VII SA/Wa 2449/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 2449/10 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z urzędu stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2001 r., którą "po rozpatrzeniu wniosku B. P. w sprawie pozwolenia na użytkowanie części budynku mieszkalnego, wybudowanego w M. przy ulicy [...] zezwala się na użytkowanie parteru i piętra w. wym. budynku". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Na podstawie przekazanych przez Starostwo Powiatowe akt postępowania organ ustalił, iż Starosta [...] w dniu [...] czerwca 2001r. wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie parteru i piętra budynku mieszkalnego, wybudowanego przy ulicy [...] w M.. Wskutek nie wniesienia odwołania od w/w decyzji stała się ona ostateczna. W dniu 5 lipca 2010r. E. Z. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2001r. W odniesieniu do weryfikowanego aktu administracyjnego [...] WINB wskazał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem wzruszenia aktów prawnych, które stoi w opozycji do jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego — trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 Kpa. Specyfika tego postępowania polega na tym, że organ właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności staje wobec kwestii czysto prawnych. Rozstrzyga on bowiem wedle zasad stosowania kasacji, tj. dokonuje tylko i wyłącznie oceny zgodności z prawem samej decyzji. Nie rozstrzyga natomiast innych kwestii dotyczących istoty sprawy. Dokonując oceny, czy zachodzą ściśle określone przesłanki z art. 156 § 1 Kpa, organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. W wyniku przeprowadzonego postępowania rozpoznawczego ustalono, że weryfikowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. jest dotknięta wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. tj. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie organ I instancji wskazał, że weryfikowana decyzja Starosty [...] została wydana na podstawie art. 55 ust 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w tej dacie. Dopełnieniem regulacji art. 55 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego był ówcześnie obowiązujący art. 59 tej ustawy. Przepisy art. 55 ust. 2 pkt 2 i 59 ust. 3 określają przypadek, gdy inwestor chce przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie, w której to udzielono pozwolenia na użytkowanie parteru i piętra budynku mieszkalnego, wybudowanego przy ulicy [...] w M.. Zważył przy tym organ, iż warunkiem koniecznym uzyskania pozwolenia na użytkowanie jest stwierdzenie zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że posiada z urzędu wiedzę o tym, że przedmiotowy budynek został wybudowany z istotnymi odstępstwami od warunków pozwolenia na budowę. Jeżeli przedmiotowy budynek został oddany częściowo do użytkowania w sytuacji, gdy wybudowany został z istotnymi odstępstwami od wydanego pozwolenia na budowę, to stanowi to rażące naruszenie prawa, w szczególności przepisu art. 59 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Istnienie istotnych odstępstw w obiekcie budowlanym wymusza bowiem prowadzenie przez organ postępowania naprawczego, zmierzającego do uzyskania przez inwestora projektu budowlanego zamiennego dla tego obiektu. W tej sytuacji przed oddaniem do użytkowania zgodności jego wykonania z projektem budowlanym winno być dokonane w odniesieniu do zatwierdzonego w postępowaniu naprawczym projektu zamiennego. Odnosząc się do przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej, o której mowa w art. 156§1 pkt. 2 kpa organ stwierdził, że podstawa do wydania przedmiotowej decyzji istniała w dacie jej wydania, a był nią przepis art. 55 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w stanie prawnym obowiązującym na dzień [...] czerwca 2001r. Natomiast co do przesłanki, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt. 7 Kpa, organ wskazał, że w doktrynie utrwalił się pogląd, że skutek nieważności decyzji z mocy prawa musi być ustanowiony wprost w przepisie odrębnym w postaci klauzuli nieważności. Przedmiotowa decyzja, zdaniem [...]WINB nie jest dotknięta wadą, która powodowałaby nieważność z mocy prawa. Nie ma bowiem przepisu prawa, który przewidywałby z określonych względów skutek nieważności decyzji wydawanej na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 2. Dalej organ wskazał, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156§1 kpa. W związku z powyższym organ stwierdził, że w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzją doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa tj. weryfikowana decyzja została wydana bez podstawy prawnej, a co za tym idzie z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] października 2010r. Główny Inspektor Nadzoru budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania B. P. - uchylił w całości zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2010r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].06.2001 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...].08.2010r., [...] WINB stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...].06.2001r., zezwalającej na użytkowanie parteru i piętra w budynku mieszkalnym wybudowanym w M.. Po przeanalizowania odwołania organ odwoławczy przypomniał, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Dalej organ wskazał, iż art. 156 § 1 Kpa wymienia enumeratywnie przesłanki stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Jednocześnie organ wskazał, iż prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności organ nie może orzekać co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją. Decyzją z dnia [...].10.1994 r., Kierownik Urzędu Rejonowego w M. udzielił inwestorowi — B. P. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budynek mieszkalny na działce nr [...] położonej w M. przy ul. [...]. Wnioskiem z dnia 12.03.2001 r., B. P. wystąpiła do Starosty " [...] o wydanie pozwolenia na użytkowanie części w/w budynku, obejmującej parter i piętro. Czynności kontrolne przeprowadzone przez pracowników organu powiatowego w dniu 23.05.2001 r. wykazały, że wykończono dwie kondygnacje: parter i piętro. Ponadto budynek wybudowano bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Starosta [...] decyzją z dnia [...].06.2001r. zezwolił na użytkowanie parteru i piętra w budynku mieszkalnym wybudowanym w M. przy ulicy [...]. W niniejszej sprawie – zdaniem organu odwoławczego – [...] WINB nie wykazał aby kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Starosty [...] z dnia [...].06.200 1 r. obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ powiatowy naruszył w sposób rażący art. 7 i 77 Kpa, które zobowiązują organ administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego oraz właściwej jego oceny. Organ wskazał, że art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nie zawęża rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w tym przepisie, do uregulowań materialnoprawnych i nie wyklucza wobec tego przypisania decyzji wady nieważności w przypadku ujawnienia rażącego naruszenia przepisów proceduralnych, jeśli to naruszenie pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W przedmiotowej sprawie taka okoliczność nie miała miejsca. Podstawę prawną decyzji Starosty [...] z dnia [...].06.2001r., stanowił de facto art. 59 w związku z art. 55 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym to przepisem, uzyskanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest wymagane także, jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. W takiej sytuacji część obiektu (zamierzenia budowlanego) przeznaczona do użytkowania musi oczywiście być zrealizowana w stanie umożliwiającym właściwe z niej korzystanie. Obowiązkiem zaś właściwego organu było stwierdzenie na miejscu budowy, co winno zostać utrwalone protokołem zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy oraz warunkami pozwolenia na budowę. Jak wskazano powyżej z protokołu oględzin z dnia 23.05.2001r. wynika, że część budynku wybudowano bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Natomiast [...] WINB stwierdzając nieważność w/w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie części budynku wskazał, że budynek został wykonany z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Przede wszystkim organ zaznaczył, że z materiału dowodowego nie wynika, kiedy dokonano istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Natomiast w postępowaniu o stwierdzenie nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. W dacie zaś wydania decyzji przepisy prawa budowlanego nie zawierały katalogu istotnych odstępstw od pozwolenia na budowę, pozostawiając to ocenie właściwego organu. Reasumując, po rozpatrzeniu odwołania oraz akt przedmiotowej sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zaskarżona decyzja organu wojewódzkiego nie jest prawidłowa, gdyż w opinii organu odwoławczego nie występuje przesłanka art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tj. badana decyzja Starosty [...] z dnia [...].06.2001 r. nie jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, co obliguje do uchylenia w całości skarżonej decyzji organu wojewódzkiego i odmowy stwierdzenia nieważności badanej decyzji organu I instancji. Decyzja Starosty [...] nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Decyzja ta została bowiem wydana przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwej strony postępowania była wykonalna oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Badana decyzja nie jest też obarczona — jak wykazano powyżej – rażącym naruszeniem prawa któregokolwiek przepisu prawa. E. Z. złożył skargę na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że już w 2001r. B. P. wybudowała budynek o 5 kondygnacjach naziemnych przekraczający wyznaczoną linię zabudowy. Dla takiego budynku został sporządzony protokół oględzin z dnia 4.10.2005r. z nieprawdziwą adnotacją o braku odstępstw o zatwierdzonego projektu. Wskazał dalej, że zatwierdzony projekt budowlany jest sfałszowany a stwierdzenie tego sfałszowania jest oczywiste nawet dla laika. W dokumentacji brak jest również oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane co oznacza, że decyzja udzielająca pozwolenia budowę została dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Reasumując wskazał, że udzielone pozwolenie na użytkowanie jest całkowicie niezgodne z warunkami pozwolenia na budowę i planem zagospodarowania przestrzennego, wydane w oparciu o sfałszowana dokumentacje, bez dokumentacji geodezyjnej powykonawczej, przy braku dokumentu o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z pominięciem wymaganej opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz z naruszeniem wielu aspektów prawa budowlanego. Zarzucił także naruszenie art. 6, 7 i 77§1 kpa oraz art. 145§1 kpa. Dalej wskazał, że decyzja narusza w sposób rażący art. 59 ust. 1 pkt. 5 Prawa budowlanego albowiem organ nie zbadał czy dostarczona dokumentacja budowlana jest prawdziwa i zgodna z prawem budowlanym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestniczka postępowania – B. P. w piśmie z dnia 11 marca 2011r. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który mógłby uzasadniać jej uchyleniem. Należy w pierwszej kolejności podkreślić, że przedmiotowa decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania to jest postępowaniu nieważnościowym, który stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 kpa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 kpa. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest zatem ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156§1 kpa. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7.03.1996r. (IIIARN 70\95 OSNP 1996\18\258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].06.2001r. (po uprzednim uchyleniu decyzji organu I instancji) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156§1 kpa w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa i stanowisko organu odwoławczego Sąd uznał za trafne. Podstawą materialnoprawną wydania decyzji przez Starostę [...] z dnia [...].06.2001r. był art. 59 w zw. z art. 55 ust. 2 pkt. 2 prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 55 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania inkryminowanej decyzji uzyskanie pozwolenia na użytkowanie jest wymagane jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Jednocześnie w dalszej części tego aktu prawnego ustawodawca określił zasady postępowania przy wydawaniu decyzji, o której mowa wyżej poprzez wskazanie jakie dokumenty powinny być dołączone do wniosku i zakres postępowania wyjaśniającego przeprowadzanego przez właściwy organ przed wydaniem omawianej decyzji. Art. 59 Prawa budowlanego wskazywał, że pozwolenie na użytkowanie obiektu wydaje się po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: 1) zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, 2) uporządkowania terenu budowy. Jak wynika z akt sprawy przed wydaniem kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji zostały przeprowadzone w dniu 23.05.2001r. oględziny części budynku mieszkalnego. Z protokołu tych oględzin wynika, że: 1. wykończono 2 kondygnacje: parter i piętro, 2.budynek wybudowano bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, 3. teren budowy został należycie uporządkowany. Racje ma zatem organ odwoławczy, że materiał dowodowy znajdujący się w aktach przedmiotowego pozwolenia na użytkowanie nie dawał podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji. O ile bezspornym jest (na co wskazują liczne postępowania toczące się w tym przedmiocie), że budynek został wybudowany z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę, o tyle nie można stwierdzić, w którym momencie realizacji inwestycji inwestor dopuścił się takich odstępstw. Nie może też ujść uwadze, że z nadesłanych przez organ akt postępowania naprawczego wynika, że organ stwierdził, iż odstępstwa, których dopuścił się inwestor polegały na wykonaniu: 1. dodatkowej kondygnacji nadziemnej; 2. zmianie powierzchni dachu; 3. zmianie powierzchni zabudowy i kubatury; 4. zmianie elewacji; 5. wykonania okien w wykuszu w elewacji wschodniej; 6. zmianie technologii wykonania ścian zewnętrznych. Analiza tych odstępstw prowadzi do wniosku, że cześć z nich nie dotyczy części budynku objętego wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. A zatem nawet jeśliby przyjąć, że – jak twierdzi skarżący – w dacie udzielania pozwolenia na użytkowanie inwestycja była już zrealizowana z istotnymi odstępstwami to w żaden sposób nie znajdowałoby potwierdzenia w aktach spawy aby odstępstwa te dotyczyły części budynku objętego wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Zarówno zrealizowanie dodatkowej kondygnacji nadziemnej jak i zmiana powierzchni dachu z pewnością dotyczyło innej części obiektu bez względu na to, w którym momencie ta część inwestycji powstała. Brak jest również podstaw do twierdzenia, iż zmiana powierzchni zabudowy i kubatury dotyczyła omawianej części budynku (parteru i I piętra). A zatem rację ma organ odwoławczy wskazując, że udokumentowany i ustalony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie stan faktyczny nie daje podstaw do stwierdzenia, że inwestycja nie była zgodna z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, o której mowa w art. 59 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Trafnie również wskazał organ odwoławczy, że w dacie wydawania kontrolowanej decyzji brak było definicji "istotnych odstępstw" od zatwierdzonego projektu budowlanego. Definicja tego pojęcia zawarta w art. 36a ust. 2 prawa budowlanego została wprowadzona dopiero nowelą z 16.04.2004., która weszła w życie 31 maja 2004r. a zatem po dacie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użtkowanie. Okoliczność ta ma priorytetowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skoro – jak zostało wyżej wskazane - przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć oczywistą sprzeczność rozstrzygnięcia z jasnobrzmiącą treścią przepisu stanowiącego podstawę orzekania - to w sytuacji braku definicji "istotnych odstępstw" nie można było przyjąć, że naruszenie prawa w tym zakresie – nawet jeśli istniało – miało charakter rażący. Omawiana kwestia wymagała bowiem dokonania oceny przez organ a ta nawet przy odmiennej ocenie dokonanej przez inny organ (sąd) – tak jak odmienna wykładnia prawa – nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze wskazać należy, że nie mogą one odnieść spodziewanego rezultatu tj. uchylenia decyzji. I tak: jeśli chodzi o zarzut braku oświadczenia B. P. o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane podnieść należy, że oświadczenie to wymagane było na etapie wydawania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę nie zaś pozwolenia na użytkowanie a zatem to do tej pierwszej decyzji należało kierować ten zarzut.. Dalej – jeśli chodzi o sfałszowanie dokumentacji geodezyjnej, w oparciu o którą wydawane były rozstrzygnięcia to po pierwsze: brak jest w aktach sprawy dowodu potwierdzającego tę okoliczność, po drugie zaś: wada ta mogłaby – co najwyżej stanowić podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145§1 pkt. 1 lub 2 kpa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się przy tym pogląd, że wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności może się odbyć tylko w ściśle określonych przez ustawodawcę okolicznościach i postępowania te wykluczają się wzajemnie. I wreszcie odnosząc się do zarzutu braku dokumentacji geodezyjnej powykonawczej, o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt. 5 prawa budowlanego wskazać należy, że wprawdzie zarzut ten należało uznać za zasadny jednakże pozostaje on bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W tym miejscu należy podkreślić, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko prezentowane przez NSA, iż skoro inwestor nie przedłożył dokumentacji geodezyjnej powykonawczej to dowolne jest stwierdzenie organu, że sporny obiekt został wybudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę (m.in. wyrok z dnia 5.06.2001r. w sprawie II SA/Ka 1752/99). Nie może jednak ujść uwadze Sądu, że w niniejszej sprawie organ – co raz jeszcze należy ze wszech miar podkreślić zobowiązany był do skontrolowania decyzji z punktu widzenia zaistnienia przesłanek z art. 156§1 kpa. Z treści przepisu art. 57 ust. 1 pkt. 5 prawa budowlanego wynika, że owa dokumentacja winna zostać dołączona do wniosku o pozwolenie na użytkowanie, natomiast w niniejszej sprawie brak informacji o tym, czy dokumentacja ta została złożona. W ocenie Sądu nawet gdyby przyjąć, że wniosek nie został uzupełniony o w/w dokumentację to nie daje to samo przez się podstawy do twierdzenia, że decyzja wydana bez tej dokumentacji dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa, skoro inne dowody potwierdzają zgodność tej części inwestycji z pozwoleniem na budowę. Innymi słowy: o ile można uznać, że decyzja z dnia [...].06.2001r. została wydana z naruszeniem art. 57 ust. 1 pkt. 5 w zw. z art. 7, 77§1 i 107§3 kpa, o tyle w ocenie Sądu naruszenie to nie ma charakteru rażącego. Pozostaje również bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zarzut wydania decyzji bez wymaganej opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zarzut ten mógłby odnieść skutek w postępowaniu o wznowienie postępowania (art. 145§1 pkt. 6 kpa). Reasumując Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie a wobec niestwierdzenia w oparciu o art. 134§1 ustawy - P.p.s.a także innych naruszeń prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy skargę należało oddalić. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.