VII SA/Wa 2518/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi B. G. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) po rozpoznaniu z zażalenia B. B. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu wskazał, że B. B. wnioskiem z dnia 28 maja 2015 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. o wydanie zaświadczenia o treści, że łączna liczba punktów przypisanych skarżącemu, po dniu 8 maja 2014 r., wynosiła 22. Jednoznacznie wskazał, że z mandatu karnego seria [...] numer [...] z dnia [...] maja 2014 r. wynika, że ukarany został grzywną w wysokości 500,00 zł oraz otrzymał 6 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Pismem z dnia 3 czerwca 2015 r. Komendant odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści argumentując, iż byłoby ono niezgodne ze stanem faktycznym wynikającym z w prowadzonej przez Policję ewidencji. W odpowiedzi skarżący zażądał od organu rozpatrzenia jego wniosku w trybie przewidzianym w przepisach k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści wskazując, że z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wynika, że na dzień 22 maja 2014 r. wnioskodawca posiada 26 punktów za wykroczenia drogowe popełnione w okresie od dnia 23 sierpnia 2013 r. do dnia [...] maja 2014 r. Wyjaśnił, że za wykroczenie popełnione przez wnioskodawcę w dniu [...] maja 2014 r. w miejscowości [...] zostało przypisane 10 punktów Jednocześnie wskazał, iż wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a. jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Nie jest zatem możliwe wydanie zaświadczenia, którego treść poświadczałaby stan prawny niezgodny z danymi wynikającymi z prowadzonej przez organ ewidencji. Komendant Główny Policji podkreślił, iż ocena zasadności przypisania punktów w określonej liczbie nie może być dokonana na etapie prowadzonego postępowania w sprawie o wydanie zaświadczenia. Skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. wniósł B. B.. Argumentował, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 218 §1 i 2 k.p.a. oraz § 4 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012r., poz. 488) w zw. z art. 7, 8 i 9 k.p.a. Zdaniem skarżącego Komendant Policji błędnie przyjął, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenia kierując się wyłącznie treścią wpisów do ewidencji lub rejestrów, choćby były one błędne, bez potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego. Żądając wydania zaświadczenia, skarżący oczekiwał, iż ilość punktów karnych, jaka powinna stanowić podstawę wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, za wykroczenie popełnione przez niego w dniu [...] maja 2014 r. w miejscowości [...] wynosi 6 a nie 10 punktów, co skutkowałoby przyjęciem, że łączna ilość punktów karnych posiadanych przez skarżącego po dniu [...] maja 2014 r. powinna wynosić 22. Wskazał na błędne wprowadzenie do rejestru liczby punktów na podstawie prawomocnego mandat, z którego wprost wynika, że przypisano mu za to wykroczenie 6 punktów, co powinno znaleźć wyraz w treści zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r., którym utrzymał on w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., odmawiające wydania zaświadczenia żądanej treści, nie narusza prawa. Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym. Zaświadczenie z kolei jest aktem przewidzianym przepisami prawa, wydawanym przez organ administracji publicznej na żądanie osoby, która się o nie ubiega i która wykazała interes prawny w jego pozyskaniu, a także potwierdza ono określone fakty lub stan prawny. Jak podkreśla się w doktrynie zaświadczenia odróżnić należy od decyzji administracyjnych, gdyż nie są one aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz wiedzy. Jeżeli zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, to przy jego pomocy organ stwierdza, co mu wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy" (por. C. Banasiński, D. Szafrański, Zaświadczenie jako warunek złożenia wniosku o podjęcie działalności koncesjonowanej, M. Praw. 1996, nr 7, s. 241). Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. II OSK 1148/10 (LEX nr 1083548) "Zaświadczenie z uwagi na jego "naturę" nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza gdy istnieje spór co do ich występowania w konkretnym wypadku". Podzielić należy zatem szeroko prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga bowiem żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że organy obu instancji w sposób prawidłowy odmówiły B. B. wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Uprawnione są one bowiem jedynie do wydania zaświadczenia, które treścią odpowiada stanowi prawnemu odpowiadającemu danym wynikającym z prowadzonej przez organy policji ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Nie ma przy tym znaczenia czy dane te zostały wprowadzone w sposób poprawny. Skoro w ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm., dalej jako "p.r.d."), wpisano za wykroczenie popełnione w dniu [...] maja 2014 r., 10 punktów, a nie jak podnosił skarżący 6, to łączna liczba przypisanych w ewidencji punktów musiała wynosić 26, a nie 22. Dlatego też organ nie mógł wydać skarżącemu zaświadczenia o posiadaniu przez niego 22 punktów, gdyż byłoby to niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji kierowców. Wskazać należy, że prowadzona na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. ewidencja stanowi rejestr, w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji, posiadający również kompetencje do usuwania punktów karnych. Jest on bowiem odpowiedzialny za prawidłowe prowadzenie ewidencji i zgodność z prawem dokonanych wpisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 sierpnia 2013 r., I OSK 855/12, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie rozróżnić trzeba zatem postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, od postępowania mającego na celu dokonanie korekty w ewidencji prowadzonej przez organy policji. Zaświadczenie jako czynność materialno-techniczna organu stanowi jedynie urzędowe potwierdzenie faktów zawartych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, nawet jeśli dane tam zawarte zawierają błędy. Wszelkie korekty dokonywanych wpisów nie mogą być dokonywane w sprawie o wydawanie zaświadczeń. Za bezzasadny należało uznać zarzut dotyczący nie przeprowadzenia przez organ dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Żądane przez skarżącego postępowanie wyjaśniające miałoby na celu faktycznie dokonanie korekty w zapisanej w ewidencji ilości punktów, co wykraczałoby poza granice dopuszczalnego działania organu w postępowaniu o wydawanie zaświadczeń. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły być skuteczne, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Jednocześnie nie zaistniały okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji