VII SA/Wa 2496/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. Ł. i J. Ł. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. znak [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki (obecnie Minister Infrastruktury i Rozwoju) utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...], którym Wojewoda na podstawie art. 113 § 1 i 3 k.p.a. - Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - j.t. Dz. U. z 2013r., poz.267) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...][...] – [...] w km 0+000 – 16+776" w ten sposób, że na stronie 8 przedmiotowej decyzji w wierszu 4 wyrazy "działka nr [...] dzieli się na działki nr [...]" zastąpił wyrazami "działka nr [...] dzieli się na działki nr [...]". W uzasadnieniu postanowienia Minister, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 723/10 stwierdził, że oczywista omyłka to, co do istoty swojej stojące na równi z błędami pisarskimi omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie z niewłaściwym doborem słów. Organ wskazał, że w załączniku nr 2 do decyzji Wojewody [...], stanowiącym mapy z projektami podziałów nieruchomości objętych w części liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji drogowej, numery działek powstałych po podziale działki o nr ew. [...], obręb [...][...] zostały wskazane w sposób prawidłowy. Ponadto, w zawiadomieniu i obwieszczeniu informującym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację planowanego przedsięwzięcia oraz w obwieszczeniu informującym o wydaniu decyzji Wojewody [...], właściwie wskazano nr ew. działki [...], obręb [...][...] jako działki powstałej po podziale działki o nr ew. [...], obręb [...][...] jedynie w sentencji decyzji Wojewody [...] dostrzec można było omyłkę. Minister podkreślił, iż orzecznictwo dopuszcza sprostowanie treści decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. w zakresie wskazania numerów działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym w sytuacji, gdy w sentencji decyzji błędnie wskazano jedną z wielu działek, na których ma być realizowana inwestycja, a w załączniku decyzji ta sama działka była określona prawidłowo (co wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 506/12). Zmiana, w ocenie Ministra, nie doprowadziła do odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie i w związku z tym jest dopuszczalna w kontekście sprostowania dokonanego na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wnieśli A.Ł. i J.Ł. wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podnieśli, iż naruszone zostały art. 6-16 k.p.a. Zarzucili brak wnikliwego rozpatrzenia ich zażalenia, przemilczenie cyt. "złożenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia przez M.G. oraz wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Skarżący stwierdzili, iż numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu z wszelkimi z tego wynikającymi konsekwencjami w aspekcie przepisów prawa, powołali się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Kr 723/93 oraz z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 863/00. Ponadto wskazali, iż nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ocenie stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1067/97 i z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt II SA 1072/99. W ocenie skarżących sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędnie określonych w decyzji numerów działek ewidencyjnych powoduje, że postanowienie jest dotknięte wadą nieważności jako wydane z rażącym naruszeniem prawa, a także, że takie sprostowanie nie może być sposobem zmiany rozstrzygnięcia sprawy w zastępstwie ponownego przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Wskazać należy na funkcję ustawowej instytucji sprostowania i jej dopuszczalność ze szczególnym uwzględnieniem dopuszczalności sprostowania z uwagi na zaistniałą oczywistą omyłkę pisarską, co do numeru działki. Jak słusznie podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu do wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 723/10, w literaturze powszechnie wykorzystuje się określenie pojęć "błąd pisarski", "błąd rachunkowy" i "inna oczywista omyłka" zaproponowane przez Najwyższy Trybunał Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 1932 r., L. Rej. 8534/30 (cyt. przez J. Pokrzywnickiego, Postępowanie administracyjne..., s. 40-41). Błąd pisarski zatem, to "widoczne wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów itp.". Z kolei "błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia", a inna oczywista omyłka to "co do istoty swojej stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a zatem tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów itp." (J. Pokrzywnicki, tamże, s. 40-41). Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Naczelny Sąd Administracyjny, w swoich orzeczeniach, wielokrotnie wskazywał, iż przepis art. 113 § 1 k.p.a. stwarza możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Nie będą podlegały sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa (tak np. wyroki z dnia 26 sierpnia 1997 r. w sprawach o sygn. akt V SA 986/96 i V SA 987/96, wyroki z dnia 4 września 1997 r. w sprawach o sygn. akt V SA 970/96 i V SA 971/96) ani też nie może być przedmiotem sprostowania zmiana decyzji, której dotyczyło rozstrzygnięcie (wyrok z dnia 5 listopada 1997 r. w sprawie o sygn. akt V SA 1493/96). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie o sygn. akt IV SA 531/96 stwierdził, iż omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Z analogiczną, jak niniejsza sprawa, zmierzył się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który w wyroku z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 506/12 orzekł, że dopuszczalne jest sprostowanie treści decyzji w trybie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie wskazania numerów działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym w sytuacji, gdy w sentencji decyzji błędnie wskazano jedną z wielu działek, na których ma być realizowana inwestycja, a w załączniku decyzji ta sama działka była określona prawidłowo. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że jak wskazał organ i co nie było kwestionowane przez skarżących, w załączniku nr 2 do decyzji Wojewody [...], tj. na mapie z projektem podziału nieruchomości, numery działek powstałych po podziale działki o nr. ew. [...], obręb [...][...], zostały wskazane w sposób prawidłowy. Tylko w sentencji decyzji dostrzec można było omyłkę, która polegała na tym, że numery działek [...] i [...] po podzieleniu każdej z nich na dwie były identyczne, co jest oczywiście sytuacją nieprawidłową. Jednocześnie w zawiadomieniu i obwieszczeniu informującym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację planowanego przedsięwzięcia, jak również w obwieszczeniu informującym o wydaniu decyzji numery działki [...], po podzieleniu wskazane były każdorazowo prawidłowo. Prowadzi to do wniosku, iż organ wydający decyzję w pierwszej instancji istotnie miał zamiar w niej wskazać, iż działka nr [...] dzieli się na działki nr [...] i [...], jednak w wyniku omyłki pisarskiej wskazał działki nr [...] i [...]. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż skarżący nie sprecyzowali, na czym miałyby polegać naruszenia zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 6-16 k.p.a., których dopuściły się organy administracji. Nie przedstawiono też, stosownego uzasadnienia w zakresie zarzutu braku wnikliwego rozpatrzenia przez organ drugiej instancji zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Sąd z urzędu takich wad postępowania i zaskarżonego postanowienia nie dostrzegł. Co do zarzutu przemilczenia złożenia zażalenia przez M. G., wskazać należy, iż organ odniósł się do tego faktu poprzez wydanie stosownego postanowienia, na co powołał się w odpowiedzi na skargę. Minister wyczerpująco przedstawił także w odpowiedzi na skargę kwestię rozpoznania zażalenia na postanowienie Wojewody Podkarpackiego o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w sytuacji, gdy skarżący złożyli wniosek o zawieszenie postępowania, który w ich ocenie nie został prawomocnie rozpoznany, co powinno – ich zdaniem – uniemożliwiać rozpoznanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej. Ustosunkowując się do zarzutów skargi zwrócić należy także uwagę skarżących na to, iż przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest jedynie postanowienie o sprostowaniu omyłki, a nie całość postępowania związana z wydaniem decyzji zezwalającej na realizację inwestycji. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).