VII SA/Wa 2423/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we [...] jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r. (znak sprawy: [...]), utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] lipca 2017 r. znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Tą ostatnią, zmieniono na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2013 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w zakresie terminu wykonania nałożonych obowiązków dotyczących stanu technicznego estakady drogowej zachodniej na [...] we [...] położonej w ciągu drogi krajowej nr [...], wyznaczając nowy termin ich wykonania na dzień 30 listopada 2016 r. Postępowanie w sprawie wszczęte zostało na wniosek Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta [...], zawarty w piśmie z 16 maja 2017 r. Podmiot ten, wnosząc o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z [...] stycznia 2015 r. podniósł, że kwestionowane orzeczenie dotknięte jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazaną decyzję z 2015 r. skierowano bowiem do osoby nie będącego stroną, a mianowicie do Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta [...]. Tymczasem, w przypadku decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, adresatem decyzji winien być właściciel bądź zarządca obiektu, w tym przypadku: właścicielem obiektu jest Gmina [...] oraz Skarb Państwa a zarządcą obiektu - Prezydent [...] (stosownie do art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych), i do nich ww. orzeczenie powinno być skierowane. Natomiast Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta [...] jest odrębną jednostką organizacyjną, która błędnie została potraktowana przez organ jako strona postępowania w sprawie nałożenia obowiązku usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego estakady drogowej zachodniej na [...] we [...]. To zaś winno skutkować zastosowaniem art. 156 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie podzielił tego stanowiska, nadto analizując zakwestionowaną decyzję, nie stwierdził, aby dotknięta była ona którąkolwiek z wad nieważności. W efekcie decyzją z [...] lipca 2017 r. o znaku jw. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z [...] stycznia 2015 r. nr [...], a po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta [...], decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie z [...] sierpnia 2017 r., decyzję z [...] lipca 2017 r. utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji GINB przede wszystkim zaznaczył, że postępowanie prowadzone było w trybie nadzwyczajnym, którego celem jest jedynie skontrolowanie, czy rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu zwyczajnym jest dotknięte którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Wskazał następnie, że ponowna analiza akt przedmiotowej sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych w rozpatrywanym wniosku wskazuje, że decyzja [...] WINB z [...] stycznia 2015 r. nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. I dalej organ ten podał, że w prowadzonym w trybie zwykłym postępowaniu w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego estakady drogowej zachodniej na [...] we [...] w ciągu drogi krajowej nr [...], organ wojewódzki stwierdził szereg uszkodzeń i braków obiektu (protokół kontroli z [...] marca 2013 r., znak: [...]). Podczas kontroli z 24 maja 2013 r. [...] WINB stwierdził usunięcie niektórych ze stwierdzonych uszkodzeń i braków. Decyzją z [...] czerwca 2013 r., nr [...], znak: [...],[...] WINB nakazał Zarządowi Dróg i Utrzymania Miasta [...] usunięcie w terminie do dnia 30 czerwca 2014 r. nieodpowiedniego stanu technicznego spornej estakady poprzez wykonanie niezbędnych napraw. W związku z wnioskiem Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta [...] z 16 kwietnia 2014 r. (uzupełnionym pismem z 24 kwietnia 2014 r.), decyzją z [...] maja 2014 r., nr [...], organ wojewódzki zmienił w zakresie terminu własną decyzję z [...] czerwca 2013 r. wyznaczając nowy termin wykonania nakazanych robót budowlanych na 15 grudnia 2014 r. Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta [...] ponownie zwrócił się do [...] WINB z prośbą o przedłużenie terminu wykonania decyzji z [...] czerwca 2013 r., tym razem do dnia 30 listopada 2016 r. wskazując, że na przedmiotowym obiekcie zostanie wprowadzone ograniczenie ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 10 ton. Kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzją z [...] stycznia 2015 r., nr [...], organ wojewódzki po raz kolejny zmienił decyzję z [...] czerwca 2013 r. w zakresie terminu wyznaczając nowy termin wykonania robót na 30 listopada 2016 r. [...] WINB rozpatrując kwestię słusznego interesu strony stwierdził, że "zmiana terminu umożliwia stronie realizację obowiązku, zatem wskazany interes strony zasługuje na uwzględnienie". Organ zważył przy tym, że zgodnie z art. 155 k.p.a., na podstawie którego wydano decyzję z [...] stycznia 2015 r., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Wykonanie robót budowlanych w decyzji zmienianej z [...] czerwca 2013 r. zostało orzeczone na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W myśl art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje usunięcie wskazanych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Decyzja w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych, wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest zatem decyzją nakładającą na stronę obowiązek. Organ jest zobligowany do wydania w określonych okolicznościach decyzji takiego rodzaju, a na jej uchylenie lub zmianę co do meritum nie może mieć wpływu zgoda lub wola stron, nie jest to bowiem decyzja uznaniowa. "Nabycie praw" użyte w art. 155 k.p.a. rozumie się szeroko, przyjmując, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabyła prawa". Zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalna jednak jedynie w sytuacji, gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zasadniczo nie jest możliwa zmiana decyzji nakładającej na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, ma ona bowiem w tym względzie charakter związany. Jednakże istnieje możliwość zmiany tej decyzji w części dotyczącej terminu wykonania określonych decyzją obowiązków. Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta [...] zwrócił się do [...] WINB z prośbą o przedłużenie terminu wykonania decyzji z [...]czerwca 2013 r. do dnia 30 listopada 2016 r. wskazując, że na przedmiotowym obiekcie zostanie wprowadzone ograniczenie ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 10 ton. Dostrzegając powyższe, GINB zauważył, że zmiana określona w art. 155 k.p.a. dotyczyła decyzji ostatecznej [...] WINB z [...] czerwca 2013 r., na podstawie której strona nabyła prawo. Ponadto z wnioskiem o zmianę ww. decyzji wystąpiła jedyna strona - Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta [...] - a więc zmiana nastąpiła za zgodą wszystkich stron postępowania. Zmianie decyzji nie sprzeciwiał się żaden przepis szczególny, a w kontrolowanej decyzji organ wojewódzki wskazał na słuszny interes strony tj., że "zmiana terminu umożliwia stronie realizację obowiązku, zatem wskazany interes strony zasługuje na uwzględnienie". Z tych też przyczyn organ ten uznał, że organ wojewódzki wydając decyzję z [...] stycznia 2015 r. zmieniającą w zakresie terminu decyzję z [...] czerwca 2013 r. nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutu skierowania kontrolowanej decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie zauważył zaś, że niedopuszczalna jest w trybie art. 155 k.p.a., co do zasady, zmiana decyzji polegająca na zmianie adresata czy podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1840/11). Tym samym kontrolowana decyzja z [...] stycznia 2015 r. mogła być skierowana tylko i wyłącznie do Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta [...], jako adresata obowiązków nałożonych w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane decyzją zmienianą, tj. decyzją z [...] czerwca 2013 r. GINB podkreślił także, że kwestia adresata decyzji z [...] czerwca 2013 r. była przedmiotem rozważań GINB w odrębnym postępowaniu. W skardze do Sądu na ww. decyzję GINB, strona skarżąca - Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta [...], zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: -art. 66 ust. 1 w zw. z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niezasadne przyjęcie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] stycznia 2015 r. mogła być skierowana do skarżącej w sytuacji, gdy skarżąca nie jest ani właścicielem, ani też zarządcą obiektu budowlanego - estakady drogowej zachodniej na [...] we [...] położonej w ciągu drogi krajowej nr [...] , ponieważ są nimi odpowiednio: Gmina [...] oraz Prezydent [...]; -art. 19 ust. 1 i 5 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca jest zarządcą obiektu - estakady drogowej zachodniej na [...] we [...] położonej w ciągu drogi krajowej nr [...] i powinna być adresatem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] stycznia 2015 r. w sytuacji, gdy zarządcą wyżej wymienionego obiektu budowlanego jest Prezydent [...], a skarżąca jest jedynie zarządem drogi, przy pomocy którego zarządca drogi (Prezydent [...]) wykonuje swoje obowiązki; -art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieważności decyzji nr [...] z [...] stycznia 2015 r., [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji, gdy decyzja ta została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie oraz została wydana z rażącym naruszeniem prawa; -art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w mocy własnej decyzji z [...] lipca 2017 r. (znak sprawy: [...]). Podnosząc powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi podniosła, że adresatem decyzji wydawanych na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektów budowlanych (tak m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1852/11). Dopiero w sytuacji braku właściciela, bądź zarządcy obiektu obowiązek wynikający z art. 66 ust. 1 mógłby być nałożony na inny podmiot. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że właścicielem przedmiotowego obiektu budowlanego jest Gmina [...], a jego zarządcą jest Prezydent [...], który zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych jest zarządcą wszystkich dróg publicznych we [...]będącym miastem na prawach powiatu. Tym samym adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 ww. ustawy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującej usunięcie nieprawidłowości dotyczących przedmiotowej estakady mogą być wyłącznie Gmina [...] (jako właściciel obiektu budowlanego), albo Prezydent [...] (jako jego zarządca). To samo tyczy się decyzji zmieniającej decyzję nr [...] z [...] czerwca 2013 r. (to jest zaskarżonej decyzji nr [...] z [...] stycznia 2015 r.). Z uwagi na powyższe, skierowanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji nr [...] do skarżącej w sposób rażący narusza art. 66 ust. 1 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego. Okoliczność wykonywania przez zarządcę estakady drogowej zachodniej - Prezydenta [...] swoich obowiązków przy pomocy zarządu drogi (strony skarżącej) nie ma żadnego znaczenia, ponieważ jak wynika z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych zarząd drogi jest jedynie pomocniczą jednostką organizacyjną powołaną do obsługi zarządcy drogi. Natomiast decyzje administracyjne wydawane są zawsze przez zarządcę drogi, a nie przez zarząd drogi (przykładowo należy tutaj wskazać chociażby na zezwolenia na lokalizację zjazdu wydawane na podstawie art. 29 ust. 1 ww. ustawy drogowej lub zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi publicznej, o których mowa w art. 40 ust. 1 tej ustawy). Tak samo rzecz się ma w przypadku decyzji administracyjnych kierowanych do zarządcy drogi - decyzje te winny być zawsze adresowane do zarządcy drogi, którym w niniejszej sprawie jest Prezydent [...], nie zaś do aparatu pomocniczego przy pomocy którego zarządca drogi wykonuje swoje obowiązki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r. o znaku: [...], utrzymująca w mocy decyzję własną - odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Postępowanie to uruchomił wniosek strony skarżącej; w konsekwencji postępowanie zakończone ww. decyzją GINB, sprowadzało się do ustalenia, czy ww. decyzja z [...] stycznia 2015 r. jest dotknięta którąś z wad nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, wskazany organ przeprowadził postępowanie w uwzględnieniem specyfiki postępowania nadzorczego, dokonał prawidłowych ustaleń w sprawie – biorąc pod uwagę stan mający miejsce w dacie wydania badanej decyzji, a konkluzja tego organu – o braku podstaw do zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. jest prawidłowa. Dlatego też Sąd nie podzielił zarzutów skargi, a jednocześnie nie dostrzegł z urzędu żadnych tego rodzaju wad, które winny skutkować co najmniej uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. I tak, rozwijając tę ocenę, wskazać przede wszystkim należy, że weryfikowana w kontrolowanym postępowaniu nadzorczym decyzja z [...] stycznia 2015 r., została wydana na podstawie art. 155 k.p.a. Decyzją tą [...] WINB zmienił ostateczną decyzję [...] WINB z [...] czerwca 2013 r., nr [...], w zakresie terminu wykonania nałożonych obowiązków, wyznaczając nowy termin ich wykonania na 30 listopada 2016 r. Dodać przy tym należy, że organ wojewódzki decyzją z [...] czerwca 2013 r. nakazał -na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane- Zarządowi Dróg i Utrzymania Miasta [...] usunięcie, w terminie do 30 czerwca 2014 r., nieodpowiedniego stanu technicznego estakady drogowej zachodniej na [...] we [...] położonej w ciągu drogi krajowej nr [...] poprzez wykonanie niezbędnych napraw, określonych w sentencji tego orzeczenia. W związku z wnioskiem Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta [...] z 16 kwietnia 2014 r. (uzupełnionym pismem z 24 kwietnia 2014 r.), decyzją z [...] maja 2014 r., nr [...], organ wojewódzki zmienił w zakresie terminu własną decyzję z [...] czerwca 2013 r. wyznaczając nowy termin wykonania nakazanych robót budowlanych na 15 grudnia 2014 r. Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta [...] ponownie zwrócił się do [...] WINB z prośbą o przedłużenie terminu wykonania decyzji z [...] czerwca 2013 r., tym razem do dnia 30 listopada 2016 r.; w efekcie rozpoznania tego żądania, wydana została badana w tej sprawie decyzja. GINB oceniając tę decyzję słusznie zwrócił uwagę na ww. przebieg, charakter decyzji objętej wnioskiem o zmianę, jak również na specyfikę postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji), decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Analizując prawidłowość decyzji z [...] stycznia 2015 r. wydanej w oparciu o ten przepis, prawidłowo GINB wskazał, że nie wynika, aby została ona wydana z jego naruszeniem, tym bardziej o charakterze kwalifikowanym. Decyzja ta odnosi się bowiem do decyzji nakazującej, którą to należy traktować jako decyzję, "w oparciu którą strona nabyła prawo"; jedyną stroną postępowania zakończonego decyzją zmienianą był adresat tej decyzji, tj. Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta [...], a więc podmiot który jednocześnie wnioskował o jej zmianę w części, co stanowi o spełnieniu kolejnej przesłanki określonej w art. 155 k.p.a. – tj. "zgody strony, która nabyła prawo na jej zmianę". Nadto, GINB prawidłowo także ocenił, że choć żądanie zmiany dotyczy decyzji wydanej w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, mającej w zasadniczej części (bo w zakresie nałożonego obowiązku) charakter związany, to jednak w części dotyczącej terminu wyznaczonego na wykonanie nałożonego obowiązku, decyzja ta jest oparta na uznaniu organu, a wobec tego - mogła być w tej części zmieniona na podstawie ww. art. 155; w końcu – GINB prawidłowo też uznał, że organ wojewódzki uwzględniając wniosek o zmianę decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminu, nie naruszył rażąco prawa, przyjmując argumentację strony wskazującą na to, że za wnioskowaną przez nią zmianą przemawia słuszny interes strony, a jednocześnie uznając, że żaden przepis szczególny się temu nie sprzeciwia. W tych też warunkach, prawidłowo GINB stwierdził, że badana decyzja nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 155 tej ustawy. Nie stwierdził też wystąpienia innych, określonych w art. 156 § 1 Kodeksu, a ocenę tę Sąd także podziela, biorąc m. in. pod uwagę, że badana decyzja została wydana przez organ do tego właściwy (tj. organ, który wydał decyzję zmienianą, o czym stanowi ww. art. 155), nadto – została skierowana do strony postępowania. W tej ostatniej kwestii, biorąc pod uwagę stanowisko prezentowane w sprawie przez stronę skarżącą, Sąd w szczególności dostrzega, że rozpoznając sprawę w trybie postępowania nadzwyczajnego uregulowanego w art. 155 k.p.a. organ nie prowadzi ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, która została rozstrzygnięta decyzją ostateczną, a przedmiotem tego trybu jest jedynie ustalenie spełnienia przesłanek dopuszczalności zmiany decyzji. Tym samym w tym trybie (w odniesieniu do decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego) nie ma miejsca m. in. na inne niż w decyzji ostatecznej określenie obowiązku czy adresata decyzji. Skoro zaś, adresatem decyzji zmienianej była strona skarżąca, nadto ona też wniosła o zmianę w części decyzji ostatecznej, to decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. mogła być skierowana tylko do niej; wobec tego nie może być mowy o wystąpieniu w tym przypadku wady określonej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Jednocześnie Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, że nie doszło do unieważnienia decyzji zmienianej jako dotkniętej wadą określoną w ww. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (nadto: wyrokiem z 5 lipca 2018 r. tut. Sąd oddalił skargę strony skarżącej na decyzję GINB odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji organu wojewódzkiego z [...] czerwca 2013 r.). Sąd stwierdza w końcu, że zarzut rażącego naruszenia prawa – art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. art. 61 Prawa budowlanego z uwagi na wadliwe ustalenie adresata nałożonego obowiązku (a to – poprzez jego nieuwzględnienie) jest nieskuteczny już choćby dlatego, że ta sama okoliczność w postępowaniu nadzorczym nie może stanowić o wypełnieniu dwóch odrębnych przesłanek nieważności. Z tych też przyczyn, Sąd nie podzielił zarzutów skargi i uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W kontekście treści skargi, w tym jej uzasadnienia, Sąd dodatkowo zauważa, że kwestia wadliwego określenia adresata decyzji, i wystąpienia w związku z tym wady rażącego naruszenia prawa, czy wady w postaci skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną, w sposób opisany w skardze, odnosi się w istocie do decyzji zmienianej, a nie zmieniającej. Stąd też nie było podstaw do szerszej analizy tych zagadnień w tej sprawie, na co także prawidłowo zwrócił uwagę GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.