VII SA/Wa 2543/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2906 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] odmawiające wydania zaświadczenia w sprawie wyłączenia z ubytkowania obiektu budowlanego - odcinka kanalizacji sanitarnej o długości 33 m, zlokalizowanej na stacji elektroenergetycznej 220/110 kV Adamów, na działce o numerze [...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...], utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 15 października 2017 r. [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca, "strona skarżąca") złożyła do Wojewody [...] na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2b i 19a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej: "Prawo budowlane") zgłoszenie przebudowy kanalizacji deszczowej i sanitarnej wraz z montażem zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na terenie stacji elektroenergetycznej 220/110 kV [...], na działce o numerze [...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...]. Wojewoda [...] pismem z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 5aa Prawa budowlanego, zaświadczył o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do wykonania ww. robót budowlanych polegających na przebudowie kanalizacji deszczowej i sanitarnej wraz z montażem zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na terenie omawianej stacji stacji elektroenergetycznej. Pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. skarżąca zwróciła się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wydanie zaświadczenia o wyłączeniu z użytkowania obiektu budowlanego - odcinka kanalizacji sanitarnej o długości 33 m, zlokalizowanej na ww. stacji elektroenergetycznej. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w związku z realizacją robót budowlanych polegających na przebudowie kanalizacji deszczowej i sanitarnej wraz z montażem zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na stacji elektroenergetycznej, spółka podjęła decyzję o likwidacji odcinka kanalizacji sanitarnej o długości 33 m poprzez zaślepienie odpływu od studni zrzutowej do studni magistralnej. Skarżąca wyjaśniła, że fizyczna likwidacja rur betonowych wymagałoby demontażu nawierzchni drogowej i chodnikowej w pasie dojazdu do stacji oraz ponownego jej odtworzenia, co w związku z faktem wyeksploatowania i technologicznego zużycia zaślepionego odcinka wygenerowałoby nieuzasadnione koszty realizacji prac. Jednocześnie wnioskodawczym wskazała, że wydanie zaświadczenia potwierdzającego zaistnienie powyższego stanu faktycznego jest niezbędne na potrzeby zgłoszenia organom podatkowym zakończenia opodatkowania środka trwałego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ I instancji"), na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił wydania zaświadczenia w sprawie wyłączenia z ubytkowania obiektu budowlanego - odcinka kanalizacji sanitarnej o długości 33 m, zlokalizowanej na ww. stacji elektroenergetycznej. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przypadki określone w ustawie Prawo budowlane, w których jest on zobligowany wydać decyzję o wyłączeniu obiektu z użytkowania. Nie zachodzi również sytuacja, w której organ nadzoru budowlanego powinien wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu. Organ wskazał, iż w sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia, stosownie do żądania wnioskodawcy, nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Pismem z dnia 14 czerwca 2018 r. strona skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2. art. 218 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego; 3. art. 217 § 2 pkt 2) k.p.a. poprzez bezzasadną odmowę wydania zaświadczenia podmiotowi ubiegającemu się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, iż wykazała swój interes prawny w pozyskaniu zaświadczenia, gdyż zaświadczenie niezbędne jest je do złożenia wniosku o zakończenie opodatkowania środka trwałego – obiektu budowlanego. Zdaniem skarżącej organ winien, stosowanie do treści art. 218 § 2 k.p.a. przeprowadzić, przed wydaniem zaświadczenia postępowanie wyjaśniające. Ponadto skarżąca, wskazując na treść art. 218 § 1 k.p.a., podkreśliła, że organ wydanie zaświadczenia może oprzeć na danych znajdujących się w jego posiadaniu. W niniejszej sprawie organ posiadał wiedze dotycząca zaprzestania korzystania przez skarżąca z przedmiotowego odcinka kanalizacji, albowiem pismo Wojewody [...] z dnia o [...] listopada 2017 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do wykonania przez skarżąca omawianych robót budowlanych. W wyniku rozpatrzenia powyższego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] Organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w postanowieniu I instancji. Dodatkowo, ustosunkowując się do zarzutów zawartych w zażaleniu, wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem właściwym do wydania żądanego przez skarżącą zaświadczenia. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie nakłada na organy nadzoru budowlanego obowiązków związanych z zakończeniom użytkowania obiektu. Do właściwości organów nadzoru budowlanego należą wyłącznie sprawy związane z przystąpieniem do użytkowania wskazane w art. 54 i 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego, a także dotyczące zmiany sposobu użytkowania z art. 71 i 71 a Prawa budowlanego. Ponadto żądanie skarżącej nie znajduje uzasadnienia ani potwierdzenia w dokumentach posiadanych przez organ I instancji. W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] wydał zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie przedmiotowej kanalizacji. Zaświadczenie to nie zostało wydane przez organ nadzoru budowlanego i nie wchodzi w skład jego ewidencji lub rejestrów. Ponadto zaświadczenie to nie potwierdza faktu wyłączenia z użytkowania 33-metrowego odcinka kanalizacji sanitarnej. Ponadto zdaniem organu odwoławczego skarżąca nie wykazała swojego interesu prawnego do żądania spornego zaświadczenia, tzn. nie wskazała na jakiej podstawie prawnej opodatkowanie środka trwałego jest uzależnione od urzędowego potwierdzenia faktu zaprzestania użytkowania obiektu. [...] S.A. z siedzibą w [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postawiła zarzuty naruszenia: 1. art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 217 § 2 pkt 2) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia I instancji w sytuacji, gdy organ I instancji bezzasadne odmówił wydania zaświadczenia podmiotowi ubiegającemu się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów; 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 3. art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 218 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia I instancji w sytuacji, gdy organ I instancji zaniechał przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego Skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w zażaleniu. Dodatkowo wskazała, że z treści zaświadczenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r., o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do wykonania robót budowlanych wynika, że zaświadczenie to zostało doręczone do wiadomości również [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu - czyli organowi I instancji. Organ I instancji był zatem w posiadaniu dokumentu, na podstawie którego możliwym było wydanie zaświadczenia, o wydanie którego wnosiła skarżąca. Wraz z zaświadczeniem Wojewody [...] [...] WINB doręczona została kopia zgłoszenia robót budowlanych, dokonanego na podstawie art. 30 ust. 1 pkt. 1 pkt 1) i la) Prawa budowlanego. Okoliczność ta wynika wprost z treści zaświadczenia z dnia 7 listopada 2017 r. Skarżąca na podstawie art. 106 § 3 k.p.a. wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu - projektu budowlano-wykonawczego przebudowy kanalizacji deszczowej wraz z montażem zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na terenie stacji elektroenergetycznej 220/110 kV [...] na okoliczność ustalenia, że z treści projektu robót budowlanych, który stanowił załącznik do zgłoszenia robót wynika okoliczność wyłączenia z użytkowania 33-metrowego odcinka kanalizacji sanitarnej. Z punktu 5.1. ("Trasa istniejącej i projektowanej kanalizacji") ww. dokumentu wynika okoliczność likwidacji odcinka kanalizacji deszczowej oraz zaślepienia studni (str. 6). Skoro zatem dokonane zgłoszenie zawierało, stosownie do powołanych wcześniej przepisów ustawy Prawo budowlane, określenie zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych wraz z opisem technicznym instalacji i projektem budowlanym uznać należy, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dysponował danymi, na podstawie których możliwe było wydanie zaświadczenia o wyłączeniu z użytkowania obiektu budowlanego - odcinka kanalizacji sanitarnej o długości 33 m, zlokalizowanej na stacji elektroenergetycznej 220/110 kV [...] na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] sierpnia 2018 r., które utrzymało w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] odmawiające wydania zaświadczenia w sprawie wyłączenia z ubytkowania obiektu budowlanego - odcinka kanalizacji sanitarnej o długości 33 m, zlokalizowanej na stacji elektroenergetycznej 220/110 kV [...], na działce o numerze [...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...]. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia, jeżeli: 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1); 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Z kolei zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis ten nie dotyczy sytuacji przewidzianych w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., gdyż w punkcie 1 następuje odwołanie się do odrębnych przepisów. W świetle ww. przepisów organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, w wypadku gdy wnioskodawca ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. A contrario, z powyższego wynika, że jeżeli potwierdzenie faktów albo stanu prawnego nie wynika z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, wówczas organ – korzystając z dyspozycji art. 218 § 2 k.p.a. - może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zakres takiego postępowania jest jednak – z uwagi na charakter prawny zaświadczenia – ograniczony. Sąd wyjaśnia, że możliwość przeprowadzenia przed wydaniem zaświadczenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie nie może być rozumiana jako tworzenie, na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia, podstawy faktycznej lub prawnej do wystawienia zaświadczenia. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. "spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Przedmiotowe postępowanie ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw" (vide: wyrok NSA z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1414/15, z 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09 - CBOSA). Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, obowiązującego organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Postępowanie wyjaśniające powinno zmierzać w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. (patrz J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C. H. Beck 2012 r., s. 692-693). Zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzającym istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Jako dokument urzędowy zaświadczenie korzysta z domniemania dwojakiego rodzaju: domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., I OSK 1898/10, a także komentarz M. Jaśkowskiej do art. 219 k.p.a. - Lex). Jak w przypadku każdego postępowania inicjowanego z woli strony, organ jest związany zakresem zgłoszonego żądania i nie ma możliwości samodzielnej zmiany jego przedmiotu. Jeżeli w danej sprawie nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, na podstawie art. 219 k.p.a., organ administracyjny odmawia wydania zaświadczenia. Odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści następuje w drodze postanowienia. Ma ona miejsce wówczas, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a brak przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia, a także, gdy organ nie może spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia. W przedmiotowej sprawie należy zgodzić się z organem, że prawidłowo odmówiono skarżącej wydania zaświadczenia, gdyż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem właściwym do wydania żądanego przez skarżącą zaświadczenia. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o wyłączeniu z użytkowania obiektu budowlanego - odcinka kanalizacji sanitarnej o długości 33 m, zlokalizowanej na ww. stacji elektroenergetycznej. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie nakłada na organy nadzoru budowlanego obowiązków związanych z zakończeniom użytkowania obiektu. Do właściwości organów nadzoru budowlanego należą wyłącznie sprawy związane z przystąpieniem do użytkowania wskazane w art. 54 i 55 Prawo budowlanego, a także dotyczące zmiany sposobu użytkowania z art. 71 i 71 a Prawa budowlanego. Ponadto w myśl art. 66 ust. 2 Prawa budowalnego organ nadzoru budowalnego może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, jeżeli może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Natomiast w świetle art. 67 Prawa budowlanego, jeżeli nieużytkowany obiekt nie nadaje się do dalszego użytkowania, organy nadzoru budowlanego mogą wydać rozbiórkę tego obiektu. Powyższe przepisy nie dotyczą wskazywanej przez skarżącą konieczności wyłączenia obiektu z użytkowania ze względu na nieuzasadnione koszty realizacji prac rozbiórkowych. Skarżąca nie wykazała także swojego interesu prawnego do żądania omawianego zaświadczenia poprzez wskazanie, na jakiej podstawie prawnej opodatkowanie środka trwałego jest uzależnione od urzędowego potwierdzenia faktu zaprzestania użytkowania obiektu. Podkreślić należy, że zaświadczenie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do wykonania omawianych robót budowlanych, na które to zaświadczenie powołuje się strona skarżąca, nie zostało wydane przez organ nadzoru budowlanego i nie wchodzi w skład jego ewidencji lub rejestrów, nie jest też "innymi danymi". W sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych, brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego. Zdaniem Sądu żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji. W niniejszej sprawie zgłoszenie robót budowlanych jak również wydanie zaświadczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do ich wykonania nie potwierdzają wykonania robót zgodnie ze zgłoszeniem. Ustalenie tego wymaga wykonania przez organ czynności kontrolnych, co przekracza zakres postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a. Sąd wskazuje także, że mając na uwadze przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał za bezpodstawny wniosek dowodowy skarżącego bowiem zawnioskowany dowód nie mógł mieć żadnego zastosowania w niniejszej sprawie. Nie wynikają z niego żadne fakty mogące leżeć u podstaw rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie każdy dowód może zatem zostać dopuszczony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale tylko taki, który odnosi się do "istotnych wątpliwości" związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Sąd stwierdził, że przeprowadzenie zawnioskowanego dowodu – w świetle powyższych wywodów prawnych - nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w badanej sprawie. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.