych inwestorów lub obecnego inwestora. Organ stwierdził także, że zgodnie z projektem budowlanym inwestor nie planuje zmiany ukształtowania terenu mogącego zmienić sposób przemieszczenia się wód opadowych (z wyjątkiem pasa bezpośrednio przy ścianach budynków), tym samym nie dojdzie do odprowadzania wód opadowych na tereny przyległych działek. Powyższe okoliczności, w ocenie organu, przesądzają o tym, że inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki należącej do skarżącego, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. W tej sytuacji skarżący nie może wykazać się interesem prawnym, który uzasadniałby prowadzenie postępowania w przedmiocie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego należało zatem umorzyć jako bezprzedmiotowe. 4. Skarżący pismem z dnia [...] lipca 2019 r., złożył odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [.] z dnia [...] lipca 2019 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] lutego 2017 r., nr [...] 2) art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 pr.bud. w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. poprzez ich błędną wykładnię i odmówienie skarżącemu przyznania statusu strony w przedmiotowym postępowaniu; 3) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało podważeniem zasady praworządności oraz zasady ogólnej prawdy materialnej i niewyjaśnieniem okoliczności stanu faktycznego; 4) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niemogący budzić zaufania jego uczestników do władzy publicznej; 5) art. 7, 8 k.p.a. w zw. z art. art. 7, 32 oraz 45 Konstytucji RP poprzez naruszenie obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w toku postępowania; 6) art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z tzw. zasadą proporcjonalności (wyrażoną w art. 7 k.p.a. i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP); 7) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa; tj.: naruszeniem przepisów art. 35 ust. 1 pkt. 1 pr.bud. oraz art. 28 ust. 2 pr.bud. 5. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego na decyzję organu pierwszej instancji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił szczegółowo istotę interesu prawnego, jako prawnej przesłanki przemawiającej za udziałem określonej osoby w postępowaniu administracyjnym. Organ stwierdził również, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2017 r., Nr [...]. Skarżący swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywodzi z faktu oddziaływania spornej inwestycji na nieruchomość sąsiednią, stanowiącą działkę nr ewid. [....], z obrębu [...] Z., w gminie S., będącą własnością skarżącego. Zdaniem organu z akt postępowania nie wynika wszakże żadna okoliczność, która przemawiałaby za uznaniem, że takie oddziaływanie ma lub może mieć miejsce. Mając na uwadze usytuowanie inwestycji stwierdzić należy, że działka nr ewid. [...] (należąca skarżącego), nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Dodatkowo, w opinii organu odwoławczego inwestycja nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji zanieczyszczeń, czy też pól elekromagnetycznych. Skarżący natomiast nie wykazał zatem własnego interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji organu stopnia podstawowego, tj. nie wykazał, jaki z dotychczas dopuszczalnych sposobów zagospodarowania należącej doń nieruchomości, będzie niemożliwy - w świetle przepisów prawa - wskutek zrealizowania spornego przedsięwzięcia. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji, skarżący pismem z dnia [...] września 2019 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GINB, poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] oraz o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 6 k.p.a. poprzez rozstrzyganie w sprawie bez podania należytych podstaw prawnych; 2) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, skutkiem czego był błąd w ustaleniach faktycznych prowadzący do wniosku, że skarżący nie posiada interesu prawnego do występowania w postępowaniu w charakterze strony; 3) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; 4) art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. w zw. z art. art. 7 Konstytucji RP, art. 32 Konstytucji RP oraz art. 45 Konstytucji RP poprzez naruszenie obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w toku postępowania, co spowodowało ograniczenie prawa skarżącego do dochodzenia naruszonych, konstytucyjnie zagwarantowanych wolności i praw; 5) art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z tzw. zasadą proporcjonalności, wyrażoną w art. 7 k.p.a. i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz brak uwzględnienia słusznego interesu strony; 6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie przepisu i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zaistniały przesłanki do jej uchylenia; Ponadto skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 pr.bud. w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. poprzez ich błędną wykładnię i odmówienie skarżącemu przyznania statusu strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy skarżący posiada interes prawny legitymujący go do występowania w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony. 7. Odpowiadając w dniu [...] października 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 9. Mając na względzie proceduralne ramy prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd zbadał przede wszystkim, czy w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez organy administracji przepisów materialnoprawnych. Po rozpatrzeniu tej kwestii Sąd podzielił stanowisko organów właściwych w sprawie, a ich rozstrzygnięcia uznał za zgodne z prawem. Sąd kolejno rozpatrzył podstawowe kwestie dotyczące kontrolowanego postępowania w sprawie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Po pierwsze, należało uznać, że Wojewoda [...] zasadnie wyodrębnił pierwszy etap postępowania nieważnościowego, obejmujący jedynie badanie interesu prawnego skarżącego jako wnioskodawcy, co uzasadnia w ogóle prowadzenie przedmiotowego postępowania. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji składa się z dwóch etapów. Pierwszy z nich dotyczy kwestii wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, drugi etap to postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. Pierwszy etap powyższego postępowania, tj. postępowanie w sprawie wszczęcia postępowania kończy się bądź wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania - gdy spełnione są warunki formalnoprawne, bądź decyzją o odmowie wszczęcia postępowania - gdy warunki te nie są spełnione. W tej fazie postępowania organ bada jedynie kwestie formalne. Badanie podstaw formalnoprawnych winno dotyczyć takich kwestii jak: wniesienie żądania przez legitymowany podmiot, mający zdolność do czynności prawnych, wskazanie podstawy z art. 156 § 1 k.p.a. Badaniem wstępnym objęty jest także przedmiot sprawy (por. M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. Komentarz do art. 157 k.p.a.). Postępowanie na tym etapie nie może natomiast odnosić się do wyjaśnienia kwestii, czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce. Może to być przedmiotem badania organu dopiero w dalszym postępowaniu. Konsekwentnie, odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma miejsce wtedy, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot w sposób oczywisty nie będący stroną w sprawie (nie mający interesu prawnego – art. 157 § 2 w związku z art. 28 k.p.a.), albo gdy wniosła je strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a w przekonaniu organu nie ma podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu (vide np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1698/17). Ograniczenie się przez Wojewodę [...] a następnie przez GINB do wstępnej fazy postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, było zgodne z prawem. Po drugie, w rozpatrywanej sprawie należy podkreślić, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a także postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 pr.bud., który jako przepis szczególny ogranicza pojęcie strony do następujących osób: inwestora i właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Dlatego też organy właściwe w sprawie tak silnie podkreślały ową prawną kategorię "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego" (art. 3 pkt 20 pr.bud.). W uzasadnieniach obu decyzji wyjaśniono przy tym, że obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Zdaniem organu, samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia (vide np. klasyczne stanowisko sądów administracyjnych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1387/07; spośród najnowszych orzeczeń – wyrok NSA z 8 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 372/18). W opinii Sądu organy administracji architektoniczno-budowlanej właściwe w sprawie rzetelnie zbadały i trafnie oceniły to, czy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji realizowanej na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] Z., w gminie S. Najpierw Wojewoda [...], a później GINB stwierdziły na podstawie analizy projektu budowlanego, że najbardziej wysunięty na północny-wschód fragment budynku [...] zlokalizowany na działce o nr ewid. [...], znajduje się w odległości 17,5 m od budynku znajdującego się na działce o nr ewid. [...] i usytuowany jest w odległości 5 m od granicy działki o nr ewid. [...], której właścicielem jest skarżący. Wysokość powyższego budynku wynosi 10,7 m (licząc od poziomu terenu - przy głównym wejściu do budynku do kalenicy) i 9,90 m (licząc od poziomu ± 0,00 budynku do kalenicy). W ustalonym stanie rzeczy, bezsprzecznym było, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym zwłaszcza na podstawie § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) oraz § 13 (przesłanianie) rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Nieruchomość należąca do skarżącego nie znajduje się również w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 19 ww. rozporządzenia dotyczącym usytuowania miejsc postojowych (w bryle budynku zlokalizowano garaże jednostanowiskowe wraz z pomieszczeniami pomocniczymi, technicznymi). W ramach inwestycji zaplanowano bowiem 8 skupisk miejsc postojowych oraz miejsca składowania odpadów. Skupisko dwóch miejsc postojowych zaprojektowane w północno - zachodniej części działki nr [...], zaplanowano w odległości ok. 12 m od granicy działki nr ewid. [...] należącej do skarżącego. Pozostałe skupiska miejsc postojowych znajdują się w jeszcze większej odległości od granicy działki nr ewid. [...]. Projektowane miejsce składowania odpadów (usytuowane najbliżej granicy działki należącej do skarżącego) zaplanowano w odległości ok. 42 m od granicy działki nr ewid. [...]. Pozostałe miejsca składowania odpadów znajdują się w jeszcze większej odległości od granicy działki nr ewid. [...] Z dokumentacji projektowej nie wynika także, aby realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia pozbawiła nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), wpływała na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. rozporządzenia) usytuowanego na niej obiektu istniejącego. W opinii Sądu powołane wyżej ustalenia faktyczne mogące przesądzać o znajdowaniu się nieruchomości skarżącego w obszarze oddziaływania obiektu zostały zbadane bardzo starannie. Nie ma zatem podstawy, aby formułować pod adresem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i w zw. z art. 8 k.p.a., a także naruszenia przepisów Konstytucji RP w zakresie w jakim ustala ona standardy stosowania prawa przez organy administracji. Konsekwentnie, nie ma podstaw, aby uznać za uzasadnione zarzuty odnoszące się do prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 pr.bud. w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. Na koniec trzeba podkreślić, że zdaniem Sądu organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 105 § 1 k.p.a. umarzając postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten posługuje się pojęciem bezprzedmiotowości postępowania, które nierzadko budzi kontrowersje. W rozpatrywanej sprawie podstawa umorzenia została prawidłowo ustalona i zastosowana. Pojęcie bezprzedmiotowości analizowane w kontekście art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że w określonej sprawie administracyjnej nie występuje lub wygasł co najmniej jeden z elementów kluczowych dla badanego stosunku prawnego: element podmiotowy bądź przedmiotowy danego stosunku. Mówiąc ściślej, z bezprzedmiotowością mamy do czynienia, gdy określona osoba nie może być lub przestała spełniać warunki uznania jej za stronę postępowania, albo też gdy przedmiot postępowania, tzn. określona rzecz lub określone zachowania ludzi nie posiadają cech objętych normą prawną i wiążących się z konkretnymi konsekwencjami prawnymi, bądź gdy na skutek zmiany stanu faktycznego albo stanu prawnego niemożliwe staje się wykonanie decyzji (patrz: J. Borkowski, Komentarz do art. 162 k.p.a., Nb 3, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. B. Adamiak, J. Borkowski, 13. Wydanie, Warszawa 2014, str. 700). Stwierdzony i nie budzący wątpliwości organu drugiej instancji oraz niniejszego Sądu brak interesu prawnego do inicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, jest okolicznością która w pełni uzasadnia zastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenie postępowania. 10. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.