VII SA/Wa 2401/14

Dnia 9 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.W. na wniosek Komendanta [...] Policji z dnia [...] 8 lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem postanawia odrzucić skargę W.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wniosek Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem, żądając jego uchylenia. Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z treści skargi W.W. dotyczy ona wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...], skierowanego do Starosty Powiatowego w [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji skarżącej jako kierowcy. Powyższy wniosek sporządzony został na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, który to przepis stanowi o prowadzeniu przez policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz.488), wydanego na podstawie art. 130 ust. 4, art. 140 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, Komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Powyższy przepis sformułowany został w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości interpretacyjnych, nie dając wymienionemu w nim organowi możliwości postąpienia w przypadku zaistnienia określonych okoliczności, w sposób inny niż wskazany w przepisie. W sytuacji zatem, gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych, właściwy Wojewódzki Komendant Policji zobligowany jest do wystąpienia do starosty z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy naruszającego zasady ruchu drogowego. Jednocześnie wskazać trzeba, że powyższy wniosek, stanowiący przedmiot toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowo-administracyjnego nie jest decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Nie jest on także innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z aktem lub czynnością w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia, gdy odnosi się on do zewnętrznych, konkretnie imiennie oznaczonych podmiotów, co do których organ administracji działa w sposób władczy poprzez stwierdzenie, ustalenie lub potwierdzenie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zaskarżony wniosek nie jest skierowany na zewnątrz organów administracji publicznej, jego adresatem jest organ administracji, a także nie wywołuje skutku w postaci potwierdzenia uprawnień lub nałożeniem obowiązków na stronę (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 czerwca 2006 r., II SA/Ol 416/06; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 16 sierpnia 2011 r., II SA/Bd 467/11; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 14 października 2011 r., II SA/Op 378/11; publ: www.cbois.nsa.gov.pl). Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Po 587/09 (LEX nr 559773), "konstrukcja ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a w szczególności oparcie jej na wpisach ostatecznych", nie daje wyboru organom Policji, które na jej podstawie obowiązane są wystąpić o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem (w razie przekroczenia 24 punktów), ani organom właściwym w sprawach wydania prawa jazdy, które na podstawie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji kierują wskazaną osobę do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Powyższy wniosek nie może być zatem przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Ponadto decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" Prawa o ruchu drogowym ma charakter związany. Oznacza to, że właściwy starosta nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez Komendanta Policji. Skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji następuje w drodze decyzji i po wyczerpaniu toku instancji może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego, a w takiej skardze można zawrzeć zarzuty odnośnie wniosku wszczynającego postępowanie w przedmiocie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji. Sam wniosek jednakże nie może być przedmiotem skargi, która jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu przez Sąd. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 Sad odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tego też względu, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.