VII SA/Wa 2471/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. na podstawie art.157 § 1 i art.158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r., poz.1071 z późn. zm.) dalej k.p.a. oraz art.80 ust. 1 pkt 2, art.81 ust. 1 pkt2 i art.82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r. poz.1409 z późn. zm.) dalej Prawo budowlane , po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek P. B. postępowania administracyjnego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] o pozwoleniu na nadbudowę budynku gospodarczego (kat. ob.-III), w ramach zabudowy jednorodzinnej na działce nr [...] w miejscowości J., gmina S.. Wnioskodawca, biorący udział jako strona w postępowaniu zakończonym sporną decyzją o pozwoleniu na nadbudowę budynku gospodarczego, jest właścicielem działek: nr [...] i nr [...] (na których istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny), przy czym działka nr [...] bezpośrednio graniczy od zachodniej strony z działką nr [...] - tj. działką Inwestora zaskarżonej inwestycji. Działka nr [...] zabudowana jest: w jej południowej części - budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym (stanowiącym część zabudowy bliźniaczej istniejącej również na działce nr [...]), oraz w części północnej: usytuowanym w odległości 0,59-0,74 od granicy z działką nr [...] (Skarżącego), budynkiem gospodarczym. Natomiast intencją Inwestora była nadbudowa budynku gospodarczego i uzyskanie dodatkowej kondygnacji w tym obiekcie. Dla omawianej działki nr [...] w miejscowości J., obowiązywał (na dzień wydania ww. decyzji o pozwoleniu na nadbudowę) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi J. uchwalony uchwałą Rady Gminy S. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] kwietnia 2010 r. Nr[...], poz. [...]). Zgodnie z załącznikiem graficznym nr [...] do powyższej uchwały planu, przedmiotowa działka znajduje się w obszarze jednostki planistycznej oznaczonej na rysunku planu symbolem MN/U 17 - stanowiącym teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych (§4 ust.6 uchwały). Analizując zatwierdzony projekt budowlany nadbudowy budynku gospodarczego Wojewoda stwierdził, że nie zostały naruszone zapisy i ustalenia ww. uchwały ponieważ przedmiotowa nadbudowa nie stanowi zmiany parametrów istniejącej powierzchni zabudowy czy powierzchni biologicznie czynnej, wysokość obiektu po nadbudowie nie przekroczy natomiast 5m wysokości, kąty nachylenia połaci dachowych wynoszą 30°, a dach przykryty będzie blachodachówką (zgodnie z §35 ust.2 uchwały planu). Zdaniem Wojewody podnoszone przez Skarżącego P. B. w pismach z dnia [...].11.2014 r. oraz z dnia [...].01.2015 r. zarzuty dotyczące naruszenia przepisów §12 ust. l, 2, 3, 4 i 6 oraz § 271 ust.8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, kwestionujące możliwość udzielenia zaskarżonego pozwolenia na nadbudowę w zakresie zgodności z powyższymi przepisami prawa, nie znajdują odzwierciedlenia w zatwierdzonym projekcie przedmiotowej nadbudowy. P.B. w odwołaniu do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko, że decyzja Starosty [...] udzielająca pozwolenia na nadbudowę budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości J., gmina S. podjęta została z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem P. B. przedmiotowa decyzja narusza: 1/ przepis § 12. ust. I. pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 75, poz. 690, ze zm. dalej rozporządzenia) zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się usytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5.5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednia działką budowlana lub w odległości nie mniejszej niż 1.5 m ściana bez otworów okiennych łub drzwiowych. 2/ przepis § 271 ust 8. ww. rozporządzenia nakazującego zachowanie odległości lokowanej inwestycji od granicy z działką leśną , która to odległość winna być zachowana zgodnie tym przepisem., który stanowi: "Najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przykryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień." Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. po rozpatrzeniu odwołania P. B. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko Wojewody, że rozwiązania projektowe spornej inwestycji nie naruszają rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi J.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do rodzaju zabudowy; nieprzekraczalnej linii zabudowy; maksymalnej powierzchni zabudowy w granicach działki budowlanej - 30% (projektowana - 19,7% - Projekt budowlany - str. 24); minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego - 50% (projektowana - 50,2% - Projekt budowlany - str. 24); maksymalnej wysokości budynku gospodarczego - 5 m (projektowana - 5,0 m - Projekt budowlany - str. 29); geometrii dachu - dachy pulpitowe lub dwuspadowe o kącie nachylenia połaci od 30° do 45°, przy czym główne połacie dachu muszą mieć jednakowy spadek (projektowany - dach dwuspadowy o nachyleniu 30°, główne połacie ciachu symetryczne - Projekt budowlany - str. 18, str. 28 i str. 29); pokrycia dachu dachówka ceramiczna, dachówka cementowa lub blachodachówka w kolorach: czerwonym, brązowym, grafitowym lub ich odcieniach (projektowana - blachodachówka - Projekt budowlany - str. 9 i str. 18); oraz elewacji zewnętrznej i obsługi komunikacyjnej. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Starosty [...] nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu. W szczególności nie uchybiono rażąco przepisom § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować, co do zasady, w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy I 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Elewacja wschodnia projektowanej nadbudowy budynku gospodarczego z otworami okiennymi i drzwiowymi usytuowana jest w odległości 8,18 m od granicy z działką o nr ewid. [...], natomiast elewacja południowa projektowanej nadbudowy budynku gospodarczego z otworem okiennym i drzwiowym usytuowana jest w odległości ponad 37 m od granicy z działką drogową o nr ewid. [...]. Elewacja północna projektowanej nadbudowy budynku gospodarczego bez otworów okiennych i drzwiowych usytuowana jest w granicy z sąsiednią działką o nr ewid. [...], natomiast elewacja zachodnia projektowanej nadbudowy budynku gospodarczego bez otworów okiennych i drzwiowych usytuowana jest w odległości od 0,59 m do 0,74 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Jednocześnie organ wskazał, że z przepisu § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia wynika, że sytuowanie budynku bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką budowlaną jest możliwe, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego. W omawianej sprawie nadbudowę budynku gospodarczego w granicy z działką nr ewid. [...] i [...] dopuszczały ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi J. (§ 35 pkt 2 lit. n). Ponadto zgodnie z dyspozycją § 209 ust. 1 pkt 2 w/w. rozporządzenia., budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na m.in. na produkcyjne i magazynowe, określane jako PM. Z analizy projektu budowlanego (str. 10) zatwierdzonego ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r" nr [...], znak: [...], wynika, że nadbudowywany budynek gospodarczy zaliczony został do kategorii zagrożenia ludzi - PM o gęstości ogniowej do 500 MJ/m2. Stosownie do § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), dla budynków PM nie powinna być mniejsza niż 8 m. Natomiast zgodnie § 271 ust. 8 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., najmniejszą odległością budynków PM od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynków ZL z przykryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień, tj. 8 m. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że sporna nadbudowa budynku gospodarczego nie spełnia warunku określonego § 271 ust. 1 i § 271 ust. 8 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Stąd też Komendant Straży Pożarnej w G. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, w sposób określony w ekspertyzie rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w sposób inny niż podany w § 12 ust. 1 pkt 2 i § 272 ust. 8 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Stosownie bowiem do § 2 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. przy nadbudowie budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1.000 m wymagania określone w § 1 ("Rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane."), mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził również, że sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia. GINB stwierdził, że wskazany przez odwołującego się § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia odnosi się sytuowania nowobudowanych budynków. Tymczasem sporna inwestycja obejmuje nadbudowę już istniejącego budynku, do którego zastosowanie ma § 12 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. ("W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych"). Odnosząc się do zarzutu odwołującego się dot. wadliwości decyzji z dnia [...] września 1989 r., przeniesionej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w E. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie mogą być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu, które dotyczy kontroli innego pozwolenia na budowę - ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], znak: [...]. W skardze skierowanej do Sądu P. B. zarzucił zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: a/ § 12 ust. 3 pkt 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r.} Nr 75, poz. 690, zwane dalej "rozporządzeniem") w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię w zakresie dopuszczalności nadbudowy garażu na terenie działki nr [...] w miejscowości J. (gminie S.) i przyjęcie, że § 12 ust. 3 pkt 4 powyższego rozporządzenia odnosi się tylko do usytuowania nowo budowanych budynków gospodarczych i garażu, a do spornej inwestycji obejmującej nadbudowę już istniejącego budynku ma zastosowanie wyłącznie § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, który nie wprowadza ograniczenia wysokości garażu w razie jego nadbudowy (tj. mniejszej niż 3 metry, określonej w pkt 4 ust. 3 § 12), usytuowanego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną jak w niniejszej sprawie, gdy tymczasem zatwierdzony projekt budowlany (decyzją Starosty [...] nr [...] udzielającej P. M. pozwolenia na budowę) przewiduje wysokość garażu nie mniejszą niż 5 metrów, a tym samym zarówno organ II instancji jak i organ wyższego stopnia uznał, że wyżej wskazany projekt nadbudowy budynku gospodarczego nie narusza warunków określonych wyżej wskazanymi przepisami techniczno-budowlanymi i z tego względu, zdaniem skarżącego, doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy- Prawo budowlane, co uzasadniało uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 KPA, b/ art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy- Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy udzielono powyższego pozwolenia budowlanego w zakresie nadbudowy garażu do wysokości przekraczającej dopuszczalną wysokość określoną w § 12 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia biorąc pod uwagę sytuowanie garażu bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, całkowicie lekceważąc przy tym interesy strony skarżącej będącej właścicielem sąsiedniej działki nr [...], które powinny być przez organ uwzględnione w świetle zarówno wyżej powołanych przepisów prawa administracyjnego jak i prawa cywilnego (prawo sąsiedzkie), a właściwy organ administracji publicznej rozpatrując sprawę pozwolenia na budowę obiektu budowlanego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością powinien mieć na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania obywateli wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) oraz przepisy o ochronie własności, - przy czym strona uznaje że przyjęta przez organ I i II instancji wykładnia § 12 ust 3 pkt 3 i 4 rozporządzenia oraz niezastosowanie art,5 ust. 1 pkt 9 us.tawy Prawo budowlane narusza prawo w stopniu rażącym uzasadniającym wyeliminowanie ostatecznych decyzji z obrotu prawnego. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 KPA oraz art. 107 § 3 KPA w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 KPA polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w kwestii zgodności ww. zatwierdzonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zakwestionowaną, w odwołaniu przez skarżącego, co było uzasadnione treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy- Prawo budowlane, jak również odnośnie konieczności dokładnej i rzetelnej .analizy zgodności zamierzeń inwestora z uregulowaniami zawartymi w przepisach techniczno-budowlanych, w szczególności w § 13, 57 i 60 Rozporządzenia, czego zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dokładne i wszechstronne wyjaśnienie przez organ powyższych kwestii doprowadziłoby do odmiennego rozstrzygnięcia korzystnego dla skarżącego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem (art. 1 §2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej: ppsa) Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie nadzwyczajne, jakim jest tryb stwierdzenia nieważności, inaczej niż w przypadku postępowania odwoławczego czy zażaleniowego, może być uruchamiane tylko w przypadkach ściśle określonych przez art. 156 kpa. Przypadki te dotyczą takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną, wadliwością, że trwałość decyzji ostatecznej i związana z nią pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Rażące naruszenie prawa, określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W odniesieniu do przepisów proceduralnych rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego o dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ono w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy (zob. wyrok NSA, II SA 1726/00, LEX nr 51233). O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, zob. także wyrok NSA z 27 października 1998 r., II SA 1202/98). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. / por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. , sygn. akt OSK 1134/04, LEX nr 165717. Jednocześnie dodać należy, iż w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. Na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę m.in. w wyroku z 25 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1111/06, lex nr 494728), w którym to wskazał, iż "O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (...)". W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe kryteria, rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy decyzję Wojewody [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] jest prawidłowe. Skarżący jest właścicielem działek nr ewid. [...] i nr [...] graniczącej bezpośrednio z nieruchomością inwestycyjną (działka nr ewid. [...] w w miejscowości J., gmina S.). Powyższa nieruchomość inwestycyjna (ww. działka nr ewid. [...]) jest objęta zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] stycznia 2010r. Nr [...]. Zatem inwestor nie miał obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty [...], sporne przedsięwzięcie obejmuje swym zakresem nadbudowę 1 - kondygnacyjnego budynku gospodarczego o poddasze użytkowe wraz z urządzeniami budowlanymi. Zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do powyższej uchwały planu, przedmiotowa działka znajduje się w obszarze jednostki planistycznej oznaczonej na rysunku planu symbolem MN/U 17 - stanowiącym teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych (§4 ust.6 uchwały). Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie Sądu nie uchybiono przepisom Prawa budowlanego w tym przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie zostały naruszone. Analiza zatwierdzonego projektu budowlanego nie wskazuje, aby zostały naruszone zapisy i ustalenia ww. uchwały zatwierdzającej plan szczegółowy. W trakcie postępowania ustalono, że elewacja wschodnia projektowanej nadbudowy budynku gospodarczego z otworami okiennymi i drzwiowymi usytuowana jest w odległości 8,18 m od granicy z działką o nr ewid. [...], elewacja południowa projektowanej nadbudowy budynku gospodarczego z otworem okiennym i drzwiowym usytuowana jest w odległości ponad 37 m od granicy z działką drogową o nr ewid. [...], elewacja północna projektowanej nadbudowy budynku gospodarczego bez otworów okiennych i drzwiowych usytuowana jest w granicy z sąsiednią działką o nr ewid. [...], natomiast elewacja zachodnia projektowanej nadbudowy budynku gospodarczego bez otworów okiennych i drzwiowych usytuowana jest w odległości od 0,59 m do 0,74 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Projektowana nadbudowa nie prowadzi do zmiany parametrów istniejącej powierzchni zabudowy czy powierzchni biologicznie czynnej, wysokość obiektu po nadbudowie nie przekroczy 5 m wysokości, kąty nachylenia połaci dachowych wynoszą 30°, a dach przykryty będzie blachodachówką (zgodnie z § 35 ust.2 uchwały planu). Odnosząc się zatem do zarzutu Skarżącego o naruszeniu § 12 ust. 3 pkt 3 i 4 rozporządzenia w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. z 2013 r., poz. 1409 ze zra.) poprzez ich błędną wykładnię w zakresie dopuszczalności nadbudowy garażu na terenie działki nr [...] w miejscowości J. (gminie S.) przypomnieć należy, że pkt 3 ust. 3 dopuszcza "rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych". W ocenie Sądu powyższy warunek został dotrzymany. Kolejny punkt 4 ust.3 dopuszcza "sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych". W ocenie Sądu przepis ten odnosi się tylko do usytuowania nowo budowanych budynków. Zatem organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że § 12 ust. 3 pkt 4 powyższego rozporządzenia odnoszący się do usytuowania nowo budowanych budynków gospodarczych i garażu nie może mieć zastosowania do spornej inwestycji obejmującej nadbudowę już istniejącego budynku. Odnosząc się do kolejnego zarzutu Skarżącego o naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlane ( poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej) poprzez ich niezastosowanie Sąd podziela pogląd, że obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98). Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Stwierdzić należy, iż w zasadzie każda inwestycja w bliskim sąsiedztwie powoduje uciążliwości i utrudnienia, jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Strona skarżącą winna mieć na względzie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika z treści art. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę to Starosta nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na nadbudowę. Ponadto w ocenie Sądu strona skarżąca miała zapewniony czynny udział na wszystkich jego etapach, a samo postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami i z zachowaniem zasad postępowania, w tym z poszanowaniem art. 7,77 i 107 § 3 k.p.a. Kończąc powyższe rozważania Sąd zauważa, że planowana inwestycja może spowodować szereg utrudnień dla otoczenia. W zasadzie każda inwestycja realizowana w bliskim sąsiedztwie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.