VII SA/Wa 2427/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skarg J. P. oraz E. S., I. S., M. S., E. S. i A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję w części stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...]; II. oddala skargę E. S., I. S., M. S., E. S. i A. S.; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. P. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VIISA/Wa 2427/16 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2014r., sygn. akt VII SA/Wa 2551/13, po rozpoznaniu skarg J. P., E. S. i W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013r. nr [...]w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, w pkt I - uchylił zaskarżoną decyzję w części stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...]z dnia [...]września 2009r., nr [...], w pkt II - oddalił skargę E. S. i W. S.. Starosta [...]kwestionowaną w trybie stwierdzenia nieważności decyzją z dnia [...]września 2009r., udzielił J. P. pozwolenia na budowę budynku Zakładu [...]"[...]" na działkach o nr ewid. [...]i [...]przy ul. [...]w [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpiły E. S. i M. J.. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]lipca 2013r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]września 2009r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2013r., po rozpatrzeniu odwołania E. S. i M. J., uchylił decyzję Wojewody [...]z [...]lipca 2013r. w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z [...]września 2009r. w zakresie dotyczącym czterech miejsc parkingowych usytuowanych w odległości 3m od granicy z działką nr ewid. [...] i jednego miejsca parkingowego w granicy z działką nr ewid. [...] i stwierdził nieważności decyzji Starosty [...]w tym zakresie. W pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że analiza projektu budowlanego Zakładu [...]"[...]" na działkach o nr [...]i [...]przy ul. [...]w [...]wykazała, że zakładał on realizację ośmiu miejsc parkingowych. Powołując się na art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ musi sprawdzić m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W przypadku stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. GINB wskazał, że zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie i 6m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie. Projekt zagospodarowania terenu przewidywał usytuowanie na działkach nr ewid. [...]i [...]czterech miejsc postojowych w odległości 3m i trzech miejsc postojowych w odległości ok. 7,5m od granicy z działką budowlaną nr ewid. [...]oraz jednego miejsca postojowego dla niepełnosprawnych w granicy z działką budowlaną nr ewid. [...]. Organ II instancji uznał, że koncepcja zagospodarowania terenu nie daje podstaw do oceny, iż w ramach inwestycji zostaną zrealizowane grupy miejsc postojowych zawierające określoną ilość stanowisk, nie przekraczającą 4. Przedłożoną koncepcję zagospodarowania potraktował jako projekt dotyczący m.in. parkingu na 7 miejsc postojowych, czyli jako jednego zgrupowania takiej ilości stanowisk. Organ wskazał w tej kwestii na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2015/10. Zdaniem organu odwoławczego, projektowane miejsca postojowe na działkach o nr ewid. [...]i [...], nie spełniają wymogów określonych w § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., co obliguje do stwierdzenia, że decyzja Starosty [...]z [...]września 2009r. w części, w której udzieliła pozwolenia na budowę czterech miejsc parkingowych usytuowanych w odległości 3m od granicy z działką nr ewid. [...]i jednego miejsca parkingowego w granicy z działką nr ewid. [...], wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Stosowanie tego przepisu nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Również niemożliwe do zaakceptowania są skutki stwierdzonego naruszenia. Naruszone przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący dotykają sfery szczególnie wrażliwej - usytuowania obiektów budowlanych w znacznej bliskości nieruchomości sąsiednich. Organ II instancji uznał jednocześnie, że decyzja Starosty nie narusza art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. J. P. złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi na cele budowlane. Działki, na których przewidziano inwestycję w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były postanowieniami uchwały Rady Miasta [...]z dnia [...]listopada 2007r. Nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Miasto [...]. Obszar inwestycyjny oznaczony był symbolem [...]Paragraf [...]uchwały stanowił, że na terenie oznaczonym symbolem [...] przewiduje się jako przeznaczenie podstawowe terenu - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie zabudowy wolnostojącej oraz usługi nieuciążliwe, sytuowane w budynkach mieszkalnych lub w oddzielnych budynkach na działkach z zabudową mieszkaniową, jak również na osobnych działkach. Z powyższego wynikało, że na działkach nr ewid. [...]i [...]możliwa była lokalizacja usług nieuciążliwych bez konieczności realizacji zabudowy mieszkaniowej. Ponadto, § 7 pkt 6 lit. a uchwały stanowił, że ilekroć w uchwale jest mowa o usługach nieuciążliwych należy przez to rozumieć usługi, których uciążliwość nie wykracza poza granice własnej działki i nie będące przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko wymienionymi w obowiązujących przepisach prawa, tj. inwestycji, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest, ani nie musi być wymagany, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi. Organ uznał, iż przedmiotowa inwestycja - budynek Zakładu [...] "[...]" - nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji organu powiatowego. Parametry projektowanej inwestycji nie naruszają ustaleń ww. uchwały Rady Miasta [...]z dnia [...]listopada 2007r., co do linii zabudowy oraz wysokości zabudowy - do 12m (maksymalnie 3 kondygnacje nadziemne). Przepis § 7 pkt 17 planu miejscowego stanowi, że ilekroć w uchwale jest mowa o maksymalnej wysokości zabudowy - należy przez to rozumieć ustaloną w planie nieprzekraczalną ilość kondygnacji nadziemnych budynku (w analizowanym przypadku - 3 kondygnacje) lub największą odległość pomiędzy poziomem terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku (w analizowanym przypadku 0,18m), a najwyższym punktem przekrycia dachu (w analizowanym przypadku 11,82m). Niesłuszny był zarzut M. J., że "teren inwestycji - działek nr [...]i [...]został podwyższony o ponad 50 cm", bowiem dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany ukształtowania terenu. Za chybioną uznano argumentację E. S., jakoby parametry projektowanego budynku rażąco naruszały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Miasto [...], co do maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy (max. 0,7) i powierzchni biologicznie czynnej działek budowlanych (nie mniejsza niż 50%). Organ podkreślił, że wskaźnik intensywności zabudowy nie jest tożsamy z powierzchnią zabudowy. Zgodnie bowiem z § 7 pkt 16 uchwały z dnia [...]listopada 2007r., ilekroć w uchwale jest mowa o maksymalnym wskaźniku intensywności zabudowy, należy przez to rozumieć stosunek sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych (w analizowanym przypadku - 509,59m) na danej działce do jej ogólnej powierzchni (w analizowanym przypadku - 749m). Stosownie do § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o powierzchni terenu biologicznie czynnej - należy przez to rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10m, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. W projekcie budowlanym określono, że wskaźnik intensywności zabudowy został zaprojektowany na poziomie 0,69, natomiast powierzchnia biologicznie czynna działek budowlanych wynosi 50%. Organ wskazał, że teren inwestycyjny ma 749m2, a powierzchnia zabudowy 174m2. Zatem powierzchnia działki zajętej pod budynek stanowi 23% działki. Główny Inspektor uznał także, że ilość miejsc parkingowych obliczona wg danych określonych w projekcie budowlanym, dotyczących powierzchni usług i liczby zatrudnionych jest zgodna z § 24 ust. 13 pkt 3 uchwały. Jednocześnie kwestia zgodności wykonanych robót budowlanych z projektem należy do właściwego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Ponadto organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 16 ust. 10 pkt 6 planu miejscowego, na terenach objętych planem zaleca się dostosowanie architektury budynków do otaczającego krajobrazu, poprzez staranne opracowanie projektowe oraz zastosowanie tradycyjnych materiałów wykończeniowych (dachówka) i dachów o zmiennej geometrii, o nachyleniu połaci dachowych wynoszącym od 20° do 60°, przy czym dopuszcza się inne przekrycia zwieńczone attykami, gzymsami lub dachami płaskimi, w tym z urządzoną zielenią. Z powyższego przepisu nie wynika bezwzględne stosowanie dachówki jako materiału wykończeniowego dachy ("dopuszcza się inne przykrycia"), jak również nie wynika, iż nowo projektowane dachy mają mieć kąt nachylenia połaci dachowej wynoszący od 20° do 60° (a jedynie, że są one zalecane). [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...]decyzją z [...]maja 2009r., zmienioną decyzją z [...]lipca 2009r. wyraził zgodę na omawianą inwestycję. W kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. organ zauważył, że elewacja wschodnia z otworami okiennych i drzwiowych projektowanego budynku znajduje się w odległości 17,0m od granicy z działką o nr ewid. [...] (ul. [...]), natomiast elewacja zachodnia z otworami okiennych i drzwiowych znajduje się w odległości od 5,0m do 5,2m od granicy z działką nr ewid. [...]. Elewacja północna z otworami okiennych i drzwiowych znajduje się w odległości 4,3m od granicy z działką o nr ewid. [...], natomiast elewacja południowa z otworami okiennych i drzwiowych znajduje się w odległości 4,30m od granicy z działka o nr ewid. [...]. GINB uznał, że sporna inwestycja nie narusza też rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Reasumując wskazał, że kwestionowana decyzja Starosty [...]w zakresie, w którym nie dotyczy budowy czterech miejsc parkingowych usytuowanych w odległości 3m od granicy z działką nr ewid. [...] i jednego miejsca parkingowego w granicy z działką nr ewid. [...], nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponieważ decyzja Starosty [...]z dnia [...]września 2009r. w części, w której nie udzieliła pozwolenia na budowę czterech miejsc parkingowych usytuowanych w odległości 3m od granicy z działką nr ewid. [...] i jednego miejsca parkingowego w granicy z działką nr ewid. [...], nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. – zatem odmówił stwierdzenia jej nieważności w pozostałej części. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013r., J. P. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż zaszły przesłanki umożliwiające stwierdzenie nieważności (decyzji Starosty) w części dotyczącej 5 miejsc postojowych, w szczególności w zakresie skutków społeczno-ekonomicznych przyjętego rozwiązania zagospodarowania terenu w tym zakresie, 2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że miejsca parkingowe należy potraktować jako parking na 7 miejsc postojowych, czyli jako jednego zgrupowania takiej ilości stanowisk oraz uznanie, że przyjęte rozwiązanie powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu sąsiednich działek, 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji przyczyn, dla których organ uznał, że doszło do takiego rodzaju naruszenia przepisów, które nie dają się pogodzić ze skutkami społeczno-ekonomicznymi przyjętego rozwiązania zagospodarowania terenu w zakresie 5 miejsc postojowych. Także E. S. i W. S., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013r., w części, w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję organu wojewódzkiego o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] (tj. w części nie uwzględniającej odwołania). Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 24 pkt 13.6 (zamiast ust. 13 pkt 6) uchwały Rady Miasta [...]z dnia [...]listopada 2007 r. w sprawie miejscowego planu, 2) art. 7, 8, 11 i 107 § 3 k.p.a. 3) art. 35 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i w zw. z przepisami uchwały Rady Miasta [...]z dnia [...]listopada 2007 r. w sprawie planu miejscowego. Skarżący podnieśli także zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i w zw. z przepisami uchwały Rady Miasta [...]z dnia [...]listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie połączył sprawy ze skargi J. P. oraz ze skargi E. S. i W. S. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadził pod sygn. akt VII SA/Wa 2551/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę J. P. uznał, że zaskarżona decyzja w części, w jakiej stwierdza nieważność decyzji Starosty [...]z [...]września 2009r. została wydana z istotnym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wymagała w tej części uchylenia. Kontrolując decyzję ze skargi E. S. i W. S. uznał, że odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżących są nieuzasadnione. Sąd wskazał, że projekt zagospodarowania terenu zakłada usytuowanie na działkach nr ewid. [...]i [...] ośmiu miejsc postojowych, w tym: czterech miejsc postojowych w odległości 3,0m od granicy z działką budowlaną o nr ewid. [...], trzech miejsc postojowych w odległości ok. 7,5m od granicy z działką budowlaną nr ewid. [...] (a jednocześnie od strony drogi, tj. ul. [...]) oraz jednego miejsca postojowego dla niepełnosprawnych w granicy z działką budowlaną nr ewid. [...]. Organ II instancji zakwestionował sposób usytuowania czterech miejsc postojowych w odległości 3m od granicy z działką budowlaną o nr ewid. [...] oraz sposób usytuowania jednego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych. Powołał się na § 19 rozporządzenia dotyczącego warunków technicznych i uznał, że usytuowanie ww. miejsc w odległości mniejszej niż 6m jest niezgodne z treścią tego przepisu, a to świadczy o tym, iż organ architektoniczno-budowlany nie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd nie podzielił oceny organu odwoławczego, że przedłożoną koncepcję zagospodarowania terenu należało traktować jako dotyczącą parkingu na 7 miejsc postojowych, czyli jako jednego zgrupowania takiej ilości stanowisk i zauważył, że Główny Inspektor nie orzekał w postępowaniu zwykłym, a orzekając w postępowaniu nieważnościowym winien był nie tyle opowiedzieć się za określoną koncepcją zagospodarowania terenu dla potrzeb zastosowania § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co rozważyć, czy przepis ten może być różnie interpretowany, i czy dopuszczalna jest także taka interpretacja, w świetle której projekt zagospodarowania terenu nie byłby niezgodny z prawem. Organ nie wyjaśnił, czy rzeczywiście tak jak przyjął, należy odczytywać projekt budowlany i czy wyłącznie takie odczytanie projektu jest prawidłowe, a każde inne stanowić będzie rażące naruszenie prawa. Sąd zauważył przy tym, że powołany § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego można odczytywać albo w ten sposób, iż stosując go należy uwzględnić wszystkie miejsca postojowe związane z inwestycją, albo pewne grupy miejsc, w zależności od tego, czy są zbliżone najbardziej do tej samej, czy innej działki budowlanej. Można więc stosując ten przepis przyjąć dwie różne jego interpretacje. W realiach niniejszej sprawy zaprojektowane miejsca postojowe można podzielić albo na trzy albo na dwie grupy miejsc, a także można traktować je jako jedno zgrupowanie miejsc. W konsekwencji, zdaniem Sądu, brak było podstaw w sprawie do zakwestionowania badanej decyzji w części dotyczącej czterech miejsc postojowych usytuowanych w odległości 3,0m od granicy z działką budowlaną o nr [...]. Naruszenie prawa dostrzeżone przez organ w tym zakresie nie miało bowiem charakteru oczywistego. W ocenie Sądu, należało zgodzić się z organem II instancji co do tego, że sposób usytuowania jednego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych w sposób oczywisty narusza § 19 ust. 2 rozporządzenia, albowiem miejsce to zostało zaprojektowane w granicy z działką budowlaną o nr ewid. [...]. Jednak samo oczywiste naruszenie prawa nie stanowi jeszcze o konieczności zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dopiero bowiem ocena skutków społeczno-gospodarczych wywołanych naruszeniem, decyduje o jego kwalifikacji. W zaskarżonej decyzji nie wykazano zaś, aby skutki te były tego rodzaju, że są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Przy czym, samo wskazanie na bezwzględny charakter naruszonych przepisów o skutkach takich nie przesądza, a do tego w istocie sprowadza się argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, ten aspekt sprawy wymagał głębszej analizy. Należało w szczególności rozważyć, czy usytuowanie miejsca postojowego w granicy z działką o nr ewid. [...] ogranicza sposób zagospodarowania tej działki. Oceny takiej zabrakło, dlatego też Sąd uznał zaskarżoną decyzję i w tym zakresie za wadliwą. Sąd podzielił zarzuty podniesione przez J. P., że organ II instancji błędnie przyjął, iż badana decyzja w zakresie dotyczącym czterech miejsc postojowych usytuowanych w odległości 3m od strony działki budowlanej o nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu, nawet jeżeli w tej materii doszło do naruszenia, to (wobec brzmienia § 19 ust. 2 rozporządzenia) nie miało ono charakteru oczywistego. Dlatego, decyzja Głównego Inspektora w opisanym zakresie wydana została z istotnym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 warunków technicznych. Natomiast w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja dotyczy miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych, Sąd uznał, że jest ona co najmniej przedwczesna, albowiem organ nie wykazał, iż naruszenie prawa w tym zakresie miało charakter kwalifikowany, a to z uwagi na skutki społeczno-gospodarcze jakie to naruszenie za sobą pociąga (które to nie zostały dostatecznie w sprawie rozważone). Kontrolując zaskarżoną decyzję w pozostałej części, Sąd uznał, iż odpowiada ona prawu. Organ II instancji prawidłowo bowiem przyjął, że badana decyzja nie została wydana ani z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, ani art. 33 ust. 2 pkt 2, czy (budzącego największe wątpliwości) art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Odpowiadając na zarzuty skargi E. S. i W. S. Sąd wskazał, że sporna inwestycja – Zakład [...] "[...]", została zaprojektowana na dwóch działkach przy ul. [...]w [...], objętych uchwałą nr [...]Rady Miasta [...]z dnia [...]listopada 2007r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Miasto [...], w którym wskazane działki znajdują się na terenie oznaczonym symbolem [...]. Zgodnie z § 31 ust. 1 planu miejscowego, dla terenu oznaczonego symbolem [...]ustala się, że przeznaczeniem podstawowym terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie zabudowy wolnostojącej oraz usługi nieuciążliwe, sytuowane w budynkach mieszkalnych lub w oddzielnych budynkach na działkach z zabudową mieszkaniową jak również na osobnych działkach. W § 31 ust. 2 pkt 2 planu przewidziano, że na tym terenie obowiązują następujące zasady zagospodarowania: ustala się realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie wolnostojącej z zastrzeżeniem, że na jednej działce budowlanej może być zlokalizowany jeden budynek mieszkalny, oraz zabudowy usługowej w oddzielnych budynkach na działkach z zabudową mieszkaniową jak również na osobnych działkach. W § 31 ust. 3 planu miejscowego ustalono natomiast dla analizowanego terenu (w ramach zasad kształtowania zabudowy), że maksymalna wysokość zabudowy wynosi do 12,0m (maksymalnie 3 kondygnacje nadziemne) – pkt 1, parkingi i garaże dla wszystkich nowo wznoszonych obiektów powinny być zlokalizowane na terenie posesji, na której obiekt będzie wznoszony - wg minimalnego wskaźnika ustalonego w § 24 – pkt 2, maksymalna intensywność zabudowy nie może przekraczać wskaźnika 0,7 – pkt 5. W § 31 ust. 4 uregulowano zaś zakaz lokalizacji usług i działalności uciążliwej oraz, że powierzchnia biologicznie czynna działek budowlanych nie może być mniejsza niż 50% ich powierzchni. Rozważając sprawę w kontekście przywołanych ustaleń planu miejscowego, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja opierała się na wadliwej ich interpretacji, czy błędnej ocenie stanu sprawy. Z przytoczonych zapisów planu wynika, iż dla terenu oznaczonego w planie symbolem [...]przewidziano usługi nieuciążliwe jako przeznaczenie podstawowe terenu, które mogą być sytuowane również w oddzielnych budynkach na działkach bez zabudowy mieszkaniowej. Nadto, z zapisów tych wynika także, że tego rodzaju zabudowa może być zlokalizowana na dwóch działkach budowlanych. § 31 ust. 2 pkt 2 planu wprowadza wprawdzie ograniczenie w sytuowaniu więcej niż jednego obiektu na jednej działce, jednakże nie oznacza to, że jeden obiekt nie może powstać na dwóch działkach budowlanych. Sąd dodał, że w § 7 pkt 6a planu miejscowego zdefiniowano na użytek planu usługi nieuciążliwe i planowana inwestycja jest z tą definicją zgodna. Nadto, zdaniem Sądu, planowana inwestycja spełnia pozostałe wymogi planu, na co słusznie zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji. Projektowany budynek nie przekracza 12m wysokości i posiada 3 kondygnacje. Wysokość obiektu została ustalona z uwzględnieniem danych wynikających z projektu budowlanego i definicji zawartej w § 7 pkt 17 planu dotyczącej maksymalnej wysokości zabudowy. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,69 i został wyliczony z uwzględnieniem § 7 pkt 16 planu miejscowego definiującego maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy. Zgodnie z projektem budowlanym suma powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji to 509,59m2, a wielkość działki to 749m2. Stosunek tych wielkości daje wynik 0,69. Również wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej został zachowany, biorąc pod uwagę, iż całkowita powierzchnia działki to 749m2, a powierzchnia projektowanej zabudowy wynosi 174m2, do której należy dodać powierzchnie dróg i placów, tj. 200,4m2. Projekt budowlany zawiera wyliczenie ilości miejsc postojowych, z uwzględnieniem przepisu, tj. § 24 ust. 13 pkt 3 planu miejscowego. Wskazano też, że plan miejscowy nie precyzuje, jak należy obliczyć powierzchnię, od której uzależniono wyliczenie minimalnej ilości miejsc parkingowych. Nie sposób w takiej sytuacji uznać, że ewentualne naruszenie prawa polegające na przyjęciu do wyliczenia miejsc parkingowych zaniżonej powierzchni użytkowej, miało charakter oczywisty. Zarzuty skargi nie wykazały, aby badana decyzja dotknięta była wadą rażącego naruszenia prawa, a to w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i konkretnymi, wskazanymi w skardze zapisami planu miejscowego, w tym aby była niezgodna w sposób rażący z § 16 ust. 10 pkt 6 planu, mającego charakter jedynie "zalecenia". Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014r. sygn. akt VII SA/Wa 2551/13, wniósł W. S., zaskarżając go w całości. W. S. zmarł w dniu [...]maja 2014r., a jego następcami prawnymi zostali żona E. S., dzieci M. S., I. S., E. S. i A. S.. E. S., działająca również jako przedstawiciel ustawowy małoletniej I. S. podtrzymała skargę kasacyjną wniesioną przez W. S.. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lipca 2016r., w sprawie o sygn. II OSK 2836/14, skargę kasacyjną uwzględnił, ale nie wszystkie zarzuty w niej podniesione uznał za usprawiedliwione. Zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do pkt I zaskarżonego wyroku, dotyczyły naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. i w zw. z art. 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 145 ust. 1 lit a i c oraz 141 ust. 4 p.p.s.a. w zw. z § 24 pkt 13.6 uchwały Rady Miasta [...]z dnia [...]listopada 2007r. Nr [...]. Wskazany w zarzucie § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r., stanowi, że odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3m – w przypadku do 4 stanowisk włącznie (pkt 1) i 6m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie (pkt 2). Zarzuty te dotyczyły błędnego uznania przez Sąd I instancji, że nie wystąpiło rażące naruszenie prawa poprzez zaprojektowanie czterech miejsc parkingowych w odległości 3m od granicy z działką o nr ewid. [...]i jednego miejsca parkingowego w granicy z działką nr ewid. [...]. W ocenie skarżącego kasacyjnie argumenty GINB potwierdzają brak rozbieżności interpretacyjnych § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. W ocenie Sądu Naczelnego, słusznie Sąd I instancji uznał, że ocena GINB, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę jednego parkingu z 7 wydzielonymi miejscami postojowymi, a nie zespołu (grup) miejsc postojowych nie przesądza o tym, że rzeczywiście tak należy odczytywać ten projekt budowlany, a co więcej, że tylko i wyłącznie takie odczytanie projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora jest prawidłowe, a każde inne stanowić będzie rażące naruszenie prawa. W postępowaniu nieważnościowym, obowiązkiem organu było rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a to oznacza że nie może rozstrzygnąć sprawy co do istoty, jak w postępowaniu zwykłym. Rażące naruszenie prawa oznacza naruszenie jednoznacznie sprzeczne z treścią przepisu. W postępowaniu, którego przedmiotem jest zbadanie decyzji przez pryzmat przesłanek nieważnościowych, organ nie rozstrzyga o sprawie administracyjnej rozstrzygniętej tą decyzją. Brak było podstaw do zakwestionowana zaskarżonej decyzji w części dotyczącej czterech miejsc postojowych, usytuowanych w odległości 3m od granicy z działką budowlaną nr ewid. [...], bowiem przy przyjęciu, że mamy do czynienia z grupą miejsc postojowych odległość ta była zgodna z § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Jednak zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiałe było stanowisko Sądu I instancji, odnoszące się do jednego stanowiska postojowego dla osób niepełnosprawnych, które usytuowane jest w granicy z działką nr ewid. [...]. Sąd stwierdził bowiem, że to usytuowanie w sposób oczywisty narusza § 19 ust. 2 rozporządzenia, jednak dopiero ocena skutków społeczno-gospodarczych wywołanych tym naruszeniem, tzn. ocena czy usytuowanie miejsca ogranicza sposób zagospodarowania działki nr ewid. [...]decyduje o kwalifikacji naruszenia jako rażącego, a takiej oceny w sprawie nie dokonano. Za zasadny Sąd Naczelny uznał zarzut skargi kasacyjnej, że takie stanowisko Sądu I instancji narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. i w zw. z art. 145 ust. 1 lit a p.p.s.a. Skarga kasacyjna z tego względu została uwzględniona, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku. Dlatego ponownej kontroli Sądu I instancji, wymagała legalność zaskarżonej decyzji w tej części. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej - w zakresie pkt II skarżonego wyroku. Uchwała Rady Miasta [...]Nr [...] została podjęta dnia [...]listopada 2007r., zaś § 24 nie zawiera "pkt 13.6", lecz ust. 13 pkt 6, w którym ustalono minimalne wskaźniki parkingowe. Plan miejscowy nie precyzuje natomiast sposobu obliczania powierzchni, od której uzależniono wyliczenie minimalnej ilości miejsc parkingowych, dlatego słuszne jest stanowisko Sądu I instancji, że nie można stwierdzić kwalifikowanej niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami prawa, co do wyliczenia minimalnej ilości miejsc parkingowych. Sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, dlatego nie naruszył art. 1, art. 3 § 1 p.p.s.a. Nie był także zasadny zarzut naruszenia art. 141 ust. 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie określone w tym przepisie elementy, pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dla terenu, na którym położona jest przedmiotowa inwestycja, oznaczonego w planie miejscowym symbolem [...]ustalono, że przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie zabudowy wolnostojącej oraz usługi nieuciążliwe w budynkach mieszkaniowych lub w oddzielnych budynkach na działkach z zabudową mieszkaniową, jak również na osobnych działkach (§ 31 ust. 1 uchwały). Przewidziano realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie wolnostojącej z zastrzeżeniem, że na jednej działce budowlanej może być zlokalizowany jeden budynek mieszkalny, oraz zabudowy usługowej w oddzielnych budynkach na działkach z zabudową mieszkaniową jak również na osobnych działkach (§ 31 ust. 2 pkt 2 uchwały). Wskazany w skardze kasacyjnej § 7 pkt 18 uchwały, będący przepisem ogólnym planu określa, że przez "działkę inwestycyjną" należy rozumieć fragment terenu, obejmujący jedną lub kilka działek ewidencyjnych, na których realizuje się jedną inwestycję (objętą jednym pozwoleniem na budowę). Ustalenia dla poszczególnych terenów obowiązują łącznie odpowiednio z ustaleniami ogólnymi w rozdz. 2 uchwały (§ 6 uchwały). NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji, że przedmiotowa inwestycja, jako zabudowa usługowa (usługi nieuciążliwe) może być zrealizowana na osobnych działkach, tzn. takich, na których nie ma zabudowy mieszkaniowej, a nadto, że jeden obiekt może powstać na dwóch działkach, co do których inwestorka J. P. złożyła oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane (nr ewid. [...]i [...]). Wobec jednoznacznego brzmienia § 31 ust. 1 uchwały nie można uznać, że funkcja usługowa jest jedynie funkcją dopuszczalną i musi być traktowana jako uzupełniająca zabudowę mieszkaniową, będąc z nią integralnie związana. Za bezzasadny uznano zarzut naruszenia § 7 pkt 17, poprzez niedostrzeżenie i niedostateczne wyjaśnienie rozbieżności istniejących w projekcie pomiędzy poziomami odniesienia -0,18 a poziomem wejścia w zestawieniu z poziomem 0,00, które w ocenie skarżących stanowią, iż rzeczywista wysokość budynku przekracza 12,00m. Wskazany przepis planu miejscowego dotyczy maksymalnej wysokości zabudowy. Sąd I instancji słusznie podzielił ustalenia organu, że projektowany budynek nie przekracza 12 m wysokości i posiada 3 kondygnacje nadziemne. Wysokość budynku została ustalona w sprawie z uwzględnieniem danych wynikających z projektu budowlanego i definicji zawartej w § 7 pkt 17. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutu naruszenia 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 ust 1 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i w zw. z przepisami uchwały Rady Miasta [...]z dnia [...]listopada 2007 r. Nr [...]poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie wyrażające się przyznaniem pierwszeństwa prawu zabudowy stanowiącej realizację prawa własności pomimo istnienia jednoznacznego ograniczenia tego prawa w przypadku nieruchomości objętych przedmiotową decyzją w postaci wymogów narzuconych planem miejscowym, które nie pozwalają na realizację obiektu w kształcie określonym pozwoleniem na budowę. Ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mogą być interpretowane rozszerzająco, w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, niż to wynika z ich literalnego brzmienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006r. sygn. akt II OSK 490/05). Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji miał uwzględnić poglądy prawne i uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że sprawa była badana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. II OSK 2836/14, uchylił poprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. VIISA/Wa 2551/13 i przekazał sprawę tutejszemu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zgodnie z dyspozycją art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje ponownie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013r., który uchylił decyzję Wojewody [...]z [...]lipca 2013r., w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z [...]września 2009r., w zakresie czterech miejsc parkingowych usytuowanych w odległości 3m od granicy z działką nr [...]i jednego miejsca parkingowego w granicy z działką nr [...] i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...]w tym zakresie. W pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Kierując się wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartymi w opisanym wyżej wyroku, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013r., w części stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...]z dnia [...]września 2009r. zapadła z naruszeniem prawa. Obowiązkiem Sądu było obecnie dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w części odnoszącej się do oceny w nadzwyczajnym trybie nieważności, projektu zagospodarowania terenu, przewidującego usytuowanie na działkach nr [...]i [...] czterech miejsc postojowych w odległości 3m i trzech miejsc postojowych w odległości ok. 7,5m od granicy z działką budowlaną nr [...]oraz jednego miejsca postojowego dla niepełnosprawnych w granicy z działką budowlaną nr [...]. W tym kontekście należy zauważyć, że zdaniem Sądu Naczelnego, słusznie poprzednio Sąd I instancji uznał, że ocena GINB, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę jednego parkingu z 7 wydzielonymi miejscami postojowymi, a nie zespołu (grup) miejsc postojowych - nie przesądza o tym, że rzeczywiście tak należy odczytywać projekt budowlany, oraz że tylko i wyłącznie takie odczytanie projektu budowlanego jest prawidłowe, a każde inne stanowić będzie rażące naruszenie prawa. W postępowaniu nieważnościowym, obowiązkiem organu było bowiem rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie jak w postępowaniu zwykłym. Brak było podstaw do zakwestionowana decyzji w części dotyczącej czterech miejsc postojowych, usytuowanych w odległości 3m od granicy z działką budowlaną nr [...], bowiem przy przyjęciu, że mamy do czynienia z grupą miejsc postojowych odległość ta była zgodna z § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. Jednak zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiałe było stanowisko Sądu I instancji, odnoszące się do jednego stanowiska postojowego dla osób niepełnosprawnych, które usytuowane jest w granicy z działką nr [...]. Sąd stwierdził bowiem, że to usytuowanie w sposób oczywisty narusza § 19 ust. 2 rozporządzenia, jednak dopiero ocena skutków społeczno-gospodarczych wywołanych tym naruszeniem, tzn. ocena czy usytuowanie miejsca ogranicza sposób zagospodarowania działki nr [...]decyduje o kwalifikacji naruszenia jako rażącego, a takiej oceny w sprawie nie dokonano. Za zasadny Sąd Naczelny uznał zarzut skargi kasacyjnej, że takie stanowisko Sądu I instancji narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. i w zw. z art. 145 ust. 1 lit a p.p.s.a. Skarga kasacyjna z tego względu została uwzględniona, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku. Wobec powyższego stwierdzić należy, że będący częścią projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją, projekt zagospodarowania terenu zakłada usytuowanie na działkach nr [...]i [...]ośmiu miejsc postojowych, w tym: czterech miejsc postojowych w odległości 3m od granicy z działką budowlaną o nr [...], trzech miejsc postojowych w odległości ok. 7,5m od granicy z działką budowlaną nr [...] (a jednocześnie od strony ul. [...]) oraz jednego miejsca postojowego dla niepełnosprawnych w granicy z działką budowlaną nr [...]. Organ II instancji w kontrolowanej decyzji zakwestionował sposób usytuowania czterech miejsc postojowych w odległości 3m od granicy z działką budowlaną o nr [...]oraz sposób usytuowania jednego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych. Uznał, że usytuowanie tych miejsc w odległości mniejszej niż 6m jest niezgodne z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz świadczy że organ architektoniczno-budowlany nie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd nie podziela takiej oceny organu odwoławczego. W realiach sprawy uwidocznione w projekcie zagospodarowania terenu miejsca postojowe, można różnie podzielić - na trzy albo na dwie grupy miejsc, a także traktować jako jedno zgrupowanie miejsc. Można zatem przyjąć taką koncepcję zgrupowania miejsc postojowych, w świetle której projekt zagospodarowania terenu w odniesieniu do czterech miejsc postojowych w odległości 3m od granicy z działką budowlaną nr [...]oraz trzech miejsc postojowych w odległości ok. 7,5m od granicy z działką budowlaną nr [...] - byłby zgodny z § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), . Przepis § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, można bowiem odczytywać jako odnoszący się do wszystkich miejsc postojowych związanych z inwestycją, albo jako odnoszący się do pewnych grupy miejsc, w zależności od tego, czy są zbliżone najbardziej do tej, czy innej działki budowlanej. Można więc stosując analizowany przepis przyjąć różne jego interpretacje. Dlatego zdaniem Sądu, brak było podstaw do zakwestionowania decyzji Starosty [...]z dnia [...]września 2009r. w części dotyczącej czterech miejsc postojowych usytuowanych w odległości 3m od granicy z działką nr [...]. Naruszenie prawa w tym zakresie, stwierdzone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie było oczywiste i nie mogło mieć charakteru rażącego. Natomiast sposób usytuowania jednego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych w granicy z działką budowlaną nr [...], w sposób oczywisty narusza § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro miejsce to zostało zaprojektowane w granicy z działką budowlaną nr [...]. Jednak samo oczywiste naruszenie prawa nie stanowi o konieczności zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dopiero ocena skutków społeczno-gospodarczych wywołanych naruszeniem, decyduje o jego kwalifikacji, ten aspekt sprawy wymagał od organu działającego w trybie nieważności głębszej analizy. GINB nie rozważył, czy usytuowanie miejsca postojowego w granicy z działką nr [...]ogranicza sposób zagospodarowania działki sąsiedniej, a dopiero potwierdzenie tej okoliczności wpływałoby bezpośrednio na potrzebę eliminacji z obrotu prawnego decyzji. Organ nie wykazał, aby skutki zaprojektowanego w przedmiotowy sposób, miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej, były niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Kontrolując decyzję w pozostałym zakresie Sąd uznał, że odpowiada ona prawu, podzielając w pełni argumentację wskazaną w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku. Przypomnieć bowiem należy, że NSA wskazał, iż w zakresie pkt II zaskarżonego wyroku, zarzuty skargi kasacyjnej były bezzasadne. Z tych przyczyn, uznając, iż zaskarżona decyzja w części w jakiej stwierdza nieważność decyzji Starosty [...]jest nieprawidłowa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt 1 i 3 sentencji wyroku. Podzielając natomiast w pozostałej części ocenę dokonaną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 2 sentencji, oddalił skargę E. S. i następców prawnych W. S..