VII SA/Wa 2505/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] na podst. art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2010 r. - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2011r. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym – Komendant Wojewódzki Policji w O., decyzją z dnia [...] maja 2010r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2010r. w przedmiocie skierowania A. B. na badania psychologiczne z powodu przekroczenia w okresie od [...] lipca 2009r. do [...] stycznia 2010r. 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Pismem z dnia [...] listopada 2010r., A. B. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2010r., podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa. Uzasadniając wniosek A. B. podniósł, że mandatem karnym za zdarzenie drogowe z 4 stycznia 2010r. ukarany został kwotą 250 złotych bez przypisywania jakichkolwiek punktów karnych. W związku z tym brak było podstaw do wpisania do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego punktów przekraczających 22, tj. liczby punktów przypisanych mu przed zdarzeniem z 4 stycznia 2011r. W związku z tym brak jest podstaw do skierowania go na badania psychologiczne w trybie art. 124 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania nadzwyczajnego uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2010r. Organ wyjaśnił istotę i charakter postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazał, że kontrolowana decyzja wydana została na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, stosownie do którego właściwy organ Policji jest zobligowany skierować na badania psychologiczne przeprowadzane w celu orzeczenia istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w razie przekroczenia liczby 24 punktów na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wyjaśnił, że postępowanie mandatowe jest uproszczoną formą rozstrzygania w sprawie o wykroczenie i prowadzone jest na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Prawomocny mandat karny rozstrzyga co do kwestii winy oraz wysokości nałożonej grzywny i jest jednym z rozstrzygnięć, na podstawie którego organ prowadzący ewidencję dokonuje wpisu ostatecznego. Ewidencja kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest prowadzona w oparciu o art. 130 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i nie należy jej utożsamiać z postępowaniem mandatowym, którego tryb określony został w przepisach ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Liczba punktów wpisana na druku mandatowym, ma jedynie charakter informacyjny i nie jest wiążąca dla organu prowadzącego ewidencję, który wprowadza naruszenie do systemu komputerowego na podstawie karty rejestracyjnej, sporządzonej i przekazanej przez funkcjonariusza. Dopiero prawomocny mandat karny rozstrzyga o winie sprawcy, a zapis na druku mandatu nie rozstrzyga o liczbie punktów, jakie podlegają wpisaniu do ewidencji. Z tych względów, w ocenie organu, brak jest podstaw, do przyjęcia, że kontrolowana decyzja mocą, której skierowano A. B. na badania psychologiczne jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji wniósł A. B.. Decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w związku z art. 130 i art. 138 K.p.a. oraz art. 135 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz decyzji z [...] marca 2011r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący przyznał, że w dacie 2 lutego 2010r., za naruszenie przepisów o ruchu drogowym otrzymał łącznie 22 punkty karne. W dniu 4 stycznia 2010r., za kolejne zdarzenie drogowe ukarany został mandatem karnym w wysokości 250 złotych bez przypisywania punktów karnych. W związku z powyższym brak było podstaw do wpisania do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego punktów za zdarzenie z dnia 4 stycznia 2010r., a w konsekwencji brak było podstaw do skierowania skarżącego na badania psychologiczne na podstawie art. 124 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym, zdaniem skarżącego, doszło do rażącego naruszenia prawa, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] maja 2010r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] kwietnia 2010r., o skierowaniu go na badania psychologiczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Sąd administracyjny stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), kontroluje rozstrzygnięcia organów administracji publicznej z punktu widzenia zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, w związku z czym zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają przepisów prawa. Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2011r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2010r. Decyzja ta wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania, w którym weryfikowana decyzja została wydana. Instytucja ta będąca w opozycji do zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 K.p.a. może być stosowana jedynie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badane decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie. Organ administracji orzekający w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest związany wnioskiem strony i z urzędu musi zbadać, czy zakwestionowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Zgodzić się trzeba, iż biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanej "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". W orzecznictwie sądowym dotyczącym pojęcia rażącego naruszenia prawa podkreśla się, iż naruszenie prawa kwalifikowane będzie jako raczące, jeżeli następuje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu prawa stanowiącego podstawę tego rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej występuje w przypadku, w którym treść przepisu, którego naruszenia dopuścił się organ może zostać ustalona bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Kolejną przesłanką jest niemożliwość zaakceptowania, z punktu widzenia praworządności, skutków społeczno – gospodarczych naruszenia prawa. Przy ocenie czy naruszenie prawa można zakwalifikować jako rażące znaczenie ma także charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 20 września 2009r., sygn. akt I OSK 1729/07 niepubl.). Odnosząc powyższe do niniejszego postępowania zaaprobować należy stanowisko Komendanta Głównego Policji stwierdzające brak kwalifikowanej wadliwości zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2010r. Skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2010r., jak również w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie kwestionuje w istocie prawidłowość prowadzonej ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w której jego zdaniem bezzasadnie przypisano mu 6 punktów karnych za zdarzenie drogowe w dniu [...] stycznia 2010r. Okoliczność ta była już przedmiotem oceny tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 2581/11 wskazał, że "(...) w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji Komendanta Powiatowego Policji a K. z [...] kwietnia 2010 r., następnie utrzymanej w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z [...] maja 2010 r. w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne, nie ma miejsca na badanie poprawności wpisanych do ww. ewidencji wobec skarżącego A. B. punktów karnych. Ewidencja ta prowadzona jest przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji (v. § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002r.), a strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może zwrócić się o podjęcie określonego aktu i czynności w tym zakresie do tego organu, a w razie jego milczenia – skorzystać ze skargi w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, por. wyrok NSA z 15.09.2010r. (sygn. akt I OSK 1456/09, le nr 745029). Strona zainteresowana może, więc zakwestionować wskazaną ewidencję, ale w innym trybie. Ocena wyrażona w orzeczeniu sądu ma charakter wiążący, zarówno dla organów administracyjnych, jak i dla Sądu orzekających w niniejszej sprawie (art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podkreślić, nadto należy, że w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organ administracji kontroluje decyzję wyłącznie z punktu widzenia kwalifikowanej wadliwości, o której stanowi art. 156 § 1 K.p.a. i nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w wyniku, którego mogłoby dojść do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z powyższych względów podniesione w skardze zarzuty nie mogą doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uznając, że decyzja Komendanta Głównego Policji nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.