VII SA/Wa 251/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D., M., J. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...] w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania sądowego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego wniesioną przez D., M., J. i M. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 21 lipca 2005 r. oddalił skargę D., M., J. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. W dniu 8 września 2005 r. wyrok wraz z uzasadnieniem został przesłany adw. M. S. (zgodnie z wcześniej złożonym wnioskiem) i w dniu 15 września 2005 r. (data prezentaty Sądu) pełnomocnik skarżących złożył skargę kasacyjną. W dniu 19 października 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjna i wydał wyrok oddalający tą skargę. Wyrok WSA z dnia 21 lipca 2005 r. uprawomocnił się. W dniu 13 lutego 2007 r. (data prezentaty Sądu) D., M., J. i M. W. wnieśli skargę o wznowienie postępowania sądowego. Swoje pismo motywowali tym, iż nie brali udziału w postępowaniu w I i II instancji. Zdaniem strony skarżącej Sąd rażąco naruszył "art. 54 § 1 i § 2 o NSA, 134 §2 o NSA, 135 o NSA". Zdaniem skarżących "skarga została złożona w terminie, bowiem wyrok został wydany przez NSA w Warszawie i doręczony w dniu 05.12.06". Wymienione wyżej uchybienie stanowi, więc zdaniem D., M., J. i M. W. przesłankę do uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2005 r., po wznowieniu postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie trzeba zaznaczyć, iż wznowienie postępowania sądowego ma charakter nadzwyczajny i winno być obwarowane ostrymi restrykcjami. Z tego też względu niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zważywszy na fakt, że wznowienie postępowania jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń. Należy zauważyć, że na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom zawierającym przesłanki do wznowienia postępowania (271-274 p.p.s.a.) nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieopartą na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2005 r., GSK 1243/04, niepubl., a także postanowienie NSA z 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01, niepubl., oraz postanowienie SN z 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154). Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Należy jednakże podkreślić, iż ustawodawca w dalszej części w/w artykułu wskazuje, że nie można żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała. W kwestii pozbawienia strony możliwości do działania wyraził swój pogląd Sąd Najwyższy, który stwierdził, iż o pozbawieniu strony możliwości do działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możności działania (uchwała SN z 14 kwietnia 1980 r., III CZP 19/80, OSNCP 1980, nr 11, poz. 205 i wyrok SN z 21 czerwca 1961 r., 3 CR 953/60, NP 1963, nr 1, s. 122). W innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie obrony, co nie uzasadnia wznowienia postępowania. Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki, które uzasadniałyby wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że D., M., J. i M. W. wnieśli skargę w przewidzianym przez ustawodawcę terminie. Jednakże zdaniem Sądu niezasadne są twierdzenia D., M., J. i M. W., iż zostali oni pozbawieni możliwości działania i należytego reprezentowania swoich praw i interesów. Należy wskazać, iż skarżący brali czynny udział w postępowaniu sądowym, zgodnie z ich wnioskiem został dla nich ustanowiony adwokat z urzędu, składali pisma i wnioski, a przede wszystkim adwokatowi skarżących został przesłany odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, od który następnie została złożona skarga kasacyjna przez pełnomocnika skarżących. Z tego też względu Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka niezbędna do wznowienia postępowania wymieniona w cytowanym art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.