VII SA/Wa 252/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska- Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zwanej dalej kpa, po rozpatrzeniu wniosku M. K. z dnia [...] lutego 2011 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...] , uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego K. z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...] i orzekającej co do istoty sprawy poprzez nakazanie M. K. wykonanie w terminie do dnia 30 kwietnia 2009 r. określonych czynności przy samowolnie wykonanej rozbudowie budynku mieszkalnego przy ulicy [...] o przebudówkę o wymiarach w rzucie 3,00 m x 6,00 m dobudowaną w poziomie przyziemia od strony elewacji ogrodowej, usytuowaną w granicy z działką K. J., w celu wyeliminowania występującego niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, który przedstawiał się następująco: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...], umorzył postępowanie wszczęte z urzędu w sprawie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] Nr [...] w K. polegającej na powiększeniu pomieszczenia gospodarczego w piwnicy od strony ogrodu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania K. J. od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r.- Prawo budowlane oraz art. 103 ust.2 art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane nakazał M. K. wykonanie w terminie do dnia 30 kwietnia 2009r. określonych czynności przy samowolnie wykonanej rozbudowie budynku mieszkalnego przy ulicy [...] o przebudówkę o wymiarach w rzucie 3,00 m x 6,00 m dobudowaną w poziomie przyziemia od strony elewacji ogrodowej, usytuowaną w granicy z działką K. J., w celu wyeliminowania występującego niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia. Organ zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpatrzeniu skargi M. K. na ww. decyzję, wyrokiem z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 56/09 oddalił skargę, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 956/09 oddalił skargę kasacyjną. Następnie, organ wojewódzki podał, że M. K. złożył wniosek z dnia [...] października 2010 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2008r. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. znak: [....], odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2011 r. znak: [....] po rozpatrzeniu odwołania M. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008r. znak: [...]. Następnie, M. K. złożył kolejny wniosek z dnia [...] lutego 2011r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2008r., znak: [....] . Wobec powyższego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...], wznowił na wniosek M. K. z dnia [...] lutego 2011 r. postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2008 r. Organ wojewódzki podał, że M. K. jako podstawę wznowienia powołał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. We wniosku podniósł, że podstawą do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [....] było ustalenie okoliczności, iż przybudówka powstała w wyniku samowoli budowlanej. Zdaniem wnioskodawcy organ nie dysponował żadnym wiarygodnym dowodem na to, iż przybudówka powstała bez pozwolenia na budowę i nie dysponował również dowodem, który mógłby przeciwstawić twierdzeniu wnioskodawcy, iż przybudówka powstała na podstawie pierwotnego pozwolenia na budowę, wydanego dla całego segmentu czy nawet szeregu, w którym segment ten się znajduje. Ponadto, zdaniem wnioskodawcy organ nie oparł się na dokumencie, w postaci pozwolenia na budowę, czy też pozwoleniu na użytkowanie. Zdaniem wnioskodawcy obecnie wyszły na jaw nowe, istotne okoliczności sprawy, istniejące, a nie znane organowi w chwili wydania decyzji, gdyż z pisma Urzędu Miasta K. Wydziału Architektury i Urbanistyki z dnia [...] stycznia 2011 r. wynika, że Urząd Miasta nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej budowy budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej - segment [...] , albowiem zgodnie z Zarządzeniem Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 12 grudnia 1975 r., w sprawie ustalenia jednolitego rzeczowego wykazu akt dla urzędów terenowych organów administracji państwowej, pozwolenia na budowę zakwalifikowano wówczas jako akta kategorii B-5, dla której czas przechowywania dokumentów wynosi 5 lat. Wnioskodawca w związku z powyższym stwierdził, że nie jest możliwe ustalenie, czy budowa przybudówki stanowiła samowolę budowlaną i nawet w sytuacji, gdy na podstawie odrębnej decyzji było wydane pozwolenie na budowę przybudówki, obecnie nie sposób jest udowodnić treści tego dokumentu, czy też nawet jego istnienia. Do wniosku wnioskodawca załączył pismo Urzędu Miasta K. z dnia [...] stycznia 2011r. znak: [...] stanowiące odpowiedź na pismo M. K. z dnia [...] stycznia 2011 r. Przechodząc do analizy wniosku organ wojewódzki stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej, ponieważ przedstawiona przez wnioskodawcę okoliczność faktyczna, polegająca na tym, że Urząd Miasta K. przechowywał akta dotyczące pozwolenia na budowę przez 5 lat, była nieznana tylko wnioskodawcy, natomiast nie była nieznana organowi, który wydał decyzję, a przy tym nie jest to okoliczność istotna dla sprawy, zatem okoliczność ta nie spełnia warunków zawartych w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nadto, organ wojewódzki powołał przepis § 34 ust 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. z 1975r nr 8 poz. 48 ze zm.), zgodnie z którym "właściciel lub zarządca obiektu budowlanego ma obowiązek przechowywania przez okres istnienia obiektu planu realizacyjnego i projektu ze wszystkimi rysunkami zamiennymi lub naniesionymi zmianami, wprowadzonymi w toku wykonywania robót budowlanych". Organ wojewódzki podkreślił, że w toku postępowania organ nadzoru budowlanego wiedział, że Urząd Miasta K. nie posiadał dokumentów i zwracał się o dokumentację do inwestora, czyli do Spółdzielni, uzyskując w toku postępowania dokumenty dotyczące budowy osiedla. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie tylko w decyzjach organów I i II instancji, ale też w wyrokach sądów administracyjnych zawarta została ocena prawna, że przybudówka powstała jako samowola budowlana, a przedstawiona we wniosku teza nie jest tezą nową, była bowiem przedstawiana na etapie postępowania przed sądami administracyjnymi i została przez te sądy odrzucona. W ocenie organu rozpatrującego wniosek o wznowienie postępowania nie ma podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej także w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 inne niż wskazany pkt 5 kpa. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji wniósł M. K., który wniósł o jej uchylenie oraz orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem o wznowienie postępowania , ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak:[...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ wojewódzki zasadnie wznowił w tej sprawie postępowanie w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, albowiem wniosek pochodzi od strony, wniesiono go w terminie miesięcznym od otrzymania pisma Urzędu Miasta K. z dnia [...] lutego 2011r. oraz brak jest innych przeszkód formalnoprawnych do wznowienia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że jako nową okoliczność wnioskodawca M. K. wskazał pismo Urzędu Miasta K. z dnia [...] lutego 2011 r. i zawartą w nim informację dotyczącą braku dokumentacji pozwolenia na budowę spornego budynku. Organ odwoławczy podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kwestii dotyczącej stwierdzenia, że powyższa okoliczność nie stanowi nowego i istniejącego w dacie wydania badanej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. materiału dowodowego i jednocześnie ta okoliczność nie ma istotnego wpływu na dotychczas podjęte rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że organ nadzoru budowlanego miał świadomość braku dokumentacji pozwolenia na budowę spornego budynku przez Urząd Miasta K. Nadto wyjaśnił, że ww. pismo nie przesądza o istnieniu bądź nie takiej dokumentacji, lecz jedynie wskazuje, że czas przechowywania tego typu dokumentacji wynosił 5 lat. Organ II instancji podał, że ww. decyzja jak i okoliczność, czy w sprawie wydano pozwolenie na budowę była także przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który prawomocnym wyrokiem z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 56/09 oddalił skargę M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008r. Dodał także, że w sytuacji oddalenia skargi przez Sąd możliwość wznowienia postępowania doznaje istotnego ograniczenia, gdyż Sąd poddawał już kontroli zaskarżoną decyzję, a prawomocny wyrok wyklucza zasadniczo możliwość wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 kpa, szczególnie gdyby jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które temu sądowi były znane. W świetle powyższego, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego istniały przesłanki do odmowy uchylenia przez organ wojewódzki decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiotowej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł M. K. wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 , art. 136, art. 138, art. 145 §1 pkt 5, art. 149 § 2 , art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Skarżący podał, że zaskarżona decyzja narusza jego prawa i interes prawny. Skarżący, nie zgodził się z twierdzeniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że organ nadzoru budowlanego miał świadomość braku dokumentacji i pozwolenia na budowę spornego budynku przez Urząd Miasta w K. Zdaniem skarżącego ta okoliczność wynika dopiero z przedłożonego przez niego dokumentu. Zaznaczył, że o tym, że organ nie wiedział o powyższym fakcie świadczy chociażby uzasadnienie decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., której dotyczy wniosek o wznowienie, albowiem nie wspomina się w niej w ogóle o żadnych czynnościach związanych z próbą uzyskania dokumentacji projektowej czy też budowlanej z Urzędu Miasta K. Wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby organ ustalał taką okoliczność. W związku z tym zdaniem skarżącego twierdzenia organu, iż taka okoliczność była znana organowi są całkowicie bezpodstawne i niewiarygodne. W ocenie skarżącego wniosek w tej sprawie jest oczywisty, a brak dokumentacji oznacza brak możliwości stwierdzenia samowoli budowlanej. Oznacza to, że decyzja której dotyczy wznowienie jest błędna i winna zostać uchylona. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. pod względem zgodności z prawem, w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn zm.), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi, decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, dlatego też skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Mimo samodzielności i odrębności procesowej tego postępowania, które jest prowadzone "w sprawie wznowienia postępowania", występuje ścisły związek między tym postępowaniem, a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92, granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzja ostateczną (ONSA 1993, z. 4 poz. 92). Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania zatem dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r., wskazując jako podstawę wznowienia postępowania przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła. Skoro tak, to okoliczności, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. muszą dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Omawiany przepis wymaga bowiem aby okoliczności i dowody, o których w nim mowa były przede wszystkim istotne, a za istotne okoliczności czy dowody uznać można jedynie takie, które spełniają ww. cechy i tym samym mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie miało więc miejsce jedynie wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła poprzednio. Tę "istotność" nowych dowodów - nowych okoliczności faktycznych należy w postępowaniu wznowieniowym wykazać (por. wyrok NSA z 7 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 429/06, lex nr 348005). Nadto, trzeba też podkreślić, iż w świetle treści ww. art. 145 § 1 pkt 5 nowe okoliczności i dowody muszą ujawnić się po wydaniu decyzji ostatecznej. Nowe okoliczności i dowody w rozumieniu ww. przepisu to takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający nimi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). W kontekście omawianej przesłanki ważne jest bowiem to (co wymaga podkreślenia), iż nie obejmuje ona okoliczności i dowodów powstałych, czy zaistniałych po wydaniu kwestionowanej decyzji ostatecznej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przypomnieć raz jeszcze trzeba, że wnosząc o wznowienie skarżący przywołał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i powołał się tak na "nowe okoliczności" jak i "nowe dowody", o których mowa w tym przepisie. Wskazał na informacje zawarte w piśmie Urzędu Miasta K. Wydziału Architektury i Urbanistyki z dnia 20 stycznia 2011 r. z którego wynika, że Urząd Miasta nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej budowy budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej - segment [...], albowiem zgodnie z Zarządzeniem Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 12 grudnia 1975 r., w sprawie ustalenia jednolitego rzeczowego wykazu akt dla urzędów terenowych organów administracji państwowej, pozwolenia na budowę zakwalifikowano wówczas jako akta kategorii B-5, dla której czas przechowywania dokumentów wynosi 5 lat. Zdaniem więc skarżącego organ nie dysponował więc żadnym wiarygodnym dowodem na to, iż przybudówka powstała bez pozwolenia na budowę . Należy podzielić ocenę organów orzekających w niniejszej sprawie, iż wskazane przez skarżącego okoliczności zawarte w ww. piśmie z 20 stycznia 2011 r. nie są okolicznościami nowymi, nieznanymi organowi i mogącymi istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej. Zasadnie wywiódł organ, iż w toku postępowania organ nadzoru budowlanego wiedząc, że Urząd Miasta K. nie posiada dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę , zwrócił się o dokumentację do inwestora, czyli do Spółdzielni, uzyskując dokumentację dotyczącą budowy osiedla bowiem zgodnie z brzmieniem § 34 ust 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. z 1975r nr 8 poz. 48 ze zm.), to "właściciel lub zarządca obiektu budowlanego ma obowiązek przechowywania przez okres istnienia obiektu planu realizacyjnego i projektu ze wszystkimi rysunkami zamiennymi lub naniesionymi zmianami, wprowadzonymi w toku wykonywania robót budowlanych". Wskazać więc należy, iż słusznie organy wyjaśniły, że wskazany dokument a właściwie informacje w nim zawarte nie stanowią "nowego dowodu" w sprawie, ani nie świadczą o istnieniu "nowych okoliczności" (istniejących w dacie wydania decyzji). Wbrew twierdzeniom skargi okoliczności dotyczące braku pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji i kwalifikacja jej jako wzniesionej w warunkach samowoli budowlanej nie mogły stanowić przyczyny uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008r. we wznowionym postępowaniu bowiem znane one były Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, który wyrokiem z 18 marca 2009 r. oddalił skargę na kwestionowaną obecnie w postępowaniu wznowieniowym decyzję ostateczną, nadto – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, który rozpoznawał skargę kasacyjną od tego wyroku. Zgodnie z orzecznictwem, brak jest zaś przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, gdy skarga na tę decyzję została oddalona przez sąd administracyjny, a jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które temu sądowi były znane (por. wyrok NSA z 30 października 1996 r., sygn. akt I SA 884/96, Lex nr 30931). Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów procesowych skargi , które ostatecznie zmierzały do domagania się od organów wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 153 i 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem organy orzekające ustalając, iż w sprawie nie zaistniała żadna przesłanka wznowieniowa, nie mogły przystąpić do ponownej oceny merytorycznej i nie mogły przeprowadzać w tym celu ponownie postępowania dowodowego mając na uwadze, iż kwestia wykonania przybudówki w warunkach samowoli została przesądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 18 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 56/09, a orzeczeniem tym tak organy jak i Sąd orzekając w niniejszej sprawie jest związany. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.