VII SA/Wa 2401/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. M. i G. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę VII SA/Wa 2401/17 Uzasadnienie Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2017r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2013r., nr [...], znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. – B. Sp. z o.o. [...] Sp.k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego wraz z wiatą śmietnikową, ogrodzeniem zewnętrznym i utwardzeniem dojść i dojazdu do budynku na działce o nr ew. [...] obr. [...] P. [...] , gm. P., wszczęte na wniosek K. M. i G. M.,. W uzasadnieniu organ podał, że K. M. oraz G. M. wnieśli o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2013r., Wojewoda [...] pismem z dnia 2 sierpnia 2016r. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] nr [...]. Następnie pismem z dnia 2 sierpnia 2016 r. wezwał wnioskodawców do wykazania interesu prawnego do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu. Wnioskodawcy wskazali, że swój interes prawny w niniejszej sprawie wywodzą z tytułu własności działki o nr ew. [...], położonej w P., gm, P.. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] umorzył postępowanie wskazując na brak posiadania prze K. M. oraz G. M. przymiotu strony postępowania. W uzasadnieniu organ wyjaśnił znaczenie stron postępowania powołując art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w myśl którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu oraz na art. 28 k.p.a. stwierdzający iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ wskazał wzajemną relację pomiędzy obiema regulacjami, polegającą na tym, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym o którym mowa w art. 28 k.p.a. zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Organ dodał, że interes prawny musi być aktualny a obowiązek jego wykazania ciąży na wnioskodawcy. Z otrzymanych od wnioskodawców wyjaśnień dotyczących ich interesu prawnego w ww. sprawie , mając na uwadze charakter planowanej inwestycji, usytuowanie budynku, wiaty śmietnikowej i miejsc postojowych organ stwierdził iż nieruchomość Państwa M. nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, sporne przedsięwzięcie nie powoduje dla skarżących jakichkolwiek ograniczeń w zakresie możliwości zagospodarowania działki będącej ich własnością, projektowania inwestycja nie niesie ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów ani ponadnormatywnych uciążliwości, w związku z czym Organ stwierdził jak ww. decyzji brak posiadania prze K. M. oraz G. M. przymiotu strony postępowania. Organ pouczył strony o prawie do wniesienia od powyższej decyzji odwołania do GINB za pośrednictwem Wojewody [...], co strony uczyniły z zachowaniem terminu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził w uzasadnieniu, że stosownie do art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Właściwy organ administracji publicznej ma zatem obowiązek zbadać w pierwszej kolejności czy wniosek pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Następnie zgodnie z art. 28 k.p.a., wyjaśnił pojęcie strony, którą jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Uprawnienia te oparte są na przepisach prawa materialnego i przysługują jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Czy dany podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Organ w dalszej kolejności odniósł się do pojęcia interesu prawnego, które pojawia się wówczas, gdy istnieje związek pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok NSA z 2 czerwca 1998r., sygn.. akt IV SA 2164/97), Ponadto interes prawny cechuje się tym, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (wyrok NSA z 23 marca 1999 sygn. akt I SA 1189/98). Organ wyjaśnił również pojęcie stron w rozumieniu art. 28 ust 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity – Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), którymi są w sprawach pozwolenia na budowę: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści oraz zarządzający nieruchomością znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Organ zważył, że zgodnie ze wskazaniem wyroku NSA z 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06, sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzenia kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. W dalszej kolejności organ przeszedł do analizy przedmiotowej sprawy wskazując, że skarżący –K. M. i G. M. -nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. kwestionowanej decyzji organu stopnia podstawowego z [...] lutego 2013r., nr [...], znak [...]. GINB przytoczył, że K. M. i G. M. wywodzą swój interes prawny z tytułu prawa współwłasności działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości P., gmina P., co potwierdza księga wieczysta nr [...], jednocześnie zauważył że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka o nr ewid. [...] jest oddzielona od nieruchomości inwestycyjnej działką o nr ewid. [...] . Sporny budynek mieszkalny o wysokości 9,91 m( zob. proj. bud. rys. nr A-06, Przekrój B-B) został zaprojektowany w odległości ok. 31 m od granicy działki nr ewid. [...] (należącej do skarżących). Projektowane dwa miejsca postojowe zaplanowano w odległości ok. 38 m od granicy działki nr ewid [...], zaś projektowany śmietnik usytuowano w odległości ok. 45 m od granicy działki nr ewid. [...]. W ocenie Organu, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działki nr ewid. [...]. Położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do wnioskodawców, które do ograniczenia wynikałyby z obowiązków przepisów prawa. Należąca do skarżących nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu i przepis § 12 (dotyczący sytuowania budynków), § 13 (dotyczący przesłaniania budynków), § 19 (dotyczący miejsc postojowych), § 23 (dotyczący miejsc gromadzenia odpadów stałych), jak również przepis § 57 i § 60 (dotyczący nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie uwarunkowań technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 z poźń. zm.) Planowane przedsięwzięcie nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, prąd, telekomunikacja) jak również nie pozbawia działki o nr ewid. [...] dostępu do drogi publicznej, nie stoi również na przeszkodzie by Państwo M. mogli zagospodarowywać należącą do nich nieruchomość bez ograniczeń ze strony inwestycji. Mające na uwadze powyższe Organ stwierdził, że K. M. i G. M. nie wykazali swego interesu prawnego w kwestionowaniu ww. decyzji organu stopnia podstawowego, tj. nie wykazali, jaki z dotychczas dopuszczalnych sposobów zagospodarowania należącej doń nieruchomości, będzie niedopuszczalny – w świetle przepisów prawa – wskutek zrealizowanego spornego przedsięwzięcia, w związku z tym nie mogą być oni uznani za strony postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności. Skargę na powyższą decyzję na podstawie art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1, art. 52 § 1 oraz art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a złożyli K.M. i G. M., zaskarżając niniejszą decyzję w całości i zarzucając: 1. Naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działki o nr ew. [...], położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza bowiem uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do Wnioskodawców, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, podczas gdy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania zaskarżonej inwestycji, a tym samym skarżącym przysługuje status strony w tym postępowaniu, 2. Naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane poprzez pominięcie ochrony interesów skarżących znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, 3. Naruszenia art. 7 oraz 8 k.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy powodującej powstanie nierówności pozycji strony w postępowaniu, 4. Naruszenie art. 105 k.p.a. poprzez umorzenie toczącego się postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013r. jako bezprzedmiotowego, podczas gdy umorzenie postępowania administracyjnego powinno być traktowane jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w wyniku wystąpienia trwałej przeszkody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017r., poz.2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji miało rozważenie kwestii interesu prawnego K. i G. M., możliwości zainicjowania oraz uczestniczenia przez nich w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2013r., nr [...], znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T.– B. Sp. z o.o. [...] Sp.k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego wraz z wiatą śmietnikową, ogrodzeniem zewnętrznym i utwardzeniem dojść i dojazdu do budynku na działce o nr ew. [...] obr. [...] P. [...], gm. P. Jak trafnie wskazały organy, w sprawie pozwolenia na budowę krąg podmiotów uznanych za stronę ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. Interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania strony o jego naruszeniu, czy woli prowadzenia określonego postępowania. Ponadto, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, iż organy administracji, zarówno Wojewoda [...], jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w sposób prawidłowy dokonały oceny braku interesu prawnego K. i G. M. i w konsekwencji braku przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym. Należy zaznaczyć, że ocena ta została dokonana w oparciu o właściwe przepisy dotyczące stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i obszaru oddziaływania inwestycji. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jednocześnie, stosownie do art. 3 pkt 20 tej ustawy przez obszar oddziaływania terenu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przedmiotem kwestionowanej inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego wraz z wiatą śmietnikową, ogrodzeniem zewnętrznym i utwardzeniem dojść i dojazdu do budynku na działce o nr ew. [...] obr. [...] P. [...], gm. P. W toku niniejszego postępowania organy ustaliły, że obszar oddziaływania wznoszonego budynku obejmuje jedynie działki, na której realizowana ma być inwestycja, a zatem nie obejmuje nieruchomości będącej własnością skarżących. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek mieszkalny o wysokości 9,91 m został zaprojektowany w odległości ok. 31 m od granicy działki nr ewid. [...] (należącej do skarżących). Projektowane dwa miejsca postojowe zaplanowano w odległości ok. 38 m od granicy działki nr ewid [...], zaś projektowany śmietnik usytuowano w odległości ok. 45 m od granicy działki nr ewid. [...]. Mając na uwadze usytuowanie spornego budynku i innych obiektów, jak również zakres planowanych prac, organy zasadnie stwierdziły, że inwestycja nie ogranicza zagospodarowania działek skarżących nr ew. [...]. W szczególności ewentualne ograniczenie nie wynika z przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.), zgodnie z którym jeżeli z innych przepisów określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, z § 13 ww. rozporządzenia dotyczącego zapewnienia naturalnego oświetlenia. Nie wynika również z § 19 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia stanowiącego, że odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie, ani z § 19 ust 2 pkt 1 ww. rozporządzenia stanowiącego, że odległość wydzielonych miejsc od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie, z 23 ust. 1 zd. 1 ww. rozporządzenia w myśl którego odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Nadto z § 29 zakazującego dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości, z § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia zgodnie z którym odległość placów zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna wynosić co najmniej 10 m. Ewentualne ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr ew. [...] nie wynikają także z przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu Osady "P.", zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lutego 2001 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r. Nr [...], poz. [...]). Jak wynika z § 8 Planu miejscowego na tym terenie przewidziano mieszkalnictwo jednorodzinne wolnostojące i takiego też budynku dotyczyło pozwolenie na budowę. Ewentualne późniejsze odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego nie mają wpływu na ocenę prawidłowości samego pozwolenia na budowę. Wspomnieć też należy, że zgodnie z obecnie obowiązującym art. 2 ust. 1a. ustawy o własności lokali (tekst jedn. z 2018 r. poz. 716), ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu mieszkalnego następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie. Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Nie ulega też wątpliwości, że organ prowadzący postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym oczekiwania obywateli dotyczące prowadzenia polityki planowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez skarżących należy rozpatrywać w kontekście przedstawionego wyżej interesu faktycznego wiążącego się z uciążliwościami wynikającymi z użytkowania nowego budynku mieszkalnego. Interes faktyczny, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Reasumując organy w sposób właściwy odmówiły skarżącym statusu strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym nieważności decyzji Starosty P. z [...] lutego 2013r, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego wraz z wiatą śmietnikową, ogrodzeniem zewnętrznym i utwardzeniem dojść i dojazdu do budynku na działce o nr ew. [...] obr. [...] P. [...], gm. P., co z kolei - stanowiło podstawę do umorzenia wcześniej wszczętego postępowania. Odnosząc się do zarzutów K. i G. M., Sąd nie zgodził się z argumentacją skarżących. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy dokonał oceny braku przymiotu strony K. i G. M. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Starosty [...]. Należy zaznaczyć, że ocena ta została dokonana w oparciu o właściwe przepisy dotyczące stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i obszaru oddziaływania inwestycji. Prowadzenie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, jakkolwiek odrębnego nie zmienia zasadniczego przedmiotu, jakim jest udzielenie pozwolenia na budowę, w związku z czym krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie można podzielić argumentacji skarżących o braku znaczenia zachowania przez kwestionowaną inwestycję, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Czym innym jest bowiem ewentualny negatywny wpływ związany z zagęszczeniem zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie, a czym innym możliwość uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu budowlanym, ze względu na realne ograniczenie w możliwości zagospodarowania własnej działki skarżących - w świetle przepisów Prawa budowlanego. Takiego ograniczenia organy słusznie nie stwierdziły i nie wynika ono z materiału dowodowego. Ponadto niezasadne były zarzuty K. i G. M. dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, GINB prawidłowo i wyczerpująco rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.