VII SA/Wa 2408/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: odmówić M. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] W dniu 14 września 2012 r. (data nadania w UP) wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga M. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]. Pismem z dnia 20 września 2012 r. (data nadania w UP) skarżąca Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję. We wniosku podniesiono, iż skarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 14 sierpnia 2012 r., zaś termin do wniesienia skargi upływał w dniu 13 września 2012 r. W dniu 17 sierpnia 2012 r. pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki w toczącym się postępowaniu zostało wypowiedziane. Wskazano, że wskutek konieczności nagłego wyjazdu Prezesa spółki M. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. i jego nieobecności w dniach 10-13 września 2012 r. brak było osoby uprawnionej do podpisania skargi. Zaznaczono, iż Prezes Spółki wrócił w dniu 13 września 2012 r. w późnych godzinach wieczornych i natychmiast podpisał wskazaną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (post. NSA z dnia 25 maja 2004r., FZ 63/04, niepubl.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Argumentacja zawarta we wniosku o przywrócenie terminu nie daje podstaw do uznania braku winy w uchybieniu terminu, świadczyć może jedynie o niedochowaniu należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, tym bardziej, iż w niniejszym przypadku nie zaistniała przeszkoda nie do przezwyciężenia. Nieprzebywanie w miejscowości siedziby Spółki w terminie otwartym do dokonania danej czynności, nie stanowi obiektywnej przeszkody, która uniemożliwiła jej dokonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 122/12). Zwrócić bowiem należy uwagę, iż osoba uprawniona do podpisania skargi (Prezes Zarządu), mogła dokonać czynności także spoza miejsca siedziby Spółki i tym samym dotrzymać ustawowego terminu do wniesienia skargi. Przy ówczesnym stanie techniki (poczta elektroniczna), egzemplarz skargi mógł zostać przesłany, celem podpisania i nadania przez Prezesa Zarządu. Ponadto, podkreślić należy, że skarga do sądu administracyjnego nie jest tak wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, jak skarga kasacyjna. Wystarczy by skarga spełniała podstawowe wymogi stawiane każdemu pismu procesowemu w postępowaniu sądowym (art. 46 i art. 47 p.p.s.a.) oraz warunki z art. 57 § 1 p.p.s.a., a mianowicie: wskazywała zaskarżoną decyzję, postanowienie, inny akt lub czynność, zawierała oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określała naruszenie prawa lub interesu prawnego. W toku postępowania przed sądem skarżący (jego pełnomocnik) może modyfikować i uzupełniać zarzuty skargi, a także podnosić nowe argumenty i zgłaszać nowe twierdzenia. Powyższe zaś oznacza, iż skarga mogła zostać sporządzoną osobiście przez Prezesa Zarządu. W złożonym wniosku brak jest informacji co do ewentualnego braku możliwości wysłania korespondencji z miejsca, w którym Prezes Zarządu Spółki przebywał, jak także okoliczności wskazujących, iż sporządzenie skargi przez Prezesa Zarządu było niemożliwe. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.