VII SA/Wa 2473/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżone postanowienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) dalej k.p.a. , po rozpatrzeniu zażalenia Klasztoru [...] (Klasztor [...]) uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], odmawiające wznowienia, na wniosek Klasztoru [...] (Klasztor [...]), postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "W." Sp. z o.o. w W. pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku oficyny z przeznaczeniem na apartamenty mieszkalne wraz z przebudową i remontem budynku frontowego w tym przebudową dachu oraz instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wodną, kanalizacji opadowej i sanitarnej, centralnego ogrzewania, wody lodowej, wentylacji mechanicznej, telekomunikacyjnej, gazowej oraz budową wewnętrznej stacji transformatorowej, na działkach nr ewid. [...] i [...], przy ul. [...] w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 13 maja 2015 r. Klasztor [...](Klasztor [...]) imieniem którego działa Przełożona Klasztoru - Siostra A. S., złożył w placówce pocztowej, wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] wydaną [...] września 2009 r. znak: [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] lutego 2009 r., znak: [...]. We wniosku Klasztor [...] (Klasztor [...]) powołując okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2015 r., którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 maja 2013 r. uchylający decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (zwanego dalej SKO) wydane [...] lutego 2012 r., znak: [...] i [...] sierpnia 2012 r., znak: [...]. Klasztor [...] podnisł argument, że w związku z ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego "odżyła" decyzja SKO w [...] z [...] lutego 2012 r. stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. Zdaniem Wojewody wprawdzie ww. decyzje SKO z [...] lutego 2012 r., znak: [...] i z [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] zostały uchylone wyrokiem WSA z 7 maja 2013 r. jednakże wyrok ten nie był prawomocny a zatem orzeczenie powyższe nie niosło skutków prawnych a ponieważ od daty wydania ostatecznej decyzji SKO stan ten się nie zmienił, zatem kolejny wniosek Klasztoru [...] (Klasztor [...]) z 13 maja 2015 r., o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, został złożony po upływie terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa. Niezależnie od powyższego, Wojewoda wyjaśnił należy, iż po rozpatrzeniu wniosku Klasztoru [...] (Klasztor [...]) złożonego 27 lutego 2012 r. o wznowienie postępowania (na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa - w oparciu o tę samą przesłankę) w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] wydaną [...] września 2009 r. (znak: [...]), wznowiono postępowanie i zakończono wydaniem [...] marca 2015 r. decyzji Wojewody [...] znak: [...]. W wyniku postępowania odwoławczego decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną [...] maja 2015 r. znak: [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w analizowanym przypadku, wznowienie postępowania, na wniosek Klasztoru [...] (Klasztor [...]), w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], jest dopuszczalne. Skarżący, jako podstawę wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Jako okoliczność wypełniającą - w ocenie Skarżącego - powyższą przesłankę wznowienia postępowania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, powołany przez stronę wyrok z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2113/13, którym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1659/12 (uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], znak: [...], ustalającej dla "W." Sp. z o.o. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n.: przebudowa dachu w budynku frontowym oraz przebudowa, nadbudowa i rozbudowa budynku oficyny z przeznaczeniem na apartamenty mieszkalne z garażem podziemnym na terenie działki nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w K.) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji. W ocenie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniosek Klasztoru [...] (Klasztor [...]) z dnia [...] maja 2015 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], został złożony w terminie o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. bowiem wskazany powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 2113/13, stanowiący w ocenie skarżącego podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. został wydany w dniu 14 kwietnia 2015 r. Skargę na powyższe postanowienie złożyła A. Sp. z o.o. z/s w K. (dalej jako "skarżąca") wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie postanowienia zawieszającego postępowanie w niniejszej sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonemu postanowieniu zarzuciła: naruszenie art 148 k.p.a. poprzez uwzględnienie zażalenia pomimo zgłoszenia wniosku o wznowienie z przekroczeniem miesięcznego terminu do jego wniesienia. naruszenie art. 145 § 1 pkt 8 w zw, z art 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego: poprzez uznanie, że podstawą wznowienia postępowania może być orzeczenie sądowo-administracyjne uchylające inne nieostateczne i nieprawomocne orzeczenie, podczas gdy uchylenie takiego orzeczenia ze swojej istoty nie może prowadzić do sytuacji o której jest mowa w hipotezie wskazanego przepisu, poprzez pominięcie okoliczności, że na podstawie treści samego wniosku można stwierdzić, że wnioskowany tryb postępowania jest niewłaściwy z punktu widzenia podstaw prawnych i faktycznych oraz celu złożonego wniosku. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd uwzględnił skargę wobec stwierdzenia istotnego naruszenia przepisów postępowania w prowadzonym postępowaniu mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W postępowaniu administracyjnym organy oceniały wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] wydaną [...] września 2009 r. znak: [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] lutego 2009 r., znak: [...] z dnia [...] maja 2015 r. Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wynosi zgodnie z przepisem art 148 k.p.a. jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Okolicznością wskazaną przez wnioskodawcę było wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w dniu 14 kwietnia 2014 roku sygn. akt II OSK 2113/13 uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1659/12 którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie ma wiążących skutków prawnych do czasu jego uprawomocnienia (art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) a ponieważ został uchylony to nie wywołał żadnych skutków prawnych. Sprawa wróciła do stanu prawnego ustalonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Prowadzi to do wniosku, że powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Klasztor nie był w stanie powołać się na orzeczenie spełniające przesłania z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zwrócił uwagi, że powołane we wniosku o wznowienie orzeczenie ze swojej istoty nie może mieć charakteru orzeczenia wywołującego skutek o jakim jest mowa w art 148 § 1 pkt 8 kpa czyli, że w skutek jego wydania może dojść do sytuacji w której "decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione". Zauważyć również należy, że w istocie podstawą wznowienia nie był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2015 roku, ale ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] stwierdzająca nieważność decyzji, która została wydana w 2012 roku, a zatem dwa lata przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Sąd zauważa również z urzędu, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekał już w tej sprawie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] wydając decyzję z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] kontrolowaną również przez Sąd (sygn. akt VII SA/Wa 1544/15). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził wówczas, że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. ponieważ stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], ustalającej dla "W." Sp. z o.o. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. w sprawie zakończonej decyzją zależną od tej decyzji powołując się na uchwałę składu 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, w której stwierdzono, że nieważność decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Sąd podzielił stanowisko Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego Organ administracyjny nie może zatem bezkrytycznie przyjmować każdej argumentacji przemawiającej zdaniem strony za wznowieniem postępowania, lecz na podstawie twierdzeń wniosku samodzielnie oceniać czy zaistniały formalne podstawy do podjęcia postępowania, tak aby badać merytoryczne jego podstawy. Z powyższych względów, Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016.718 j.t.) orzekł jak w sentencji wyroku.