VII SA/Wa 2533/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA- Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca A. C. złożyła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...], którą nakazano A. C. dokonanie całkowitej rozbiórki budynku gospodarczego konstrukcji stalowej o wymiarach rzutu ok. 2,95 m x 3,04 m znajdującego się na działce oznaczonej nr ew. [...], położonej w M.. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała, że nie posiada żadnych innych pomieszczeń gospodarczych, ani piwnicy, w których wraz z rodziną mogłaby składować opał, a także przechowywać śmieci przed ich zabraniem przez właściwe służby. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Po rozpatrzeniu zażalenia G. D. na ww. postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 lipca 2015r. sygn. akt II OZ 704/15 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Podkreślił, że Sąd I instancji w sposób lakoniczny odniósł się do przywołanych we wniosku okoliczności nie dokonując ich rzetelnej i wyczerpującej oceny pozwalającej na stwierdzenie, że istotnie przemawiały one za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu wniosku Sąd I instancji w pierwszej kolejności dokona oceny samego wniosku co do podniesionych w nim okoliczności oraz ich uprawdopodobnienia. Następnie dokona oceny wystąpienia przesłanek wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na konstrukcję i wymiary przedmiotowego budynku. Po ponownym rozpoznaniu wniosku strony skarżącej w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Wniosek powinien być zatem przez stronę skarżącą uzasadniony. Konieczne jest wskazanie argumentacji, popartej faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo znacznej szkody, dotyczy szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 208). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010r., II FSK 182/10, niepubl.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt analizowanej sprawy sąd stwierdza, że wniosek skarżącej nie został uzasadniony w sposób pozwalający na jego uwzględnienie. Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powoływana przez skarżącą okoliczność utraty miejsca składowania opału czy też przechowywania śmieci nie stanowi podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Skarżąca nie wykazała, że nie ma innej możliwości składowania tych przedmiotów. Wniosek i okoliczności w nim przedstawione nie zostały poparte żadnymi dokumentami np. w formie zdjęciowej, które uprawdopodabniałyby twierdzenia w nim zawarte. Twierdzenia skarżącej zawarte we wniosku nie są wystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpatrując wniosek w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie należy mieć na uwadze, że w oparciu o zaskarżoną decyzję skarżąca została zobligowana do rozbiórki budynku gospodarczego konstrukcji stalowej o wymiarach rzutu ok. 2,95 m x 3,04 m. Budynek ustawiony jest punktowo na bloczkach betonowych w jego narożach zakotwione są za pomocą śrub kółka plastikowe ø 8 cm w ilości 4 sztuk. Nie jest trwale związany z gruntem. Powyższe wynika z akt administracyjnych sprawy. Uwzględniając wymiary i konstrukcję ww. obiektu w ocenie Sądu jego rozbiórka nie wiąże się z trudnymi do odwrócenia skutkami w rozumieniu powołanego przepisu. Rozbiórka i przeniesienie tego obiektu w inne miejsce nie spowoduje jego zniszczenia. Konstrukcja przedmiotowego obiektu umożliwia bowiem przywrócenie go do stanu pierwotnego. Nie można również uznać, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić skarżącej znaczną szkodę. Sporny budynek jest niewielkich rozmiarów, konstrukcji stalowej zatem nie należy do obiektów, których budowa wymagała zainwestowania znacznych środków finansowych. Nie jest to bowiem budynek murowany, w szczególności budynek mieszkalny, którego rozbiórka byłaby ze swojej istoty przedsięwzięciem o skomplikowanym charakterze i generująca duże koszty. Ponadto możliwość powtórnego wykorzystania materiałów zastosowanych przy jego budowie udaremni powstanie po stronie skarżącej znacznej szkody. Wyjaśnić trzeba, iż Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie bada legalności zaskarżonego aktu co do meritum sprawy, a jedynie ogranicza do oceny czy jego wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.