VII SA/Wa 2551/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 r. sprawy ze skargi I. B., M. B. i W. B. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016r., sygn. akt VII SAB/Wa 140/15 przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. I. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. grzywnę w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016r., sygn. akt VII SAB/Wa 140/15; II. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz skarżących I. B., M. B. i W. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 2551/16 UZASADANIENIE W dniu 23 września 2016 r. I. B., M. B. i W. B. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. grzywny w wysokości ośmiokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w związku z niewykonaniem przez organ wyroku tego Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SAB/Wa 140/15. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. do rozpoznania i załatwienia wniosku I. B., M. B. i W. B. z dnia 31 października 2013r. w sprawie budynku magazynowego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. P. - w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się wyroki i zwrotu akt organowi. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki sądowej zwrot akt postępowania administracyjnego wraz z prawomocnym wyrokiem nastąpił w dniu 26 lipca 2016r. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż w dniu [...] października 2016r. wydał postanowienia Nr [...] o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania oraz w tym samym dniu wydał postanowienie nakładające na inwestorów obowiązek przedstawienia inwentaryzacji budowlanej budynku magazynowo-garażowego w terminie 90 dni. Jak wskazał organ przyczyną nie wywiązania się z terminu określonego w wyroku Sądu była nadto dezorganizacja pracy Inspektoratu w związku ze zmiana kadrową na stanowisku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. grzywny. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SAB/Wa 140/15 zobowiązał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. do rozpoznania i załatwienia wniosku I. B., M. B. i W. B. z dnia 31 października 2013r. w sprawie budynku magazynowego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. P. - w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się wyroki i zwrotu akt organowi. Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 26 lipca 2016 r., a zatem termin do rozpoznania wniosku upłynął z dniem 26 sierpnia 2016 r. Akta sprawy wskazują także, że pismem z dnia 19 września 2016 r. (data wpływu do organu) skarżący wezwali organ do wykonania prawomocnego wyroku. Tym samym spełniony został warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że do dnia wniesienia skargi, a nawet do dnia wyrokowania, mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżących do wykonania prawomocnego wyroku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem z dnia 31 października 2013r. Skoro organ w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. nie załatwił sprawy, to wniosek o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonanie wyroków sądów – niezależnie od tego, czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych – w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować czy też usprawiedliwić sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerszej do samej władzy publicznej. Świadczy to o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Wymierzenie grzywny na podstawie przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. ma za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, ale zawiera też element represyjny stanowiący w istocie karę za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1672/07, Lex nr 459927). Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. sąd administracyjny wymierza grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 stycznia 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2016 r. przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2016 r. wyniosło 4403,78 zł. Możliwość wymierzenia grzywny w określonym przedziale do dziesięciokrotnej wysokości tak określonej wartości pozwala Sądowi na miarkowanie jej wysokości, w szczególności w zależności od stopnia winy organu w niewykonaniu wyroku albo nie wydaniu aktu lub nie dokonaniu czynności. Ta zaś po części zależy także od skomplikowania nie tylko stanu faktycznego, ale także prawnego sprawy. Ustalając wysokość grzywny w niniejszej sprawie Sąd wziął pod uwagę stopień skomplikowania sprawy oraz okoliczności faktyczne i prawne związane z koniecznością przeprowadzenia postępowania dowodowego. Te okoliczności pozwoliły uznać, że grzywna w wysokości 3000 zł – stanowiąca skutek niewykonania wyroku – będzie wystarczającą dolegliwością dla organu za nierespektowanie wyroku Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. Tym samym Sąd uznał, że brak jest podstaw do wymierzania grzywny w żądanej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W realiach niniejszej sprawy Sąd ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości dwóch tysięcy złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd. Jednocześnie Sąd nie dostrzega obecnie potrzeby wymierzania organowi dodatkowej sankcji w postaci zasądzenia na rzecz skarżących sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 p.p.s.a. W ocenie Sądu, jest to bowiem dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym. Powinien być zatem stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest obiektywnie weryfikowalnych okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Z tego względu formułowane w tym względzie żądania skargi nie mogły zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.