VII SA/Wa 2443/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi T. W., M. G., B. S., A. C. – G., Z. K. – K., L. B. i S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...], Prezydent [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361, ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu [...] września 2007 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – O[...] z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z usługami, zaliczanego do XIII i XVII kategorii obiektów budowlanych, usytuowanego na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...], [...] i [...] (nadwieszenie) z obrębu [...], przy ul. [...] w [...], wg projektu budowlanego, stanowiącego integralną część niniejszej decyzji. Ponadto określił obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wskazując, że obejmuje nieruchomości stanowiące działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w trakcie toczącego się postępowania strony postępowania, tj. właściciele lokalów mieszkalnych w budynku przy ul. [...] (S. S. / S. i L. Ł. / reprezentowani przez T. W. mieszkańcy IV klatki: A. C., W. G., B. S., M. G., H.O., K. K., L. B., K. J., Z. K. / I. i M. C. / M. M. i A. R.); właściciel lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. [...] – G. M.; Stowarzyszenie [...]. Wnioski i uwagi stron dotyczyły przede wszystkim usytuowania projektowanego obiektu, w tym nadziemnej części garażowej w odległości ok. 12 m od ściany istniejącego budynku przy ul. [...] z oknami pomieszczeń mieszkalnych. Strony postępowania wniosły sprzeciw wobec ww. usytuowania projektowanego obiektu wskazując naruszenie przepisów: § 13 (odległości od budynku mieszkalnego), § 19 (odległości od garażu) i § 271 (usytuowanie z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), zw. dalej rozporządzeniem, oraz wskazując naruszenie takim usytuowaniem projektowanego budynku przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zobowiązującego inwestora do poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym strony postępowania sprzeciwiły się zgodzie na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2, § 13 (odległości) ust. 1, § 57 i § 60 (nasłonecznienie) oraz § 39 (wymagana powierzchnia biologicznie czynna) ww. rozporządzenia, udzielonej postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...], przez Prezydenta [...]. Ponadto wskazali, że nie udzielali zgodny na projektowane usytuowanie budynku. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] zarzucił, że planowana inwestycja będzie stanowić zagrożenie trwałości budynku wspólnoty oraz zażądał zobowiązania inwestora do zastosowania metod budowlanych nie zagrażających stateczności konstrukcji budynku wspólnoty oraz pokrycia mieszkańcom pełnych kosztów z tytułu wyrządzonych szkód materialnych i moralnych powstałych w wyniku budowy przedmiotowej inwestycji. Natomiast Stowarzyszenie [...] stwierdziło, iż planowania inwestycja należy do mogących oddziaływać na środowisko i wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i przedstawienia decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm), zw. dalej u.p.o.ś. Organ I instancji wskazał, że ww. postanowieniem Nr [...] umożliwiono wykonanie projektowanego budynku: bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanym nr ew. [...]; w odległości 12,37÷16,90 m od granicy działki od strony budynku [...]; w odległości 7,95÷13,01 m od granicy działki od strony budynku [...]; w odległości 12,33÷33,21 m od ściany z oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...]; ograniczenia czasu nasłonecznienia w czterech mieszkaniach w budynku przy ul. [...] i w jednym mieszkaniu w budynku przy ul. [...]; z terenem biologicznie czynnym o powierzchni stanowiącej 9,0% powierzchni działki. Organ wyjaśnił, że ww. odstepstwa w zakresie ograniczenia nasłonecznienia dotyczą lokali nalezacych do inwestora, natomiast nie dotyczą one lokali mieszkalnych należących do stron postępowania, które będą miały zapewniony 1,5 godzinny dostęp do nasłoneczenia, co wynika z analizy nasłoneczenia wykonanej przez prof. dr. hab. [...] w lutym 2006 r. i we wrześniu 2007 r. Organ I instancji wskazał, że nie posiada uprawnień do kwestionowania ww. analiz. Ponadto w tym zakresie inwestor uzyskał pozytywną opinię rzeczoznawcy ds. sanitarno-higienicznych oraz zgody właścicieli działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] na projektowane usytuowanie budynku. W ocenie organu I instancji § 19 ww. rozporządzenia dot. m.in. garaży otwartych i dlatego przepis ten nie ma zastosowania w sprawie, ponieważ przedmiotowy garaż w części nadziemnej jest garażem zamkniętym. Ponadto wyjaśnił, że postanowienie dot. zgody organu na odstępstwo od warunków technczno-budowlanych nie jest zaskarżalne, natomiast strona niezadowolona w rozstrzygnięcia może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji o pozwoleniu na budowę, a rozstrzygnięcie tej incydentalnej kwestii będzie weryfikowane w toku postępowania odwoławcze od decyzji definitywnej. Organ I instancji wskazał, że przed wydaniem niniejszej decyzji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 22 ust. 2 pkt 2 i § 128 oraz § 152 ust. 9 ww. rozporządzenia umożliwiające wykonanie w projektowanym budynku wewnętrznego urządzenia zsypowego, wyodrębnionego pomieszczenia służącego do czasowego gromadzenia odpadów, znajdującego się na kondygnacji -1 z dostępem dla samochodów - śmieciarek poprzez rampę zjazdową od ul. [...] oraz wyrzutni powietrza w ścianie projektowanego budynku, wywiewającego powietrze z aneksów kuchennych, w.c., pomieszczeń zaplecza rekreacyjnego oraz garaży. Powyższe odstępstwo zostało udzielone w oparciu o pozytywne opinie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] oraz [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej i nie stanowią naruszenia interesów stron postępowania. Powyższe odstępstwo nie narusza jednakże uzasadnionych interesów osób trzecich i nie było kwestionowane przez strony w toku postępowania. Organ wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji została wydana ostateczna decyzja o warunkach zabudowy, tj. decyzja SKO w [...] z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...], która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...]. Ustalone ww. decyzjami warunki zabudowy w ogóle nie odnosiły sie do restytucji ul. [...], która dawniej przebiegała przez działkę inwestora. Ponadto w ocenie organu wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzje o warunkach zabudowy nie ma wpływu na administracyjny tok postepowania w niniejszej sprawie, ponieważ taka skarga nie wstrzymuje wykonania zaskarzonej decyzji. Natomiast zgodnie z art. 55 w odniesieniu do art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), zw. dalej u.p.z.p., wszelkie ustalenia decyzji o warunkach zabudowy wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Nawiązując natomiast do zarzutów stron, że projektowana inwestycja spowoduje wzrost uciążliwości spowodowanych przez hałas, instalację wentylacji i emisję spalin organ I instancji stwierdził, iż inwestor w projekcie budowlanym zawarł analizy akustyczne i przeciwpożarowe, z których wynika, iż zastosowano rozwiązania projektowe spełniające obowiązujące normy ww. specjalności. Natomiast w związku z projektowaną ilością miejsc parkingowych poniżej 300 przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do mogących oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 92, poz. 769, ze zm.), zw. dalej rozporządzeniem środowiskowym, i nie wymaga uzyskania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Potwierdza to stanowisko zawarte w ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. o umarzeniu postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji w trybie art. 46 ust. 1 u.p.o.ś. Odnosząc się natomiast do zarzutów Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] organ zwrócił uwagę, iż niniejsze pozwolenie na budowę zostaje udzielone z warunkiem zachowania prowadzenia robót budowlanych pod nadzorem osoby uprawnionej w sposób nieuciążliwy dla otoczenia (...) stosując się do przepisów Prawa budowlanego, (...) bez naruszania praw osób trzecich. Natomiast kwestia ewentualnego odszkodowania z tytułu ewentualnych szkód materialnych i moralnych, które mogłyby powstać w wyniku budowy przedmiotowej inwestycji stanowi zagadnienie cywilne i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Prezydent [...], biorąc powyższe pod uwagę, a także po przeprowadzeniu analizy złożonego dokumentacji w zakresie określonym art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, ustalił, że załączony do wniosku projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, a także z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W jego ocenie planowania inwestycja na narusza nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej w warunkach zabudowy, a pokrywającej się z granicą działki nr ew. [...] z obrębu [...], w tym granicy dopuszczonego nadwieszenia nad pasem drogowym ul. [...]. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 Prawa budowlanego, tj. został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, jest kompletny oraz posiada niezbędne załączniki, sprawdzenia i opinie (str. 6 i 7 decyzji pierwszoinstancyjnej). Odwołanie od ww. decyzji wnieśli właściciele lokali znajdujących się w budynkach mieszkalnych położonych przy ul. [...] oraz [...] i współużytkownicy wieczyści ww. nieruchomości: S. i L. Ł. S. S., G. M., mieszkańcy budynku przy ul. [...]: M. G., M. G., L. B., B. S., M. M., I. C., M. E., A. C., T. W., A. R. oraz Z. K.-K.. W ocenie odwołujących się część nadziemna garażu została usytuowania niezgodnie z przepisami, inwestycja będzie znacząco ograniczać dostęp światła słonecznego i światła dziennego do lokali mieszkalnych, co stanowi naruszenie obowiązujących przepisów prawa budowlanego. Zakwestionowano również prawidłowość ekspertyz sporządzonych przez rzeczoznawcę budowlanego w specjalności architektonicznej, dotyczącej dostępu do światła słonecznego do pomieszczeń mieszkalnych i rzeczoznawcę do spraw higieniczno-sanitarnych dotyczącej rozwiązań projektowych inwestycji w zakresie przepisów regulujących sprawę naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych. Zdaniem odwołujących usytuowanie kolejnej inwestycji w ścisłym centrum [...] spowoduje zwiększenie emisji spalin i wzrost zanieczyszczenia atmosfery poprzez planowaną lokalizację w bezpośredniej bliskości budynku mieszkalnego, ośmiokondygnacyjnego garażu. Zarzucają również wzrost poziomu hałasu do, którego przyczyni się zarówno prowadzona budowa jak i późniejsza eksploatacja nowego budynku. Odwołujący podnieśli także okoliczność utraty wartości przez lokale mieszkalne i pogorszenia warunków korzystania z prawa własności. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. znak: [...], Wojewoda [...], nie dopatrując się żadnych naruszeń prawa, utrzymał w mocy ww. decyzję o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu tej decyzji organ odniósł się do zarzutów stron postępowania i je odpierając szczegółowo wyjaśnił kwestię stosowanych odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie skutków jakie te odstępstwa wywołują w odniesieniu do interesów osób trzecich, w tym w zakresie zbliżenia do zabudowy sąsiedniej, czasów nasłonecznienia, wyrzutni powietrza, wywozu śmieci, powierzchni biologicznie czynnych, a także innych kwestii podnoszonych w odwołaniach. Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarejestrowane pod sygnaturami VII SA/Wa 1201/08 i VII SA/Wa 1202/08, złożyli T. W., A. C.-G., B. S., M. i M. G., L. B. oraz G. M., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 października 2008 r. zarządził połączenie sprawy VII SA/Wa 1201/08 ze sprawą VII SA/Wa 1202/08 celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. Wyrokiem z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1202/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję Wojewody [...], stwierdzając, że skargi zasługują na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie w przedmiocie odstępstw od warunków technicznych, prowadzone w trybie art. 9 Prawa budowlanego winno być przeprowadzone w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę, a nie jak miało to miejsce w niniejszej sprawie przed wszczęciem takiego postępowania. Ponadto Wojewoda nie ocenił prawidłowości podjętych postanowień wyrażających zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, a w uzasadnieniu decyzji powołał się jedynie na sam fakt wydania takich aktów administracyjnych. Sąd uznał także, że w niniejszej sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z warunkami zamieszczonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu analiza w tym zakresie nie jest jasna, ponieważ organ nie wyjaśnił kwestii związanych z projektowaną ilością miejsc parkingowych, tj. 26 miejsc parkingowych wzdłuż ulicy [...] łącznie z 288 miejscami parkingowymi w garażu naziemnym, co może stanowić próbę obejścia prawa z uwagi na konieczność sporządzenia raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko dla garażu, który posiada nie mniej niż 300 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych. Jako ostatnie uchybienie Sąd wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał się jedynie na zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...]o przyjęciu dokumentacji geologicznej dotyczącej budynku [...], a nie nowego budynku. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ winien zatem przeanalizować przedstawioną dokumentację biorąc pod uwagę przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947, ze zm.) i ocenić czy nie zachodzi potrzeba zastosowania art. 46 tej ustawy z uwagi na zmianę przedmiotu dla którego została sporządzona. Przepisy tej ustawy przewidują, że dokumentacja geologiczna podlega zmianie w razie zmiany przedmiotu lub zakresu działalności, dla której dokumentacja została sporządzona (art. 46 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła O[...] w [...]. Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1827/09, Naczelny Sąd Administracyjny choć oddalił skargę kasacyjną, to zmodyfikował stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1202/08. W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał wprawdzie na brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zagadnienia dotyczącego 26 miejsc parkingowych, jednak za wadliwe uznano kategoryczne przesądzenie w skarżonym wyroku tego, iż liczba miejsc parkingowych przekracza 300, czego konsekwencją jest przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne winno być uznane za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i wymagające sporządzenia odpowiedniego raportu. Taka ocena dokonana w skarżonym wyroku, przy braku właściwych ustaleń faktycznych jest przedwczesna. Dopiero, bowiem ustalenie oraz wyraźne porównanie ilości zaprojektowanych mieszkań, a ponadto powierzchni użytkowej dla biur i urzędów oraz dla handlu i usług przedstawionych w projekcie budowlanym kontrolowanym przedmiotową decyzją z warunkami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, pozwoli organowi odwoławczemu na dokonanie pełnej oceny, czy projekt budowlany spełnia w tym zakresie wymogi z § 18 ust. 2 ww. rozporządzenia. Ma to też istotne znaczenie i z tego względu, że analiza przedstawionego projektu budowlanego wykazuje pod tym względem rozbieżności. Jak wynika np. z Tomu I. Rozdziału 2.0- Projekt zagospodarowania terenu jako ilość miejsc parkingowych dla mieszkańców przy współczynniku 1.1 miejsca parkingowego/1 mieszkanie wynosi 277 miejsc parkingowych (s. 22/23), a w Tomie IIA. Rozdziału 3.0.- Projekt architektoniczno- budowlany na tej samej stronie jako ilość miejsc parkingowych dla na jedno mieszkanie w jednym miejscu wskazano 277, zaś w drugim 276 miejsc parkingowych (s. 6/238). Ponadto NSA ww. wyroku sformułował tezę zgodnie z którą charakter postępowania, o którym mowa w art. 9 Prawa budowlanego w stosunku do postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, przy uwzględnieniu ratio legis przepisu oraz elementów, jakie powinien zawierać wniosek kierowany do właściwego ministra w sprawie upoważnienia organu administracji architektoniczno-budowlanej do udzielenia zgody na odstępstwo (art. 9 ust 3 Prawa budowlanego), nie stoi na przeszkodzie temu, by postępowanie takie mogło być przeprowadzone przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę. W ocenie NSA, Sąd I instancji nietrafnie przyjął naruszenie przez organ odwoławczy art. 7, 77, 80 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wbrew, bowiem odmiennym wywodom zaprezentowanym w skarżonym wyroku Wojewoda odniósł się do treści postanowień wyrażających zgodę na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Z uzasadnienia kontrolowanej w sprawie decyzji Wojewody [...] wynika, iż organ ten poddał szerokiej analizie zakres zgody na odstępstwa od warunków zawartych w przepisach techniczno-budowlanych w zakresie, w jakim, odstąpienia te mogą naruszać interesy osób trzecich. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010 r., Nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z ww. wyrokami sygn. akt VII SA/Wa 1202/08 i II OSK 1827/09, ponownie rozpoznając ww. odwołanie, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo zrelacjonował stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że zgodnie z wytycznymi Sądów orzekających w przedmiotowej sprawie, dokonał ponownej analizy całości akt dotyczących przedmiotowej sprawy oraz pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], wezwał inwestora do przedłożenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wykonanej dla projektowanego obiektu oraz autoryzowania poprawek zamieszczonych w projekcie budowlanym, polegających na naklejaniu pasków papieru w części danych określających parametry przedmiotowej inwestycji oraz części opisowej projektu zagospodarowania terenu. W dniu [...] sierpnia 2010 r. inwestor złożył do akt sprawy dokumentację geologiczno-inżynierską wykonaną dla potrzeb budynku przy ul. [...] w [...] oraz dokonał poprawek projektu budowlanego. Organ wskazał, że w toku postępowania strony wielokrotnie zapoznawały się z aktami sprawy oraz wnosiły uwagi, wnioski i zastrzeżenia. T. W. pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r., działając w imieniu własnym i na mocy pełnomocnictw w imieniu M. G., M. G., Z. K.-K., L. B., B. S. i A. C.-G., wskazała z jakich względów kwestionowana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. winna być uchylona. Wniosła o: przeprowadzenie kontroli postanowień Prezydenta wyrażających zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych (Nr [...] i Nr [...]), złożenie do akt dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, przeprowadzanie monitoringu w budynkach sąsiadujących z inwestycją, wyjaśnienie kwestii związanych z liczbą miejsc parkingowych, zobowiązanie inwestora do naniesienia poprawek w projekcie oraz złożenie dokumentów związanych z zagospodarowaniem ulicy [...]. W piśmie z dnia [...] września 2010 r. inwestor ustosunkował się do ww. stanowiska stron. Ponadto pismo w sprawie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...], które dotyczyło następujących kwestii, a mianowicie: dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, oceny prac geologicznych, wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, ilości miejsc parkingowych i odległości pomiędzy nimi, rozbieżności w powierzchni określonej w decyzji o warunkach zabudowy a pozwoleniu na budowę, wad oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, brakiem wymaganej powierzchni biologicznie czynnej. Przechodząc do analizy akt sprawy Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego podmiot występujący o udzielenie pozwolenia na budowę zobligowany jest do spełnienia warunków wskazanych w ustawie Prawo budowlane, w tym do złożenia wymaganych dokumentów, niezbędnych w procesie budowlanym i warunkujących prawidłowe rozpoznanie wniosku (art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 3 pkt 3). W ocenie organu odwoławczego inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył ostateczną decyzję o warunkach zabudowy wydaną dla przedmiotowej inwestycji, prawidłowo wypełnione oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany zgody z zapisami decyzji o warunkach zabudowy. Ze względu na gabaryty wysokościowe budynek wyposażony będzie w oświetlenie przeszkodowe zgodnie z wymaganiami polskich przepisów oraz zaleceniami Urzędu Lotnictwa Cywilnego i Dowództwa Sił Powietrznych. Wojewoda dokonał analizy złożonej w trakcie ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, wskazując, że zawiadomienie Nr [...] o przyjęciu tej dokumentacji dotyczyło dokumentacji zawierającej te same parametry jakie posiada projektowany budynek (ok. 190 m wysokości i 2 kondygnacje podziemne) i tego samego miejsca. Tym samym zdaniem Wojewody [...] brak jest podstaw do jej ewentualnej zmiany na podstawie art. 46 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Ponadto nie stwierdził w dokumentacji geologicznej, żadnych istotnych różnić w budowie geologicznej lub w warunkach geologicznych albo w sposobie i warunkach zagospodarowania wód podziemnych w stosunku do danych określonych w zatwierdzonej lub przyjętej dokumentacji. Organ odwoławczy wyjaśnił też kwestie dotyczące liczby miejsc parkingowych i ustalił, że jest ich w projekcie 288, co zapewnia spełnienie przeliczników w decyzji o warunkach zabudowy dla lokali mieszkalnych, usługowych i biurowych, natomiast 26 miejsc parkingowych usytuowanych na ulicy [...] nie zaliczył do ogólnej liczby projektowanych dla przedmiotowej inwestycji miejsc parkingowych, wskazując po wyjaśnieniach inwestora, że nie są one objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. Ponadto wyjaśnił też kwestię prawa inwestora do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, które dot. wyłączenie nadwieszenia projektowanego budynku nad ulicą [...]. W ocenie Wojewody w przedmiotowej sprawie nie zachodzi wymóg sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projektowana inwestycja obejmuje realizację budynku mieszkalnego z usługami o powierzchni handlowo-usługowej 4896 m2. Planowana liczba miejsc postojowych wynosić będzie 288. Tym samym ponad wszelką wątpliwość przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem wymienionym w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie jest zatem przedsięwzięciem określonym w art. 51 ust. 1 u.p.o.ś., nie podlega więc obowiązkowi uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Prezydent [...]decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], która w skutek niezaskarżenia stała się ostateczna, umorzył postępowanie z wniosku O[...] w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie przedmiotowego budynku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się też do kwestii immisji hałasu i zanieczyszczeń, wskazując, że projekt budowlany przewiduje przyjęcie rozwiązań technicznych w tym zakresie, mających na celu ich ograniczenie, co oznacza, że nie będzie wywierał znaczącego oddziaływania na środowisko. W zakresie spełnienia przez projekt zagospodarowania terenu wymagań ustalonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie Prezydent [...] wystąpił z wnioskami do Ministra Budownictwa o udzielenie stosownych upoważnień do wydania zgód na odstępstwo od ww. przepisów. Po udzieleniu przez Ministra upoważnień Prezydent wydał 2 postanowienia (Nr [...] i Nr [...]) udzielając zgody na odstępstwa od przepisów ww. rozporządzenia, tj. § 22 ust. 2 pkt 2, § 128, § 152 ust. 9, § 12 ust. 1 pkt 2, § 13 ust. 1, § 39, § 57, § 60. Ponadto inwestor w tym zakresie przedłożył wymagane uzgodnienia. Odnosząc się do zasadności odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych organ odwoławczy podał, że Naczelny Sąd Administracyjny wyroku sygn. akt II OSK 1827/09, wskazał, że Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] maja 2008 r. "poddał szerokiej analizie zakres zgody na odstępstwa od warunków zawartych w przepisach techniczno-budowlanych w zakresie, w jakim odstąpienia te mogą naruszać interesy osób trzecich". Tym samym zdaniem Wojewody [...] niezasadna jest ponowna ocena postanowień dotyczących odstępstw, skoro Naczelny Sąd Administracyjny uznał powyższe kwestie za wyjaśnione. Wojewoda wskazał również, że projekt zagospodarowania terenu wykonany został zgodnie z wymogami § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz spełnia wymogi cytowanego wyżej art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto projekt ten został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawców: do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych; do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii; do spraw sanitarnohigienicznych. Projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego oraz zasadami wiedzy technicznej, z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Wojewoda [...] po dokonaniu analizy całości akt dotyczących przedmiotowej sprawy oraz mając na uwadze powyższe rozważania stwierdza, że projekt budowlany jest kompletny, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Z tych wzglądów, mając na uwadze treść art. 35 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego Wojewoda [...] stwierdził, że zasadnym było zatem utrzymanie w mocy kwestionowanej decyzji Prezydenta [...] Nr [...]. Ustosunkowując się do żądania Pani T. W. działającej w imieniu własnym i na mocy pełnomocnictw w imieniu: Pani M. G., Pana M. G., Pani Z. K.-K., Pani L. B., Pani B. S. i Pani A. C.-G., w którym strony wnoszą o przeprowadzenie wizji lokalnej, jak również zobowiązania inwestora do złożenia wyników monitoringu budynków znajdujących się w bezpośredniej strefie oddziaływania obiektu budowlanego za okres od dnia rozpoczęcia budowy do dnia dzisiejszego wskazać należy, że żadne przepisy prawa nie uprawniają organu administracji architektoniczno-budowlanej do nakładania na inwestora takiego obowiązku. Jednocześnie należy wskazać, iż ewentualna realizacja inwestycji niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym leży poza przedmiotem niniejszego postępowania. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do kontroli inwestycji w terenie, a tym bardziej nakładania na inwestora obowiązków związanych z monitoringiem budynków podczas budowy. Odnosząc się do wniosku stron dotyczącego zobowiązania inwestora do złożenia akt dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, zażądanie tej dokumentacji od organu, który ją zatwierdził, czy też badanie prawidłowości tej dokumentacji ze wskazaniem na niespełnienie wymagań określonych w art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego Wojewoda zaznaczył, że również ta kwestia była oceniana przez Sądy Administracyjne, które wskazały, że kwestią wymagającą wyjaśnienia jest ustalenie, jakiego budynku dotyczy dokumentacja, przyjęta zawiadomieniem Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. W przedmiotowej sprawie po dokonaniu analizy akt sprawy nie budzi wątpliwości, iż dokumentacja geologiczno-inżynierska dotyczy projektowanego budynku. Odpowiadając na zarzuty związane z miejscami parkingowymi, Wojewoda [...] wskazał, że w treści niniejszej decyzji szeroko ustosunkował się do istniejącej liczby miejsc parkingowych oraz braku podstaw do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto wskazał, że odległości pomiędzy poszczególnymi miejscami parkingowymi należą do uznania inwestora. Fakt, że na danej przestrzeni istnieje możliwość usytuowania większej liczby miejsc parkingowych o minimalnych wymiarach, nie uzasadnia nakładania przez organ obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Odnosząc się do zarzutów związanych z oświadczeniem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz braku wymaganej powierzchni biologicznie czynnej organ wyjaśnił, iż przedmiotowe kwestie tzn. odstępstw i dokładnych wyliczeń powierzchni, jak również oświadczeń były oceniane przez Wojewodę [...] i nie zostały zakwestionowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na marginesie należy wskazać, że ponad wszelką wątpliwość w aktach sprawy znajduje się oświadczenie prokurenta inwestora z dnia [...] sierpnia 2007 r., z którego jednoznacznie wynika, iż Inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną w ew. pod nr [...]. Nawiązując do zastrzeżenia L. B., T. W. i S. S. dotyczącego zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy, Wojewoda [...] stwierdza, iż stronie przyznano 7-dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy, 3 dni w tygodniu (w godzinach przyjęć interesantów). Strony zapoznawały się z aktami sprawy do czasu wydania niniejszej decyzji oraz nigdy żadnej ze stron nie zostało odmówione prawo ich przeglądania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli T. W., L. B., B. S. A. C.-G., Z. K.-K., M. G., S. S., wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] Nr [...]. Decyzjom tym zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie w sposób dokładny i wnikliwy stanu faktycznego sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a także jego błędną ocenę w kontekście zgromadzonych dowodów, w szczególności: a) w zakresie zgodności projektu budowlanego z uzyskanymi przez Inwestora postanowieniami o odstępstwach od norm techniczno-budowlanych i decyzją o warunkach zabudowy, w tym m.in. odnośnie realizacji linii zabudowy od strony wschodniej w ostrej granicy działki, powierzchni biologicznie czynnej; b) w zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy odnośnie ilości miejsc postojowych wymaganych dla tej inwestycji zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; c) w zakresie zgodności projektu z ekspertyzami dotyczącymi geotechnicznych warunków realizacji inwestycji w tym wymagań dotyczących elementów konstrukcyjnych wynikających z ekspertyzy technicznej dotyczącej posadowienia budynku [...] i możliwości wykorzystania istniejących elementów konstrukcyjnych z października 2006 r. sporządzonej przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów Zakład Geotechniki i Fundamentowania oraz zgodności z dokumentacją geologiczno-inżynieryjną. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: a) art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, iż dla spełnienia przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku dopuszczającego udzielenie odstępstwa wystarczający jest argument dysponowania przez inwestora małą powierzchnią nieruchomości na zrealizowanie zaplanowanego przedsięwzięcia budowlanego oraz argument konieczności "wykorzystania istniejących fundamentów i ścian konstrukcyjnych budynku [...] celem zminimalizowania prac ziemnych i fundamentowych, a co za tym idzie ryzyka oddziaływania nowej inwestycji na istniejąca w sąsiedztwie zabudowę"; b) art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że inwestor wykazał w złożonym oświadczeniu prawo do dysponowania nieruchomością, podczas gdy inwestor nie posiada prawa dysponowania nieruchomością nr ew. [...] wobec upływu terminu na jaki zawarta została umowa dzierżawy nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. a mianowicie [...] listopada 2009 r.; c) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez uznanie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projektu zagospodarowania terenu inwestycji z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz postanowieniami o udzielonych odstępstwach od norm techniczno-budowlanych, podczas gdy projekt ten nie jest zgodny z tą decyzją, przepisami i postanowieniam o odstępstwach w zakresie następującym: ustalonej linii zabudowy od strony wschodniej; ustalonej ilości miejsc parkingowych; ustalonej powierzchni biologicznie czynnej; zastosowania rozwiązań chroniących interesy osób trzecich przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, przed ograniczeniem dostępu słońca, przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i zanieczyszczenie powietrza; oraz nie jest kompletny: wobec nie uzyskania i nie dołączenia do projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji; wobec braku prawidłowej ekspertyzy dotyczącej geotechnicznych warunków posadowienia obiektu; d) § 129 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie za zgodne z tym przepisem przewidziane projektem rozwiązania techniczne w zakresie instalacji zsypowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W trakcie postepowania sądowego strona skarżąca złożyła pismo z dnia [...] lutego 2011 r., w którym ustosunkowała się do treść odpowiedzi Wojewody na skargę. Postanowieniami z dnia 9 lutego 2011 r. referendarz sądowy odmówił T. W. oraz M. G. zwolnienia od kosztów sądowych, natomiast L. B. zwolnił od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 8 marca 2011 r. przyznał A. C.-G. zwolnienie od kosztów sądowych. Po wniesionych sprzeciwach postanowieniami z dnia 16 marca 2011 r. Sąd odmówił T. W. i M. G. zwolnienia od kosztów sądowych. Po rozpoznaniu zażalenia NSA, uchylając postanowienie z dnia 16 marca 2011 r., przyznał T. W.zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2011 r. Sąd odmówił zmiany postanowienia z dnia 16 marca 2011 r. o odmowie M. G. zwolnienia od kosztów sądowych. Po uzupełnieniu przez M. G. braków formalych skargi, w dniu 8 listopada 2011 r. sprawę skierowano do oczekujących na wyznaczenie terminu rozprawy. W dniu 16 listopada 2011 r. wyznaczono termin rozprawy. Przy piśmie z dnia 13 grudnia 2011 r. inwestor wniósł odpowiedź na skargę, wnosząc o oddalenie skargi. Przy pismie z dnia 29 grudnia 2011 r. strona skarżąca złożyła materiały uzupełniające do jej pisma z dnia 7 lutego 2011 r. Powyższe pisma Sąd przekazał do wiadomości stron i pozostałych uczestników postępowania. Przy pismie z dnia 10 stycznia 2012 r. inwestor ustosunkował się do treści pisma strony skarżącej z dnia 29 grudnia 2011 r. Pismo to doręczono stronom i pozostałym uczestnikom postępowania w toku rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co nastepuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. I W pierwszej kolejności, uwzględniając charakter rozpatrywanej sprawy, kolejne orzeczenia sądowe, zaskarżoną decyzję oraz treść skargi, a także polemiki pomiędzy stronami i uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego należy wskazać, że nie jest rzeczą sądu administracyjnego prowadzenie postępowania dowodowego i odnoszenie się do stanowisk stron i uczestników wynikających z wyrażania przez nich rozbieżnych poglądów na materię rozpatrywanej sprawy, szczególnie wówczas, gdy sprawa była już przedmiotem rozpoznania sądów i została zakończona prawomocnym wyrokiem, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyraził wiążące stanowisko w niektórych kwestiach procesowych i materialnych. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadającego poczynionym ustaleniom. W ramach oceny ewentualnych uchybień procesowych lub materialnych obowiązkiem orzekającego sądu jest dokonanie oceny stopnia tych uchybień w kontekście treści art. 145 p.p.s.a., a w szczególności czy ewentualne uchybienia mogły w sposób istotny wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Do uchylenia zaskarżonej decyzji może dojść z powodu naruszeń prawa procesowego tylko wówczas, jeśli są one na tyle istotne, że mogłyby wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. Istotny wpływ na wynik sprawy ma zaś jedynie takie uchybienie, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż wydane z tym uchybieniem. Por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I FSK 484/09. W przypadku zgromadzenia wymaganego materiału dowodowego przez organy administracji i ustaleniu na tej podstawie określonego stanu faktycznego, lecz jednocześnie przy niepełnej ocenie tego materiału faktycznego, zaniechanie takie nie będzie miało charakteru istotnego, jeżeli przyjęty przez organy stan faktyczny, pomimo braku oceny tego stanu, daje podstawę do wydania określonego rozstrzygnięcia. Tę kwestię winien zatem rozważyć orzekający sąd oceniając, czy ustalony przez organy stan faktyczny sprawy dawał podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Ocena wpływu uchybień proceduralnych jak i materialnych mieści się zatem w granicach kontroli sądowej, ponieważ, jak już wspomniano Sąd winien uchylić zaskarżoną decyzję po ocenie czy uchybienia mogły w sposób istotny wpłynąć na wynik sprawy, prowadząc do odmiennego rozstrzygnięcia niż to, które zapadło. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy oceniając, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. II Powyższe uwagi mają zasadnicze znaczenie dla oceny podstawowego zarzutu skargi, iż organ wydając pozwolenie na budowę nie dokonał oceny charakteru odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych, pomimo, iż było to jego obowiązkiem. Powodem braku takiej oceny było przyjęcie przez organ, że ocena ta jest niedopuszczalna ze względu na związanie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej kwestii przypomnieć trzeba, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym Sąd ten - oceniał poprzednio wydane pozwolenie na budowę - przyjęto, że Wojewoda nie dokonał oceny prawidłowości podjętych postanowień wyrażających zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, powołał się tylko na sam fakt wydania takich aktów. Odnosząc się do powyższych poglądów Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że wbrew odmiennym wywodom zaprezentowanym w zaskarżonym wyroku Wojewoda odniósł się do treści postanowień poddając szerokiej analizie zakres zgody na odstępstwa, w zakresie w jakim te odstąpienia mogą naruszać interesy osób trzecich. Nie budzi zatem wątpliwości, że we wcześniejszych stadiach tej sprawy organ administracyjny II instancji w decyzji z dnia [...] maja 2008 r. szczegółowo wyjaśnił kwestię stosowanych odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie skutków jakie te odstępstwa wywołują w odniesieniu do interesów osób trzecich, w tym w zakresie zbliżenia do zabudowy sąsiedniej, czasów nasłonecznienia, wyrzutni powietrza, wywozu śmieci, powierzchni biologicznie czynnych. Rozbieżność pomiędzy organem, a stroną skarżącą w interpretacji powyższych sformułowań była podstawą zarzutu skargi na decyzję obecnie kontrolowaną. W ocenie Sądu Wojewódzkiego obecnie rozpoznającego sprawę przywołana wyżej wypowiedź Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście ocenianego fragmentu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wcześniejszej decyzji dawała organowi administracji podstawę do przyjęcia, że Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w poprzedniej fazie sprawy została dokonana przez Wojewodę analiza, a zatem i ocena zakresu zgody na odstępstwa, w zakresie w jakim te odstąpienia mogą naruszać interesy osób trzecich. W takim zakresie przywołanie treści art. 153 p.p.s.a. i powołanie się na związanie prawomocnym wyrokiem sądu było prawidłowe. Jednakże, jak zasadnie zauważono w skardze, nie była przedmiotem oceny sądowej prawidłowość dokonanych odstępstw, gdyż kwestię tę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu pominął, a Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiedział się w tej kwestii, poza cytowanym już stwierdzeniem. Nie jest też wątpliwe, że zarówno w poprzednio wydanej decyzji jak i obecnie organ administracji odstępstwa te uznał za nienaruszające prawa, gdyż oparł na takim poglądzie inne elementy zaskarżonej decyzji i całość rozstrzygnięcia, niemniej oceny takiej wprost nie wyraził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z tego też względu należy uznać za uchybienie wymogowi prawidłowego uzasadnienia decyzji administracyjnej pominięcie w nim wypowiedzi organu co do prawidłowości zastosowanych odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych. Uchybienie to podlega jednak, jak to już wyżej powiedziano, ocenie Sądu kontrolującego zaskarżoną decyzję w kategoriach stopnia istotności wpływu tego naruszenia na rozstrzygnięcie. Ocena ta zasadza się na ustalonym przez organy stanie faktycznym wynikającym z akt sprawy, a w szczególności z treści uzasadnień poszczególnych postanowień dotyczących odstępstw, treści decyzji pierwszoinstancyjnej w omawianym zakresie, wskazanej wyżej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącej się wprawdzie do uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji wydanej poprzednio, lecz zawierającej określoną wypowiedź organu, co do której wiążąco wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, a także ostatecznych ustaleń organu zatwierdzających projekt budowlany, z uwzględnieniem powyższych odstępstw. Powyższa wypowiedź Naczelny Sąd Administracyjny wiąże zatem również obecnie orzekający Sąd co do tego, że w sprawie administracyjnej poddano już szerokiej analizie zakres zgody na odstępstwa od warunków zawartych w przepisach techniczno-budowlanych w zakresie, w jakim odstąpienia te mogą naruszać interesy osób trzecich. W tej sytuacji Sąd Wojewódzki jest władny ocenić, czy powyższa analiza w zakresie odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych odpowiada stanowi faktycznemu sprawy i przepisom prawa. W tym miejscu, przed omówieniem i oceną poszczególnych odstępstw należy też ustosunkować się do zarzutu strony skarżącej co do istoty stosowania odstępstw w ogólności. Jest prawdą twierdzenie, że odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych mają umożliwić realizację podmiotowego prawa inwestora do zainwestowania swojej nieruchomości w sytuacjach szczególnie uzasadnionych, kiedy nie ma on możliwości zrealizowania takiego prawa w inny sposób niż przez zastosowanie odstępstwa. Stawiając jednak zarzut, że uprawnienie takie nie obejmuje zamiaru budowy inwestycji o dowolnych rozmiarach, które z kolei wymuszają konieczność takich odstępstw strona skarżąca zdaje się pomijać, że postępowanie budowlane było poprzedzone wcześniej sprawą, w której doszło do ustalenia podmiotowych uprawnień do realizacji zamierzenia inwestycyjnego w tak znacznych rozmiarach, a to przez wydanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu. Decyzja ta była objęta kontrolą sądową, nie stwierdzono w niej wad, które eliminowałyby ją z obiegu prawnego, a jej skutkiem było powstanie po stronie inwestora uprawnienia do wybudowania zamierzonej inwestycji, co było podstawą wystąpienia o zastosowanie odstępstw umożliwiających realizację tego uprawnienia. Decyzja taka wiąże zaś organ architektoniczno-budowlany. III W ocenie Sądu ustalony przez organy obu instancji na podstawie akt sprawy stan faktyczny sprawy dawał podstawę do sformułowania takiej oceny tego stanu, który uzasadniał utrzymanie przez Wojewodę [...] w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę. W pierwszej kolejności, z uwagi na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zwartymi w zapadłych w niniejszej sprawie wyrokach Sądów Administracyjnych (sygn. akt: VII SA/Wa 1202/08 i II OSK 1827/09) w związku z treścią art. 153 p.p.s.a. ocenie podlega kwestia wykonania przez Wojewodę [...] zaleceń zawartych w ww. wyrokach. W tym zakresie Wojewoda [...] przy ponownie przeprowadzonym postępowaniu winien dokonać oceny prawidłowości zastosowanych odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych, ustalenia liczby miejsc parkingowych, dokonania stosownych autoryzacji poprawek w projekcie, a także dokonania analizy dokumentacji geologiczno-inżynieryjnej sporządzonej dla [...] pod kątem, czy odpowiada ona przedmiotowemu zamierzeniu inwestycyjnemu. Ponadto Wojewoda, co wprost nie wynika z ww. wyroków, a o czym była wyżej mowa, winien dokonać oceny prawidłowości zastosowanych odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji i akt sprawy Wojewoda [...] wywiązał się z ww. zaleceń Sądów, natomiast nie wypowiedział się jednoznacznie co do oceny prawidłowości zastosowanych odstępstw w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednak z uwagi na szczegółowość opisania całej procedury w zakresie wyrażenia zgody na odstępstwa i elementów jakie zawierają w tym względzie postanowienia wyrażające zgody na odstępstwo, a także przesądzenie w wyroku NSA sygn. akt II OSK 1827/09 o stopniu szczegółowości rozważań organu w tym względzie, czynią brak umieszczenia tej oceny, jak i ponowienia ww. szczegółowych rozważań w zaskarżonej decyzji, jako nieistotne uchybienie prawa procesowego, które nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Do takiej oceny w pierwszej kolejności skłania pogląd wyrażony w ww. wyroku NSA, który z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. wiąże nie tylko Wojewodę [...], ale także Sąd obecnie orzekający w sprawie. Po wtóre, jak już wyżej wskazano sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Na podstawie art. 133 § 1 w zw. z art. 153 p.p.s.a. brak oceny prawidłowości zastosowanych odstępstw w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy uznać za nieistotny błąd, który nie miał wpływu na wynik sprawy. Zauważyć też należy, że wypowiedź Naczelnego Sądu Administracyjnego nie kwestionowała oceny działań organów w przedstawionym w trakcie postępowania administracyjnego przez Wojewodę opisie procedury i przyjętych odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych. Choć zatem Wojewoda wprost nie sformułował prawidłowości oceny przyjętych odstępstw, to pośrednio poprzez szczegółowy jej opis, który został w całości zaaprobowany przez NSA, dokonał takiej oceny, inkorporując to stanowisko do zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazania wymaga, że w zasadzie ocena odstępstw udzielonych w trybie art. 9 Prawa budowlanego sprowadzać się winna do ustalenia, czy przy ich udzielaniu organ administracyjny wywiązał się ze wszystkich obowiązków wynikających z tego przepisu. Kwestia ta dotyczy aspektów proceduralno-materialnych, przede wszystkim zaś oceny, czy realizacja inwestycji wymaga odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych i czy przypadek taki należy uznać za szczególnie uzasadniony. Jak zaś wynika z treści decyzji o warunkach zabudowy inwestycji o wysokości ok. 190 m, a także wniosków do Ministra, a następnie wydanych postanowień, w gęsto zabudowanym obszarze śródmiejskim nie było możliwe wzniesienie obiektu o założonych parametrach, w dodatku na fundamentach i części istniejącego tu budynku, bez uzyskania stosownych odstępstw. Ta ostatnia kwestia związana z założeniem posadowienia budynku narzucała określone rozwiązania techniczne w konsekwencji uzasadniające odstępstwa, co podkreślono w uzasadnieniach postanowień dotyczących odstępstw. Zgodnie z art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego, przed udzieleniem zgody na odstępstwo organ winien wystąpić ze stosownym wnioskiem do ministra. Wniosek ten winien spełniać określone w tym przepisie wymagania. Kwestia ta była szeroko przedmiotem rozważań NSA w wyroku sygn. akt II OSK 1827/09. W tym względzie NSA na gruncie przedmiotowej sprawy nie dopatrzył się żadnych uchybień proceduralnych. Natomiast w zakresie merytorycznej oceny odstępstw, art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego stawia określony wymóg, a mianowicie to, że "odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych". Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda [...] w trakcie postępowania opisał elementy jakie zawierały postanowienia Prezydenta [...]Nr [...] o udzieleniu zgody na odstępstwa oraz poddał szerokiej analizie zakres zgody na odstępstwa, w zakresie jakim odstępstwa te mogą naruszać interesy osób trzecich. Stanowisko to potwierdził w niniejszej sprawie NSA w wyroku sygn. akt II OSK 1827/09. W sprawie niniejszej rozważane były zatem kwestie związane z oceną wystąpienia zagrożeń życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz pogorszeń warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych. W tym względzie organ powołał się na wydane w niniejszej sprawie opinie i ekspertyzy, które dot. warunków ochrony przeciwpożarowych, nasłonecznienia, osiadania sąsiednich budynków, immisji (zanieczyszczenia powietrza i hałas), a nie stwierdzały zagrożeń, czy pogorszenia warunków, o jakich mowa w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie można skutecznie postawić zarzutu Wojewodzie [...] naruszenia art. 9 Prawa budowlanego, skoro w trakcie postępowania administracyjnego przedmiotem jego analizy były kwestie związane z badaniem zakresu zgody na odstępstwa od warunków zawartych w przepisach techniczno-budowlanych w zakresie, w jakim odstąpienia te mogły naruszać interesy osób trzecich. W tym względzie, organ nie dopatrzył się żadnych naruszeń. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza ww. stanowisko organu. IV Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zarzut dot. ograniczenia nasłonecznienia. Dla naruszenia interesu prawnego skarżących nie ma tu żadnego znaczenia udzielona zgoda na odstępstwa w zakresie odległości inwestycji od budynków sąsiednich w aspekcie wpływu na zachowanie odpowiedniego nasłonecznienia. Na potrzeby przedmiotowej inwestycji została bowiem sporządzona przez prof. dr. hab. arch. [...] ekspertyza nasłonecznienia, z której zapisów jednoznacznie wynika, że wymóg minimalnego czasu nasłonecznienia (1,5 godzinnego jakie dopuszcza § 60 ust. 2 rozporządzenia) nie będzie spełniony tylko w zakresie 5 mieszkań zabudowy sąsiedniej, tj. lokali nr [...], [...], [...], [...] w budynku mieszkalnym przy ul.[...] oraz lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...]. Kwestia ta została szeroko wyjaśniona w trakcie postępowania przez organy administracyjne, z których wynika, że inwestor przeprowadził działania kompensacyjne poprzez nabycie tych mieszkań na własność (lokale nr [...], [...], [...]) lub ich zmianę na lokale użytkowe (lokale nr [...] i [...]). Brak jest natomiast, poza zakwestionowaniem zasad obliczania nasłonecznienia odnoszących się do czasu równonocy (co wynika wprost z treści § 60 ust. 1 rozporządzenia) zarzutów skarżących uzasadniających naruszenia powyższego przepisu. W tym zakresie strona skarżąca nie poparła swoich twierdzeń żadnym kontrdowodem. Dlatego powyższy zarzut należy uznać za gołosłowny. V Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje też podstaw do uznania zarzutów dotyczących immisji. Przede wszystkim objęte zgodą na odstępstwo kwestionowane usytuowanie w ścianie budynku wyrzutni powietrza obejmuje zgodę na ich umiejscowienie w ścianie południowej projektowanego budynku, a zatem od strony kompleksu użytkowego [...], nie zaś od strony budynków mieszkalnych przy [...] i [...] Tak też zaprojektowano te wyrzutnie. Projekt przewiduje nadto zastosowanie takich rozwiązań technicznych, które mają dodatkowo niwelować uciążliwości związane z funkcjonowaniem tych wyrzutni, poprzez całodobowo funkcjonujące nawiewy powietrza. To samo rozwiązanie techniczne przyjęto również dla garażu, celem ograniczenia stężenia spalin samochodowych związanych z jego funkcjonowaniem. Na uwagę zasługuje też fakt, że projekt budowlany przewiduje budowę garażu zamkniętego. Zarzuty dotyczące hałasu związanego z funkcjonowaniem garażu należy zatem uznać za bezzasadne. W zakresie urządzeń wentylacyjnych zainstalowanych na budynku, a powodujących hałas projekt przewiduje zainstalowanie wysokiej jakości tłumików. W zakresie powstającego hałasu, z uwagi bliskość sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej, projekt budowlany przewiduje więc, w ocenie Sądu, stosowne rozwiązania kompensacyjne, co należy ocenić jako wywiązanie się przez inwestora z obowiązku wynikającego pośrednio z art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. podjęcia działań zgodnych z udzielonymi przez Prezydenta [...] odstępstwami od przepisów techniczno-budowlanych. Ponadto w zakresie rozwiązań technicznych instalacji zsypowej projekt przewiduje działania kompensacyjne (zabezpieczenia samozatrzaskowe, przeciwpożarowe, sanitarne). W tym miejscu wskazania wymaga, że lokalizacja pojemników odpadów na nieczystości w projektowanym budynku, w żaden sposób nie dotyczy naruszenia interesów skarżących. Trudno wręcz wskazać, że taka ich lokalizacja w jakikolwiek sposób wpłynie na pogorszenie warunków sanitarnych w sąsiednich budynkach, a odbiór tych nieczystości przez firmy oczyszczające spowoduje powstanie jakichś dodatkowych uciążliwości. W zakresie naruszenia § 129 pkt 6 rozporządzenia, zarzutu tego nie potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy. Z przyjętych rozwiązań projektowych jednoznacznie wynika, że rura zsypowa spełnia wymagania w zakresie ww. przepisu, ponieważ nie posiada żadnych załamań. W tym zakresie należy uznać stanowisko inwestora zaprezentowane w piśmie z dnia 13 grudnia 2011 r., a dotyczące zastosowania tzw. "gardzieli wylotowej", co jest zgodne z Polską Normą [...], jako odpowiadające stanowi faktycznemu wynikającemu z akt sprawy. VI Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...], wyrażono zgodę na odstępstwo od § 39 rozporządzenia poprzez ustalenie terenu biologicznie czynnego w powierzchni stanowiącej 9%. W tym zakresie Wojewoda [...] prawidłowo ustalił, że projekt budowlany spełnia ten warunek. W tym miejscu wskazania wymaga, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej do ogólnej powierzchni terenu inwestycji wchodzą działki nr [...], [...] należące do inwestora oraz działka nr [...] (tylko w zakresie adwieszenia nad ulicą, wjazdu do garażu, części rampy i część piwnicy) należąca do [...]. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że przepis § 39 rozporządzenia odnosi się wyłącznie do działek budowlanych przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania. Nie ulega wątpliwości, że działki nr [...] i [...] nie odpowiadają dyspozycji tego przepisu, ponieważ na pierwszej zlokalizowany jest podziemny wjazd do projektowanego budynku, a druga stanowi część ulicy [...]. Działki te nie są zatem przeznaczone pod zabudowę, o jakiej mowa w § 39 rozporządzenia, dlatego ich powierzchnie nie mogą być uwzględniane przy ustalaniu dla przedmiotowej inwestycji powierzchni biologicznie czynnej. Jak prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji ustaleniom tym służy wyłącznie działka nr [...], na której realizowany jest przedmiotowy budynek. Z projektu budowlanego dotyczącego zieleni wynika, że rozwiązania projektowe przewidują zachowanie 9% powierzchni działki biologicznie czynnej co wynika ze stosunku 4402 m2 powierzchni działki nr [...] do 396,2 m2 projektowanej powierzchni zieleni po uwzględnieniu ekwiwalentu powierzchni biologicznie czynnej na gruncie rodzimym. Ocena okoliczności związanych z udzielonymi odstępstwami prowadzi więc do wniosku, że przepis art. 9 Prawa budowlanego został w tej sprawie właściwie zastosowany, zarówno pod względem formalnym, co już wcześniej ocenił Naczelny Sąd Administracyjny, jak również nie naruszono przy jego zastosowaniu aspektów materialnych wspomnianego przepisu. Odstępstwa przewidziane w poszczególnych postanowieniach znalazły zaś prawidłowe zastosowanie w treści projektu budowlanego. Ponadto zastosowanie w tej sprawie wspomnianego przepisu w odniesieniu do uznania przypadku za szczególnie uzasadniony znajduje potwierdzenie nie tylko w treści postanowień dotyczących odstępstw oraz decyzji organu I instancji, ale też w treści decyzji o warunkach zabudowy, która przesądziła zarówno o gabarytach wznoszonego budynku, jak i o miejscu jego posadowienia na gruncie. Prawidłowo też organy administracji oceniły, jak wynika z dokonanej przez Sąd powyższej oceny, że interesy prawne osób trzecich wynikające z treści art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego nie zostały naruszone przez zastosowane odstępstwa. VII Jak już wyżej wskazano przedmiotem ponownej oceny Wojewody [...] była kwestia liczby miejsc parkingowych objętych pozwoleniem na budowę. Jak wynika z akt sprawy, już od samego początku postępowania ilość miejsc parkingowych była przedmiotem sporu. Liczba ta ma bowiem znaczenie dla ewentualności przeprowadzenia postępowania w zakresie ochrony środowiska, z tego też powodu skarżący w swych pismach starają się wykazać, iż przekracza ona wartość 300 miejsc. W ocenie Sądu organy prawidłowo wyjaśniły i oceniły w zaskarżonej decyzji, że liczba miejsc przewidziana w projekcie budowlanym nie przekracza 300, a zatem nie było w okolicznościach tej sprawy obowiązku wynikającego z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Początkowo inwestor przewidywał budowę miejsc parkingowych nie mniej niż 300, co wiązało się koniecznością przeprowadzenia postępowania środowiskowego i obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Z tego też względu inwestor złożył stosowny wniosek dot. budowy nie mniej niż 300 miejsc parkingowych, a Prezydent [...] wydał postanowienie z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], o nałożeniu ww. obowiązku. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...], ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie garażu dla nie mniej niż 300 samochodów. Jednak w trakcie postępowania środowiskowego inwestor zmienił zamysł inwestycyjny i wprowadził zmiany do projektu, zmniejszając liczbę mieszkań i, co z tym związane, liczbę miejsc parkingowych do 288. Z tego też względu Prezydent [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], umorzył postępowanie środowiskowe odnoszące się do inwestycji obejmującej liczbę miejsc parkingowych większą niż na 300 samochodów. W tym miejscu wskazania wymaga, że przedstawione powyżej postępowanie środowiskowe (a w zasadzie dwa postępowania, bo dotyczące: pierwsze - nie mniej niż 300, i drugie - mniej niż 300), jak i jego wynik, a także podnoszone przez stronę skarżącą pominięcie przez organy architektoniczno-budowlane ustaleń decyzji środowiskowej Nr [...], nie mają wpływu na ocenę prawidłowość procedowania w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji w zakresie miejsc parkingowych, które w ostatecznym zamiarze inwestycyjnym nie wymagały przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Ponadto już przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor w piśmie z dnia 3 grudnia 2007 r. wyjaśniał, że projektowanych miejsc jest mniej niż 300. Poprawki dokonane w projekcie budowlanym w tym zakresie nie zostały jednak autoryzowane, co dopiero nastąpiło przed wydaniem zaskarżonej decyzji w związku z ww. wyrokami Sądów Administracyjnych sygn. akt VII SA/Wa 1202/08 i II OSK 1827/09. Oceniając tę okoliczność i mając na uwadze, że pozwolenie na budowę można wydać tylko na wniosek inwestora, zgodzić się trzeba z poglądem, że prawem inwestora jest możliwość zmiany wniosku o pozwolenie na budowę w toku postępowania i ukształtowanie zamierzonej inwestycji, które odpowiada treści art. 4 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] zgodnie z ww. wyrokami wyjaśnił też kwestię 26 miejsc parkingowych usytuowanych na ulicy [...], które nie podlegają wliczeniu do ogólnej liczby miejsc parkingowych. Stanowisko organu w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Przede wszystkim przemawia za tym dokumentacja projektowa, wniosek o pozwolenie na budowę, a także sama decyzja organu I instancji, które w żadnym zakresie nie dotyczyły 26 miejsc parkingowych usytuowanych na ulicy [...]. Co prawda w projekcie budowlanym, w części Tomu I Rozdział 1.0 - Dokumenty Formalno-Prawne/Załączniki, znajduje się projekt budowlany ul. [...], to stanowi on wyłącznie załącznik do opinii Nr [...] Urzędu [...] dotyczącego geometrii ulicy [...], a przewidziane w nim rozwiązania nie zostały wciągnięte do projektu zagospodarowania terenu dotyczącego przedmiotowej inwestycji, który znajduje się w Tomie I Rozdział 2.0. Tylko na marginesie wskazania wymaga, że inwestor w zakresie przedmiotu umowy dzierżawy z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], nie dysponował prawem do dysponowania działką nr [...] stanowiącą ulicę [...] do budowy miejsc parkingowych na ulicy [...]. Potwierdza to również treść opinii komunikacyjnej z dnia 13 lipca 2007 r. (Tom- I), w której wykluczono jakiekolwiek zajęcie ulicy na miejsca parkingowe dla tej inwestycji. Z wymienionych względów zarzut skargi dotyczący naruszenia § 18 ust. 2 rozporządzenia należy uznać za bezzasadny ponieważ projektowana liczba 288 miejsc parkingowych spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta określa następujące wskaźniki, a mianowicie 1 miejsce/1 mieszkanie (projekt przewiduje budowę 277 miejsc parkingowych na 251 projektowanych mieszkań, co przy uwzględnieniu przelicznika 1,1 dalej 276 miejsc, co w sposób kompletny obrazuje spełnienie tego wskaźnika); nie więcej niż 5 miejsc/1000 m2 powierzchni użytkowej dla biur i urzędów (projekt przewiduje 1 miejsce dla biur o pow. 21,6 m2); nie więcej niż 10 miejsc/1000 m2 powierzchni użytkowej dla handlu i usług (projekt przewiduje 10 miejsc dla usług o pow. 973 m2). Strona skarżąca winna mieć na uwadze, że przeliczniki zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, a dotyczące miejsc parkingowych dla biur i usług stawiają dodatkowy warunek, tj. że nie może być tych miejsc więcej niż odpowiednio 5 i 10, co jak z powyższych ustaleń wynika projekt budowlany spełnia. Ponadto, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, do ww. przelicznika dot. usług nie można zaliczyć powierzchni użytkowej przeznaczonej wyłącznie dla mieszkańców projektowanego budynku. Jak bowiem wynika z opisu inwestycji zawartej w Tomie II tylko na parterze budynku przewidziano ogólnodostępną przestrzeń użytkowo handlową (973 m2) i do tej powierzchni odnosi się liczba 10 miejsc parkingowych, natomiast podawana w skardze przestrzeń usługowa o pow. ponad 4 tys. m2, przeznaczona została na usługi dostępne tylko dla mieszkańców (fitness, basen itp.), a jako umieszczona na wyższych kondygnacjach budynku i powiązana z funkcją mieszkalną nie wymagała przeznaczenia dla niej odrębnych miejsc parkingowych. Z tego też względu dla tej powierzchni zagwarantowane są miejsca parkingowe przypisane konkretnym właścicielom apartamentów. Zasadnie zatem organ ocenił, że liczba miejsc parkingowych przewidziana w tym projekcie dla powierzchni użytkowej wynosi 10. W odniesieniu do podniesionej w skardze rozbieżności odnoszącej się do innej liczby miejsc parkingowych podanych w treści projektu budowlanego (Tom IIB) i projektu dot. zabezpieczeń przeciwpożarowych (Tom IIA) inwestor wyjaśnił w treści pisma z dnia 13 grudnia 2011 r., że wyższa liczba miejsc parkingowych podana w opisie warunków zabezpieczeń przeciwpożarowych skutkuje tym, że obiekt będzie spełniał warunki ochrony dla większej liczby miejsc postojowych niż ta, którą przewidziano ostatecznie w projekcie budowlanym określającym parametry budynku. Oceniając powyższy zarzut w świetle treści projektu budowlanego objętego autopoprawkami głównego projektanta w odniesieniu do liczby miejsc parkingowych należy zauważyć, że podwykonawca projektu dot. zabezpieczeń przeciwpożarowych takiej poprawki nie wprowadził do projektu garażu w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych. W tym zakresie przywołane wyjaśnienie inwestora nie daje podstawy do oceny, żeby niewyjaśnienie tej kwestii przez organ miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ przepisy techniczno-budowlane w zakresie wymagań przeciwpożarowych dot. garaży nie uzależniają wprowadzenia takich, czy innych rozwiązań przeciwpożarowych od ilości miejsc postojowych. Kładą natomiast nacisk na wielkość stref pożarowych, co do których brak zastrzeżeń, gdyż projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych. Nie ma zatem podstaw do tego, aby przyjąć, że wspomniana okoliczność ma znaczenie dla skutecznego zakwestionowania podanej ostatecznie w projekcie liczby 288 miejsc parkingowych. VIII Zgodnie z zaleceniami Sądów organ odwoławczy, po uzyskaniu "Dokumentacji Geologiczno-Inżynierskiej dla potrzeb projektu budowlanego budynku mieszkalno-usługowego [...] przeprowadził analizę tej dokumentacji pod kątem art. 46 Prawa geologicznego i górniczego. Z uwagi fakt, że dokumentacja ta dotyczy budynku o przewidywanej wysokości ok. 190 m i 2 kondygnacji podziemnych, który miał być zrealizowany w tym samym miejscu (obecnie projektowany budynek jest realizowany z wykorzystaniem tej samej płyty fundamentowej - dodatkowo wzmocnionej, na której miał być zrealizowany budynek [...]), Wojewoda uznał, że dokumentacja ta nie wymaga żadnych zmian. W ocenie Sądu, stanowisko organu i w tym zakresie jest prawidłowe, ponieważ z akt sprawy nie wynika by przedstawiony w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej przedmiot lub zakres działalności uległ zmianie w związku z przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym. Wskazania wymaga, że ww. dokumentacja została sporządzona zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia z dnia 3 października 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać dokumentacje hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie (Dz. U. Nr 201, poz. 1673), ponieważ zawiera wszystkie wymagane prawem części. Potwierdza to zawiadomienie Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. wydane na podstawie art. 45 ust. 1a Prawa geologicznego i górniczego. Zgodnie z tym przepisem, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania dokumentacji geologicznej organ, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia pisemnie o przyjęciu dokumentacji bez zastrzeżeń, a w przypadku gdy dokumentacja nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisach prawa, zażąda, w drodze decyzji, uzupełnienia lub poprawienia dokumentacji. W terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania uzupełnionej lub poprawionej dokumentacji organ zawiadamia o przyjęciu jej bez zastrzeżeń. Ponadto nie ulega wątpliwości, że dla przedmiotowej inwestycji wykonano dokumentację geotechniczną. Stwierdzić należy, że z uwagi na charakter przedmiotowej inwestycji dokumentacja ta znajduje się w projekcie budowlanym oraz w kilku oddzielnych ekspertyzach, ale zawiera ona wszystkie elementy o jakich mowa w § 3 ust. 1 w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. (Dz. U. Nr 126, poz. 839), a także analizę i ocenę, o której mowa w § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia. Z dokumentacji tej nie wynikają żadne zagrożenia, które stawiałyby w wątpliwość możliwości realizacji przedmiotowego zamierzenia realizacyjnego w planowany sposób. Ponadto dokumentacja ta nie potwierdza również niepokoju skarżących co do oddziaływania inwestycji na grunt, na którym stoi budynek przy ul. [...], w stopniu zagrażającym powstaniu stanu zagrożenia życia lub mienia. W ekspertyzie prof. [...] jest rzeczywiście mowa co do oddziaływania inwestycji na ruch gruntu, na którym stoi budynek, w którym mieszkają skarżący. Jednak zbadany zakres ruch gruntu w granicach sąsiedniego budynku wynosi od 3,3 mm do 0. Z tym ruchem ta ekspertyza nie wiąże żadnych negatywnych wniosków co do możliwości prowadzenia budowy. Stawia wyłącznie potrzebę prowadzenia na bieżąco monitoringu ruchu gruntu podczas procesu budowlanego. Zarzuty strony skarżącej w tej kwestii należy uznać więc za bezzasadne z uwagi na wyprowadzenie błędnych wniosków co do istniejącego stany faktycznego wynikającego z materiału dowodowego i nie poparte żadnymi kontrdowodami. IX Zupełnie za chybiony należy też uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z treści tego przepisu pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy do wniosku o pozwolenia na budowę inwestor dołączył oświadczenia o dysponowaniu działkami nr [...], [...] i [...] na cele budowlane. Wątpliwość strony skarżącej budzi dysponowanie przez inwestora działką nr [...], tj. okoliczność wygaśnięcia w trakcie postępowania administracyjnego umowy dzierżawy z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...]. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym jedynie w przypadku powstania uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane organ może zakwestionować takie oświadczenia. Jak słusznie wskazał organ, w trakcie postępowania powyższa kwestia nie była podważana. Ponadto w trakcie postępowania inwestor zawarł w dniu [...] czerwca 2010 r. kolejną umowę dzierżawy Nr [...] dot. tego samego przedmiotu co umowa Nr [...]. W tych warunkach brak jest przesłanek do powstania uzasadnionych wątpliwości co do oświadczenia złożonego przez inwestora o dysponowaniu działką nr [...]na cele budowlane, a zatem zasadnie Wojewoda w tym względnie nie dopatrzył się żadnych uchybień. X Nie ulega też żadnej wątpliwości, że organy architektoniczno-budowlane wywiązały się ze wszystkich obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Poza ostemplowaniem projektu budowlanego, co potwierdza fakt dokonanych sprawdzeń, organu obu instancji w swoich decyzjach opisały stan zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, w tym, poza opisaną powyżej zgodnością w zakresie obsługi komunikacyjnej (miejsc postojowych), warunkach posadowienia przedmiotowej inwestycji. Jak wskazano na wstępie części merytorycznej uzasadnienia niniejszego wyroku, posadowienie projektowanego budynku nastąpiło w granicy działki nr [...] od strony południowej i wschodniej tej działki. Pod względem posadowienia projektowanego budynku główną determinantą mająca wpływ na zaistnienie problematyki uzasadnionej ochrony osób trzecich mają postanowienia samej decyzji o warunkach zabudowy, której postanowienia nie zostały zakwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nie ma podstaw zarzut dotyczący naruszenia linii zabudowy, jak to poprawnie przyjął organ. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a w przypadku stwierdzenia zgodności inwestycji z postanowieniami takiej decyzji oraz po spełnieniu innych wymogów (patrz: art. 35 ust. 1 pkt 1-4 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego) stosownie do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie powyższe warunki zostały spełnione, ponieważ inwestor złożył: wniosek w niniejszej sprawie w okresie ważności ww. decyzji o warunkach zabudowy oraz oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Złożony został projekt budowlany zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, w części uniemożliwiającej spełnienie warunku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego na potrzeby niniejszego postępowania zostały wydane stosowne zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Ponadto jak trafnie wskazał Wojewoda projekt ten jest kompletny i posiada wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także został sporządzony przez osoby posiadające wymagane prawem uprawnienia. W tych warunkach Wojewoda [...] zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o pozwoleniu na budowę, a podnoszone w trakcie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego zarzuty osób trzecich nie znalazły oparcia w materiale dowodowym, który stanowił podstawę do wydania decyzji obu instancji. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 77, 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę i niewyjaśnienie okoliczności związanych z zastosowaniem art. 9 ust. 1, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, § 129 pkt 6 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należało zatem uznać za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.