VII SA/Wa 2553/13

Dnia 6 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia S.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku dokonania rozbiórki budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawowym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący ograniczył się w istocie do sformułowania wniosku bez wskazania jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, czyli bez wskazania jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki zaistnieją w wyniku wykonania zaskarżonego aktu dla skarżącego. Skarga nie zawierała osobnego uzasadnienia dotyczącego samego wniosku o wstrzymanie wykonania, przy czym, na tym etapie postępowania sąd nie analizuje i nie bada zasadności samej skargi a jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto na gruncie niniejszej sprawy podkreślić trzeba, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie dotyczy odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Jest to postanowienie z istoty swojej "niewykonalne". Zgodnie z art. 1a pkt 15 i 16 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez wstrzymanie czynności egzekucyjnych - rozumie się wstrzymanie wykonania wszystkich lub części zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych natomiast przez wstrzymanie postępowania egzekucyjnego - rozumie się wstrzymanie wykonania zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych, oraz niepodejmowanie nowych środków egzekucyjnych. A zatem, zaskarżone postanowienie ze względu na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dotyczy wyłącznie kwestii procesowej, a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków. Nie podlega zatem ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt II OZ 171/13 (publ: www.cbois.nsa.gov.pl) "ochrona tymczasowa o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy zatem takiej sytuacji rodzajowej, w ramach której zaskarżony do sadu administracyjnego akt wywołuje lub może wywoływać skutki materialnoprawne. A zatem, procedurą wstrzymania może być objęty akt, który podlega wykonaniu w drodze przymusu - w postępowaniu egzekucyjnym." Postanowienie o odmowie wstrzymania egzekucji z istoty swojej nie wywołuje skutków materialnoprawnych, a tym samym nie można orzec o jego wstrzymaniu. Ponadto, analiza samego wniosku prowadzi do konkluzji, że skarżący nie domaga się wstrzymania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a wstrzymania toczącego się postępowania egzekucyjnego w administracji, w szczególności wstrzymania środka egzekucyjnego w postaci wykonania rozbiórki budynku mieszkalnego skarżącego. Bezspornym jest jednak, iż na gruncie powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wstrzymania postępowania egzekucyjnego może dokonać wyłącznie organ egzekucyjny. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrzenia takiego wniosku, a jak już wskazano - może wstrzymać jedynie takie akty, które są wykonalne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.