VII SA/Wa 247/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...], Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] oraz Ł. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...], Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] oraz Ł. M na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...], Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] oraz Ł. M. złożyli skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla D. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...], budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. O. w [...], dz. nr ew. [...], [...] i [...] z obr. [...], który stanowi III etap inwestycji będący kontynuacją zabudowy kwartałów w rejonie ulic [....] i [...]. Skarga Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 247/17, skarga Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] pod sygn. ant VII SA/Wa 248/17, natomiast skarga Ł. M. pod sygn. akt VII SA/Wa 249/17. Sąd na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r., działając na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., połączył ww. sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akty VII SA/Wa 247/17. W swoich skargach Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] zawarły wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] wskazała, że wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem stronom znacznej szkody majątkowej, z uwagi na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, a także znaczny koszt wykonania robót i trudności w przywróceniu działki do stanu pierwotnego. Natomiast Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] podniosła, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności decyzji zarówno I jak i II instancji z uwagi na ewidentne naruszenie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki faktyczne i prawne, a powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał ogromnych nakładów finansowych o ile w ogóle będzie możliwy i będzie się wiązał z możliwością wyrządzenia szkody skarżącej również dlatego, że część nieruchomości stanowiącej własność skarżącej wykorzystywana będzie przez inwestora do budowy III etapu osiedla [...] (działka nr [...]), co uniemożliwi korzystanie z niej skarżącej. W odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania – [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor") wskazał, że wniosek zawiera ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i wyliczeń. Podniósł, że inwestycja jest realizowana w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Prace są prowadzone zgodnie z harmonogramem rzeczowo – finansowym, a wartość prac zrealizowanych do dnia 9 kwietnia 2017 r., wyniosła ponad 3,5 mln złotych. Postęp prac obrazują również wybrane karty dziennika budowy prowadzonego dla przedmiotowej inwestycji. Na potwierdzenie ww. okoliczności inwestor przedstawił harmonogram prac inwestycji [...] oraz kserokopię z dziennika budowy w zakresie prac przeprowadzonych w dniach od 21 marca 2017 r. do 6 kwietnia 2017 r. W związku z powyższym , w ocenie inwestora, nieuzasadnione wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji skutkować będzie poniesieniem przez inwestora realnej i wymiernej szkody wynikającej z konieczności późniejszego odtworzenia części robót już wykonanych, konieczności poniesienia kosztu robót i materiałów już zakontraktowanych ale dotychczas niewykonanych, poniesienia kosztu związanego z niemożnością wywiązania się z umów z kontrahentami inwestora uczestniczącymi w procesie budowlanym, a w odleglejszej perspektywie konieczność wypłaty odszkodowań nabywcom lokali w inwestycji w związku z opóźnieniem jej realizacji. Postanowieniami z dnia 15 marca 2017 r., wydanym w sprawie VII SA/Wa 247/16 oraz VII SA/Wa 248/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 35a Prawa budowlanego uzależnił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia przez każdego z wnioskodawców kaucji w kwocie 650.000 zł na zabezpieczenie roszczeń inwestora, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] w dniu 27 marca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 120 w aktach sprawy VII SA/Wa 247/17), natomiast Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" w [...] w dniu 5 kwietnia 2017r. (k. 103 w aktach sprawy VI SA/Wa 248/17). Z notatki urzędowej sporządzonej przez pracownika Oddziału Finansowego w dniu 1 czerwca 2017 r. wynika, że do dnia 31 maja 2017 r. na konto depozytowe nie wpłynęły kwoty 650.000 zł od ww. Wspólnot Mieszkaniowych. Wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r., wydanym w sprawie VII SA/Wa 247/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [....], Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] oraz Ł. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.), przy czym orzekanie w tym przedmiocie przez Sąd jest również możliwe po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji. Zgodnie bowiem z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu traci moc dopiero z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W niniejszej sprawie zapadły w dniu 9 maja 2017 r. wyrok nie uzyskał jeszcze przymiotu prawomocności, stąd nie ma przeszkód, aby rozpatrzyć złożony w niniejszej sprawie wniosek. Jednocześnie, z uwagi na brak skargi kasacyjnej brak było podstaw do przekazania powyższego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu (zob. uchwała 7 sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). Jak wynika z ww. cytowanego art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy jednak wskazać, że w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę ustawodawca przewidział jeszcze dodatkowy wymóg ograniczający możliwość wstrzymania wykonalności decyzji. W myśl przepisu art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Celem tej regulacji jest, aby wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, które w istocie prowadzi do zablokowania prac budowlanych, poprzedzone zostało zabezpieczeniem ewentualnym szkód, jakie w związku z tym faktem może ponieść inwestor. Rozważając kwestię wysokości kaucji należało mieć na względzie, że zgodnie z art. 739 § 3 k.p.c. w związku z art. 35 a ust. 4 Prawa budowlanego wysokość kaucji zależy od uznania sądu. Przy czym należy wskazać, że o kwestii ustanowienia i wysokości kaucji powinna decydować jedynie wielkość potencjalnej szkody poniesionej przez inwestora z uwagi na opóźnienie budowy. W niniejszej sprawie Sąd ustalając wysokość kaucji uznał, że kwota 650.000 zł będzie wystarczające na zabezpieczenie roszczeń inwestora w stosunku do każdego z wnioskodawców. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 15 marca 2017 r. Sąd uzależnił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia przez skarżące Wspólnoty Mieszkaniowe kaucji w wysokości po 650.000 złotych każda w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jak wynika z akt sprawy odpis tego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] w dniu 27 marca 2017 r., a zatem termin do złożenia kaucji upływał wraz z dniem 26 kwietnia 2017 r., natomiast Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" w [...] odpis postanowienia został doręczony w dniu 5 kwietnia 2017r., a tym samym termin na uiszczenie kaucji upływał w dniu 5 maja 2017 r. Pomimo upływu trzydziestodniowych terminów, kwoty określona przez Sąd nie wpłynęły na wskazane w orzeczeniu konto depozytowe. Tymczasem nieuiszczenie kaucji uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 35a Prawo budowlane odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.