VII SA/Wa 240/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na działanie Rzecznika Praw Pacjenta postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 grudnia 2013 r. S. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na działanie Rzecznika Praw Pacjenta. Z treści wskazanego pisma nie wynika, jaki akt lub czynność organu jest przedmiotem skargi. W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Pacjenta wyjaśnił, że wydał kilka rozstrzygnięć w sprawie zgłoszonej przez skarżącego, a dotyczącej niewłaściwego udostępnienia przez Przychodnię dokumentacji medycznej. Podał, że z uwagi na fakt, iż skarżący w treści skargi nie wskazał, którą czynność (decyzję, postanowienie, inny akt) Rzecznika Praw Pacjenta skarży, do udzielonej odpowiedzi na skargę dołączono całość akt sprawy skarżącego. Przy czym, organ przyjął, że argumentacja zawarta w skardze dotyczy ostatniego wydanego przez niego rozstrzygnięcia, tj. z dnia [...] lipca 2013 r., znak:[...]. Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o odrzucenie skargi wskazując na niedopuszczalność drogi sądowej, a nadto na uchybienie terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 12 lutego 2014 r., w wykonaniu zarządzenia z dnia 4 lutego 2014 r., wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności Rzecznika Praw Pacjenta (podanie daty, numeru aktu lub czynności), w szczególności wskazanie, czy skarga dotyczy rozstrzygnięcia organu z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], czy też innego aktu lub czynności (jeśli tak, to jakiej). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący skierował do Sądu pismo z dnia 20 lutego 2014 r. (data wpływu do Sądu 27 lutego 2014 r.) w którym podał, że "powodem wniesienia pisma do Sądu jest niewłaściwe załatwienie sprawy zgodnie z pismem z dnia 7 września 2013 r." ( k-55). Powyższe pismo jak wynika z akt sprawy dotyczy zastrzeżeń związanych z udostępnianiem dokumentacji medycznej przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" w B. W piśmie z dnia 20 lutego 2014 r. skarżący wyraża niezadowolenie z rozstrzygnięć podejmowanych przez Rzecznika Praw Pacjenta w sprawie niewłaściwego udostępnienia skarżącemu przez Przychodnię dokumentacji medycznej jego rodziców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skarga S. T. wniesiona w niniejszej sprawie nie spełniała wymogów określonych w art. 57 § 1 p.p.s.a. Konieczne stało się zatem wezwanie skarżącego do sprecyzowania skargi. Stąd też skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jednoznaczne określenie przedmiotu zaskarżenia. Odpowiedź skarżącego na wezwanie Sądu zawarta w piśmie z dnia 20 lutego 2014 r. jest nieprecyzyjna. Skarżący nie sprecyzował jednoznacznie, jaki akt lub czynność skarży, nie podał daty wydania i numeru zaskarżonego aktu. Nadto nie wyjaśnił, czy skarga dotyczy rozstrzygnięcia organu z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], czy też innego. Ustalenie przedmiotu skargi jest warunkiem koniecznym do nadania skardze dalszego biegu. Sąd nie może domyślać się jaki konkretnie akt lub czynność jest przedmiotem skargi, ani dokonywać wyboru za skarżącego, gdyż to obowiązkiem skarżącego jest dokładne i jednoznaczne wskazanie przedmiotu zaskarżenia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Sądu i nie uzupełnił braków formalnych skargi. Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, iż nawet przy założeniu, że skarga dotyczy ostatniego pisma Rzecznika Praw Pacjenta, skierowanego do skarżącego a podanego w odpowiedzi na skargę, tj. pisma z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], nie mogłaby być ona merytorycznie rozpoznana. Sąd podziela bowiem w tym zakresie stanowisko Rzecznika Praw Pacjenta co do niedopuszczalności drogi sądowej na pismo o charakterze informującym, wydane na podstawie art. 53 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r., poz. 159 ze zm.), a takim jest ww. pismo. Rozwijając powyższe wskazać należy, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na akty i czynności administracyjne wyszczególnione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Niedopuszczalną jest skarga na pismo, które nie rodzi po stronie skarżącego żadnych praw i obowiązków. Tym samym nie ma charakteru aktu administracyjnego. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje bowiem (jak wynika z przepisu art. 3 ustawy o p.p.s.a.) w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne (takie jak decyzje, postanowienia). Wystąpienie Rzecznika, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 wyżej powołanej ustawy nie zawiera rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach adresata wystąpienia, lecz ma jedynie charakter wyjaśniający, informujący – Rzecznik po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego (pismem) wyjaśnia wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy, że nie stwierdził naruszenia praw pacjenta. Działania tego rodzaju nie stanowią aktów lub czynności rozstrzygających o prawach i obowiązkach indywidualnych podmiotów. Dlatego też te działania Rzecznika nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Niewątpliwie jednak przepisy ww. ustawy przewidują możliwości złożenia skargi w innych określonych postępowaniach prowadzonych przez Rzecznika (na przykład w przypadku prowadzenia postępowania w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów). Pogląd taki przyjęty został także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, v. postanowienie z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1161/12. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz z uwzględnieniem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.