VII SA/Wa 2522/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...]sierpnia 2015 r., nr [...]Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z póź. zm.), po uwzględnieniu wniosku Spółki B. Sp. z o.o., o umorzenie postępowania administracyjnego w związku z cofnięciem wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia, na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego V kondygnacyjnego z wbudowanym garażem w podziemiu i przyziemiu w konstrukcji żelbetowej monolitycznej o liczbie mieszkań 68 wraz ze zjazdem i infrastrukturą techniczną (kategoria obiektów budowlanych XIII i IV) na terenie działek nr ew. [...]i [...]w obrębie [...]przy ul. S. w W.– uchylił decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] ([...]) i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, na opisaną powyżej decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie pozwolenia na budowę i to , że odwołanie od tej decyzji w ustawowym terminie wniósł M. Z., występujący w imieniu własnym oraz jako następca prawny rodziców tj. J. i F. Z., jak również [...] ds. Ochrony Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturowego B., w stosunku do której decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. umorzono postępowanie odwoławcze w związku z brakiem legitymacji do złożenia odwołania. Następnie zaś inwestor Spółka B. sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika Pana T. B., pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wycofała przedmiotowy w sprawie wniosek o pozwolenie na budowę. Wojewoda [...] podniósł, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie. Z przepisu wynika jednoznacznie, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wszczyna się jedynie na żądanie Inwestora. Ma to takie znaczenie, że Inwestor ma możliwość cofnięcia żądania wszczynającego to postępowanie. Takie działanie ma najczęściej miejsce, gdy strona nie jest już zainteresowana kontynuacją postępowania i uzyskaniem merytorycznego załatwienia sprawy w drodze decyzji. W takiej sytuacji postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Na skutek wycofania wniosku przestaje istnieć element warunkujący nawiązanie stosunku materialnego, a organ prowadzący postępowanie pozbawiony wniosku strony nie może orzekać w sposób merytoryczny o żądaniu nieistniejącym. W przeciwnym razie zaistniałby przypadek, gdzie dalsze prowadzenie postępowania byłoby działaniem z urzędu, które w postępowaniach określonych jako wnioskowe, jest wyraźnie zakazane w art. 61 § 2 k.p.a.. Cofnięcie wniosku, z uwagi na brak żądania załatwienia sprawy wszczętej na wniosek, powoduje powstanie obiektywnej okoliczności bezprzedmiotowości postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1397/10). Zainteresowany podmiot ma prawo wycofać swoje żądanie do czasu zakończenia postępowania ostatecznym rozstrzygnięciem, którym w postępowaniu odwoławczym jest decyzja drugiej instancji. Zdaniem Wojewody [...], skoro Inwestor - firma B. sp. z o.o., zwróciła się do Wojewody [...] o umorzenie postępowania w związku z wycofaniem wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji, to zastosowanie musiał mieć art. 105 § 1 k.p.a. - gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania skutkować musi jego umorzeniem. Okoliczność sprawy obligowały zatem organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania przed tym organem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł A. K. dochodząc uchylenia: decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 roku utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku dotyczącej uchylenia decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...][...], która umorzyła postępowanie pierwszej instancji oraz postanowienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku uchylającego postanowienie Wojewody [...]Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...]. Skarżący wniósł o cyt. "ponowne rozpatrzenie sprawy i wszczęcie postępowania wyjaśniającego zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2015 roku, pociągnięcie do odpowiedzialności prawnej i finansowej osób, które błędnie wydały decyzje i postanowienia, nakazanie wypłaty mi najwyższego odszkodowania z tytułu błędnie wydanych decyzji, zgodnie z Ustawą z dnia 20 stycznia 2011 roku o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny zwłaszcza Art. 417. § 1. Za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. § 2. Jeżeli wykonywanie zadań z zakresu władzy publicznej zlecono, na podstawie porozumienia, jednostce samorządu terytorialnego albo innej osobie prawnej, solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę ponosi ich wykonawca oraz zlecająca je jednostka samorządu terytorialnego albo Skarb Państwa, oraz Ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku - Kodeks postępowania cywilnego". Skarga opatrzona została obszernym opisem okoliczności sprawy, które zdaniem skarżącego uzasadniają sformułowane żądania. W odpowiedzi na skargę organ, w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie niniejszej była opisana na wstępie decyzja Wojewody [...]. Żądania skargi odnoszące się do pozostałych rozstrzygnięć rozpoznano przed tutejszym Sądem, stosownie w sprawach o sygn. akt VII SA/Wa 2523/15 oraz VII SA/Wa 2524/15 – skargi w obu przypadkach zostały odrzucone Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, zarzuty skargi nie mogą zmienić tej oceny. Sąd w pełni akceptuje argumentację, którą organ przywoła w uzasadnieniu decyzji na poparcie podjętego rozstrzygnięcia. Przyjmuje ją za własną. Podjęte rozstrzygniecie odpowiada stanowi sprawy. Po wycofaniu przez inwestora przedmiotowego w sprawie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, ta stała się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 k.p.a.. Należało zatem uchylić decyzje organu pierwszej instancji oraz postępowanie umorzyć. W nawiązaniu do żądania skargi Sąd wyjaśnia wszelkie roszczenia odszkodowawcze pozostają poza kognicją sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Katalog możliwych rozstrzygnięć regulują przepisy ww. ustawy. I tak w szczególności zgodnie z art. 145 § 1 wyżej wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie zaś z art. 151 wyżej wymienionej ustawy - razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Sąd oddalając skargę dał wyraz ocenie, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa . Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).