VII SA/Wa 2402/14

Dnia 9 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.W. na wniosek Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne dla kierujących pojazdami postanawia odrzucić skargę W.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wniosek Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne dla kierujących pojazdami, żądając jego uchylenia. Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z treści skargi W.W. dotyczy ona wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...], skierowanego do Starosty Powiatowego w [...] w przedmiocie skierowania skarżącej na badania psychologiczne. Powyższy wniosek sporządzony został na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151, ze zm.). Wskazać zatem należy, że z dniem 19 stycznia 2013 r. w związku z unormowaniami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami nastąpiła zmiana stanu prawnego w zakresie kompetencji organów do wydawania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne kierującego pojazdem w stanie nietrzeźwości. Od tego czasu organem właściwym do wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy zarówno na badania lekarskie, jak i na badania psychologiczne jest starosta (art. 99 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami). Tryb wydawania skierowania przez starostę reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii oraz szczegółowych warunków i trybu kierowania na badania lekarskie lub badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu (Dz.U. z 2013 r., poz. 9). W poprzednim stanie prawnym, zgodnie z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. Nr 1137 ze zm.) decyzje o skierowaniu na badania psychologiczne wydawały organy kontroli ruchu drogowego, którymi z mocy art. 129 ust. 1 i 2 były organy Policji wymienione w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Przepis ten został uchylony przez art. 125 pkt 10 lit. j) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami z dniem 19 stycznia 2013 r. Zaskarżony wniosek sporządzony został na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 1 i 3 lit. b cytowanej ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie transportu, jeżeli kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Starosta wydaje decyzję administracyjną na wniosek organu kontroli ruchu drogowego – w zakresie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b (art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy). Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega kierujący pojazdem silnikowym, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego (art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy). Przywołany ostatnio przepis art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy, sformułowany został w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości interpretacyjnych co tego, że w przypadku wystąpienia przesłanki w niej określonej, tzn. przekroczenia przez kierowcę 24 punktów karnych, jest on zobowiązany poddać się badaniu psychologicznego. Organ kontrolujący ruchem drogowym, nie ma zatem możliwości postąpienia w przypadku zaistnienia tych okoliczności, w sposób inny niż wskazany w przepisie. W sytuacji zatem, gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych, organ Policji jest zobligowany do wystąpienia do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy naruszającego zasady ruchu drogowego na badania psychologiczne. Powyższy wniosek, stanowiący przedmiot toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowo-administracyjnego nie jest decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Nie jest on także innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z aktem lub czynnością w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia, gdy odnosi się on do zewnętrznych, konkretnie imiennie oznaczonych podmiotów, co do których organ administracji działa w sposób władczy poprzez stwierdzenie, ustalenie lub potwierdzenie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zaskarżony wniosek nie jest skierowany na zewnątrz organów administracji publicznej (jego adresatem jest organ administracji), a także nie wywołuje skutku w postaci potwierdzenia uprawnień lub nałożeniem obowiązków na stronę (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 416/06; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 467/11; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 21 marca 2014 r. II SA/Ol 123/14; publ: www.cbois.nsa.gov.pl). Zaskarżony wniosek został sporządzony na podstawie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, którą w myśl art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym prowadzi Policja. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0-10 i wpisuje się do tej ewidencji. Kwestie sposobu punktowania, liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego oraz warunki i sposób prowadzenia ewidencji kierowców, a także tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zostały określone w rozporządzeniu wykonawczym Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488) wydanym na podstawie art. 130 ust. 4 ustawy. Zgodnie z tym rozporządzeniem ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 rozporządzenia), a do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). Konstrukcja ewidencji, nie daje pola manewru organom Policji, które na jej podstawie obowiązane są wystąpić z wnioskiem o skierowanie osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na badania psychologiczne, w razie przekroczenia przez nią 24 punktów. Także decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, wydana na zasadzie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy ma charakter związany. Oznacza to, że właściwy starosta nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez właściwego komendanta Policji. Skierowanie na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu następuje w drodze decyzji i po wyczerpaniu toku instancji może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego, a w takiej skardze można zawrzeć zarzuty odnośnie wniosku wszczynającego postępowanie w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Sam wniosek nie może być przedmiotem skargi, która jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu przez Sąd. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tego też względu, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.