VII SA/Wa 2423/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] i [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących [...] i [...] kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] , zwanych dalej również "skarżącymi", od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. 2. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 24 sierpnia 2015 r. [...], zwani dalej "inwestorami", wystąpili do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o część garażową na działce nr ewid. [...], w obrębie [...] przy ul. [...], w gminie [...]. Po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania administracyjnego Starosta [...] wydał w dniu [...] listopada 2015 r. decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. 3. W dniu 21 grudnia 2015 r. skarżący złożyli odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...] . Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] zobowiązał Starostę Powiatu [...] do respektowania prawa procesowego w postaci czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania w sprawie. 4. W toku powtórnie przeprowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie Starosta [...] zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. powiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na ww. inwestycję, informując o możliwości zapoznania się ze złożoną dokumentacją. W dniu 22 marca 2016 r. skarżący po zapoznaniu się z dokumentacją projektową złożyli pismo z żądaniami dotyczącymi planowanej inwestycji na dz. [...]. Następnie, uznając słuszność żądań skarżących, Starosta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. zobowiązał inwestorów do uzupełnienia dokumentacji projektowej m.in. w zakresie oceny technicznej inwestycji. Inwestor uzupełnił dokumentację projektową zgodnie z ww. postanowieniem Starosty [...]. Kolejno, Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa, działając z upoważnienia Starosty [...] , wydał w dniu [...] czerwca 2016 r. decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestorów, które obejmuje przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o część garażową zlokalizowaną na przedmiotowej działce nr ewid. [...]. Organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290), zwanej dalej "pr.bud." oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "k.p.a.". 5. Od przedmiotowej decyzji skarżący odwołali się pismem z dnia 5 lipca 2016 r. Podstawowy zarzut zawarty w odwołaniu odnosił się do kwestionowania ekspertyzy technicznej fundamentu przewidzianego dla realizacji budynku garażowego. Skarżący szczegółowo opisali istniejący ich zdaniem stan techniczny należącego do nich budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] blisko granicy z działką nr ewid. [...]. Skarżący uznali ten stan za zły, a w związku z tym wyrazili obawy, czy budowa garażu przez inwestorów nie spowoduje pogorszenia stanu tego budynku lub nawet jego zawalenia. Skarżący podnieśli więc zarzut braku właściwego udokumentowania zabezpieczenia ściany budynku gospodarczego. Skarżący zgłosili ponadto żądanie, aby w przypadku ewentualnej budowy garażu ściana przylegająca do należącego do nich budynku gospodarczego była niezależna. Zakwestionowano także usytuowanie rynny spustowej. Jednocześnie skarżący podnieśli zarzut braku odpowiedzi na kierowane do organu pierwszej instancji pisma z dnia 22 marca 2016 r. i z dnia 6 maja 2016 r. 6. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. Organ drugiej instancji wydał swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 pr.bud. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że prowadzona przez organ pierwszej instancji procedura skutkująca wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotową inwestycję została przeprowadzona poprawnie i nie ma podstaw do uchylenia jej. Przedmiotem decyzji o pozwolenie na budowę jest budynek garażu dobudowywany do istniejącego budynku mieszkalnego w granicy działki przy ul. [...]. Garaż jest obiektem jednokondygnacyjnym, niepodpiwniczonym i jest posadowiony bezpośrednio na ławach fundamentowych szerokości 40 cm. Stan techniczny istniejącego na sąsiedniej działce budynku mieszkalnego należącego do inwestorów oceniono jako dobry, a zatem nie grożący uszkodzeniem lub zawaleniem. Garaż swoimi gabarytami nie przekracza poza wielkość budynku na działce sąsiedniej wybudowanego również w granicy działek. Odprowadzanie wód opadowych poprzez rynny i rury spustowe na teren własny zostało zaprojektowane zgodnie z właściwymi przepisami. Po analizie materiałów zgromadzonych w sprawie organ drugiej instancji doszedł do przekonania, że projektowana rozbudowa przez inwestorów budynku mieszkalnego jest także zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] , zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia 30 czerwca 2011 r. Z planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka nr ewid. [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem planistycznym MN2, tj. terenie, dla którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Przedłożony projekt budowy garażu jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zabudowie jednorodzinnej, zwanego dalej "rozporządzeniem technicznym", oraz § 13, 60 i 271-273 ww. rozporządzenia, dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem, że jego część leżąca w pasie o szerokości 3,0 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większą niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej. Projektowany budynek na działce nr ewid. [...] spełnia te warunki. Projekt budowlany zawiera również ekspertyzę techniczną opracowaną przez inż. [...] posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjnej, co jest zgodne z § 206 ust. 2 ww. rozporządzenia technicznego. Natomiast zarzut skarżących odnoszący się do braku odpowiedzi na ich pisma jest – zdaniem Wojewody [...] – bezzasadny. W dniu 19 maja 2016 r. organ pierwszej instancji wystosował odpowiedź (pismo o znaku: [...] ) na pismo skarżących z dnia 6 maja 2016 r. Natomiast w wyniku pisma skarżących z dnia 22 marca 2016 r. Starosta [...] wydał postanowienie z dnia [...] marca 2016 r., tym samym uwzględniając żądania i zarzuty skarżących. W stosunku do pozostałych zarzutów odwołania tj. kwestionowania ekspertyzy technicznej fundamentu planowanego do realizacji budynku gospodarczego oraz zmiany usytuowania rury spustowej, organ odwoławczy uznał, że są one bezzasadne i zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji poprzez wezwanie inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej. Przedłożona zaś ekspertyza techniczna została sporządzona przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia i organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do kwestionowania treści ekspertyzy. Organ nie jest przy tym uprawniony do badania jej rzetelności, a odpowiedzialność za jej prawidłowość ponosi wyłącznie autor ekspertyzy. Ponadto organ drugiej instancji wskazał, że rozpatrując wniosek inwestorów Starosta [...] uwzględnił poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. 7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z dnia 10 października 2016 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. W skardze skarżący podnieśli takie same zarzuty, jak w opisanym wyżej odwołaniu. 8. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Pozostałe zarzuty i wywody podniesione przez skarżących pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 9. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 10. Zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z powodów innych niż w niej wskazane. W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, że istotne ustalenia organu drugiej instancji zostały przyjęte prawidłowo. Kluczowe zarzuty skarżących są zatem bezzasadne lub nietrafne. Po pierwsze, należy stwierdzić, że przedłożony przez inwestorów projekt budowlany jest z jednym zastrzeżeniem, zgodny z przepisami prawa, w tym przepisami technicznymi. Posadowienie ściany garażu jest właściwe, zaprojektowanie tej ściany jako bezpośrednio przylegającej do ściany budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce należącej do skarżących również odpowiada wymogom stawianym przed analogicznymi projektami. Po drugie, za całkowicie bezzasadne uznać należy zarzuty skarżących kierowane wobec ekspertyzy technicznej przygotowanej przez inż. [...] Należy bowiem zwrócić uwagę na fakt, że organy administracji przyjmują ekspertyzy techniczne za podstawę swoich rozstrzygnięć, jeśli są one przygotowane przez osoby mające pełne kwalifikacje do opracowywania takich dokumentów. W rozpatrywanej sprawie okoliczność ta nie może budzić wątpliwości. Ponadto, wbrew zarzutom skarżących, osoba przygotowująca ekspertyzę techniczną nie musi być osobą trzecią w stosunku do inwestorów oraz autora przedłożonego projektu budowlanego. Przeciwnie, sytuacja, w której ekspertyzę techniczną przygotowuje ta sama osoba, która opracowała projekt budowlany, jest całkowicie prawidłowa i zasługuje na racjonalną akceptację. To bowiem autor zarówno projektu budowlanego, jak i ekspertyzy technicznej, bierze na siebie pełną odpowiedzialność prawną za opracowane dokumenty. Co więcej, Sąd nie ma również najmniejszych podstaw, aby kwestionować kwalifikacje zawodowe pracowników organów architektoniczno–budowlanych, a także organów nadzoru budowlanego właściwych w sprawie, którzy uznali ekspertyzę techniczną przygotowaną na zlecenie inwestorów w rozpatrywanej sprawie i złożoną przez nich zgodnie z postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r. Tym samym, nie ma podstaw, aby kwestionować ocenę ekspertyzy technicznej przyjętą przez organy administracji. Odnosząc się również do kwestii technicznych, należy stwierdzić, że projekt architektoniczno-budowlany rozbudowy budynku mieszkalnego poprzez wybudowanie budynku garażowego, w tym projekt wykonania fundamentów przedmiotowego budynku garażowego, jest w pełni zgodny z art. 20 ust. 2 pr.bud. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. Mamy bowiem do czynienia zarówno z prawidłowością samego projektu budowlanego, jak i jego zgodnością z projektem zagospodarowania działki inwestycyjnej. Przedstawiona konkluzja wynika bowiem z zasad przyjmowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz interpretacji wskazanych wyżej przepisów ustawy Prawo budowlane (vide np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1396/15, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1210/14,). W orzeczeniach tych podkreśla się bowiem, że zgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami ustawy Prawo budowlane sprawdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki. Organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych, jak również założeń i postanowień dotyczących stanu technicznego istniejącego obiektu w przypadku inwestycji polegających na rozbudowie, czy przebudowie. W pierwotnym brzmieniu art. 35 ust. 2 pr.bud. upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz obowiązującymi polskimi normami, w zakresie określonym w art. 5 pr.bud. Wskazany przepis został jednak uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Obecnie zakres weryfikacji projektu budowlanego przez organ jest węższy, gdyż nie obejmuje oceny zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wynika to z założenia ustawodawcy, że odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie. Dlatego też art. 20 ust. 2 pr.bud. wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, wynikające z art. 35 ust. 1 pr.bud. obejmują natomiast sprawdzenie zgodności całego projektu budowlanego (a więc projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania działki) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ bada też kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b pr.bud., zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud., sprawdza również, czy projekt budowlany został wykonany - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pr.bud., także sprawdzony - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. 11. Na podstawie materiałów zgromadzonych w rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdza, że czynności podejmowane przez Starostę [...] oraz Wojewodę [...] , w tym wydane przez nich decyzje były w pełni zgodne z przedstawionymi przepisami prawa budowlanego. Zarówno odległość zaprojektowanego budynku garażowego od granicy działki skarżących, jak i wymagania w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego zostały określone w projekcie zagospodarowania działki prawidłowo. Również wysokość zaprojektowanego garażu odpowiadająca wysokości budynku gospodarczego należącego do skarżących, jak i zaprojektowane rynny i odpływ wód opadowych należy uznać za zgodne z przepisami prawa oraz zasadami sztuki budowlanej. 12. Za nietrafny także należy uznać zarzut skarżących, iż organy administracji architektoniczno–budowlanej właściwe w sprawie nie odpowiadały na kolejne pisma składane przez skarżących. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym także zwrotnych potwierdzeń odbioru (tzw. "zwrotek") oraz treści czynności podejmowanych przez właściwe organy administracji należy uznać za przekonywujące stanowisko przedstawione w tej kwestii przez organ drugiej instancji. 13. Pozostałe zarzuty skarżących odnoszące się do projektowanej inwestycji, których istotą jest przewidywanie, że wykonanie budynku garażowego przez inwestorów osłabi konstrukcję budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce skarżących, są również chybione. Należy bowiem zwrócić uwagę, że organy administracji architektoniczno–budowlanej właściwe w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nie kontrolują sposobu wykonania zaprojektowanych obiektów budowlanych. Kontrola w tym zakresie jest przeprowadzana dopiero po zakończeniu prac budowlanych na etapie pozwolenia na użytkowanie (jeśli takie jest wymagane). 14. Przedstawione wyżej ustalenia Sądu i oceny zarzutów zgłoszonych przez skarżących sugerowałyby całkowitą bezzasadność skargi i potrzebę jej oddalenia. W dokumentach złożonych przez skarżących, a także bezpośrednio na rozprawie skarżący podnieśli jednak istotną okoliczność, mającą świadczyć na ich rzecz. Skarżący [...] podał bowiem, że zgodnie z przekazem rodzinnym budynek gospodarczy zlokalizowany na działce nr ewid. [...] należącej do skarżących został wybudowany w odległości ok. 40 cm od granicy między działkami. Mówiąc potocznie, dla uszanowania interesów sąsiadów budynek gospodarczy został "odsunięty" od granicy. Jednocześnie skarżący w korespondencji kierowanej do właściwych organów administracji, a także w skardze kwestionował sposób wykorzystania przez autora projektu budowlanego mapy projektowej uzyskanej z ewidencji gruntów i budynków. Na mapie tej granica istniejącego budynku gospodarczego na działce nr ewid [...] zaznaczona jest w minimalnej odległości (ułamek milimetra) od linii wyznaczającej granicę miedzy działką nr ewid. [...] a działką inwestycyjną o nr ewid. [...] Powyższej okoliczności organy administracji właściwe w sprawie nie sprawdziły. Autor projektu budowlanego założył bowiem, że ściana budynku gospodarczego przebiega w ostrej granicy między działkami. Dlatego też zaplanował, iż konstrukcyjnie niezależna ściana budynku garażowego będzie przylegała do ściany budynku gospodarczego (fakt wypełnienia szczeliny wełną mineralną nie ma w sprawie istotnego znaczenia). Jeżeli jednak twierdzenia skarżących o "odsunięciu" budynku gospodarczego od granicy między działkami są uzasadnione, to należałoby przyjąć, że budynek zaprojektowanego garażu został zlokalizowany w 40-centymetrowym pasie stanowiącym część działki skarżących. Inwestorzy nie mając zgody skarżących na taką lokalizację garażu, nie mogą wykazać, iż dysponują w pełni tytułem do gruntu przeznaczonego pod budowę przedmiotowego garażu. Paradoksem przedstawionej sytuacji jest jednak to, że jeśli twierdzenia skarżących o ww. "odsunięciu" budynku gospodarczego od granicy na odległość 40 cm są trafne, to należałoby stwierdzić, że budynek gospodarczy został wykonany niezgodnie z przepisami technicznymi odnoszącymi się do odległości między ścianą budynku a granicą między nieruchomościami gruntowymi. Zgodnie bowiem z przepisami powołanego wcześniej rozporządzenia technicznego Ministra Infrastruktury, minimalna odległość między ścianą budynku pozbawioną okien i otworów powinna wynosić nie mniej niż 1,5 m. Wskazywana odległość budynku gospodarczego (40 cm) wskazanego warunku nie spełnia. 15. W przedstawionych okolicznościach Sąd stwierdza, że istnieją istotne wątpliwości co do zgodności projektu budowlanego, będącego przedmiotem prowadzonego postępowania z mapą zasadniczą wykorzystaną przez autora projektu budowlanego. Jeśli bowiem budynek gospodarczy jest zlokalizowany na działce nr ewid. [...] w odległości 40 cm od granicy działki, to projekt budowlany powinien taką odległość uwzględniać. Brak jasnego i nie budzącego wątpliwości ustalenia we wskazanym zakresie należy uznać za naruszenie art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W konsekwencji, uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji nie odpowiada wymogom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. 16. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy powinien na podstawie art. 136 k.p.a. w związku z właściwymi przepisami prawa budowlanego o warunkach wydawania pozwolenia na budowę oraz o projekcie budowlanym (art. 32-35 pr.bud.) dokonać zbadania przebiegu granic między działkami należącymi do skarżących oraz do inwestorów, a także ocenić projekt budowany pod tym kątem. Dopiero wówczas rozstrzygnięcie w przedmiocie odwołania skarżących od decyzji organu pierwszej instancji będzie odpowiadało prawu. Nie można też wykluczyć, że jeśli informacja o "odsunięciu" budynku gospodarczego od granicy zostanie potwierdzona, inwestorzy oraz skarżący dojdą do porozumienia. Wówczas albo tytuł do odpowiedniego pasa gruntu należącego do skarżących zostanie przeniesiony na rzecz inwestorów, albo inwestorzy uzyskają zgodę właścicieli działki nr ewid. [...] na realizację przedmiotowej inwestycji na wskazanej działce. W takich przypadkach projekt budowlany będzie wymagał jedynie niewielkich zmian, ale oczywiście również odpowiedniej decyzji organu drugiej instancji. 17. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.