VII SA/Wa 2466/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] spółki akcyjnej z siedzibą [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 24 października 2013 r. skarżący [...] spółka akcyjna w [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], którą nakazano skarżącej rozbiórkę nośnika reklamowego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że ewentualna realizacja nakazu mogłaby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę zagrażającą jego egzystencji. W piśmie datowanym 29 listopada 2013 r. skarżący podniósł, że niebawem może dojść do przymusowego wykonania ww. nakazu, co wiązałoby się trwałą szkodą dla skarżącej spółki w wielkich rozmiarach. Dołączył dokumenty w postaci upomnienia z dnia 14 października 2013 r. oraz tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 20 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest -poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń- wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r., sygn. akt FZ 496/2004). Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (postanowienie NSA z dnia z dnia 31 maja 2010 r., sygn. II OZ 443/10). W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa w niniejszej sprawie skarżąca spółka nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka we wniosku podniosła, że ewentualna realizacja nakazu zawartego w skarżonej decyzji mogłaby wyrządzić skarżącej spółki znaczną szkodę zagrażającą jej egzystencji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla spółki znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Ogólnikowe twierdzenia strony zawarte we wniosku nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie spółki powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie pozostaje przy tym okoliczność, że przeciwko skarżącej spółce wystawiono tytuł wykonawczy i wszczęto postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego wykonania nakazu rozbiórki nośnika reklamowego. Zaznaczyć również należy, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Co prawda wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.