VII SA/Wa 2570/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. S., L. S. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala Decyzją z dnia (...) września 2011 r., Nr (...) Wojewoda (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. (dalej kpa) oraz art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane -tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania A. S. oraz L. S. od decyzji z dnia (...) czerwca 2011 r. Nr (...) odmawiającej uchylenia własnej decyzji z dnia (...) grudnia 2006r. Nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej L. B., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem na działce nr ew. (...) obręb (...) położonej w Ł.przy ul. (...), po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2007r. Nr (...) Starosty W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia (...) czerwca 2011 Nr (...) Starosty W. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta W. po rozpatrzeniu wniosku L. B. wydał w dniu (...) grudnia 2006r. decyzję Nr (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą L. B., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem na działce nr ew. (...) obręb (...) położonej w Ł. przy ul. (...). Burmistrz Ł. przy piśmie z dnia (...) lutego 2007r. znak (...) przekazał do Starosty Powiatu W. pismo A. S. oraz L. S. z dnia (...) stycznia 2007r. dotyczące udzielenia odpowiedzi czy na działce nr ew. (...) położonej w Ł., przy ul. (...) zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji pozwalającej na budowę budynku mieszkalnego. Pismem z dnia (...) lutego 2007r. A. S. oraz L. S. wystąpili do Starosty Powiatu W. oraz do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z prośbą o sprawdzenie decyzji zezwalającej na budowę domu mieszkalnego na działce Nr (.) w Ł. przy ul (.), a w razie braku takiej decyzji sprawdzenia prawidłowości podjęcia prac budowlanych przez właścicieli tej działki. Starosta W. w piśmie z dnia (...) lutego 2007r., znak (...) skierowanym do A. S. oraz L. S. poinformował zainteresowanych, że udzielił L. B., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem na działce nr ew. (...) obręb (...) położonej w Ł. przy ul. (...). Jednocześnie wskazał, że obszar oddziaływania obiektu zamyka się w granicach działki inwestora, w związku z czym nie byli stroną w tym postępowaniu. A. S. oraz L. S. w piśmie z dnia (.) marca 2007r. skierowanym do Starosty Powiatu W. wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w Ł. przy ul. (...) przez L. B. Starosta W. postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2007r. Nr (...) wznowił postępowanie, w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia (...) grudnia 2006r. Nr (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, na działce nr ew. (...) obręb (...) położonej przy ul. (...) w Ł., a następnie decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. Nr (...) umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Wojewoda (...) po rozpatrzeniu odwołania A. S. oraz L. S., decyzją z dnia (...) marca 2009r. Nr (...)uchylił w całości ww. decyzję z dnia (...) lipca 2007r. Nr (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia (...) grudnia 2009r. Nr (...) Starosta W. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie decyzji ostatecznej z dnia (...) grudnia 2006r. Nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu L. B., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem na działce nr ew. (...) obręb (...) położonej w Ł. przy ul. (...). Po rozpatrzeniu odwołania A. S. oraz L. S. Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) lutego 2010r. Nr (...) uchylił w całości ww. decyzję z dnia (...) grudnia 2009r. Nr (...). Decyzją z dnia (...) listopada 2010 r. Nr (...) Starosta W. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia (...) grudnia 2006r. Nr (...). Decyzja Starosty W. z dnia (...) listopada 2010 r. Nr (...) również została uchylona przez Wojewodę (...) decyzją z (...) lutego 2011 r. Nr (...), którą przekazano sprawę do ponownego rozpoznania w I instancji. Starosta W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu (...) czerwca 2011 r. wydał decyzję Nr (...) znak (...) odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia (...) grudnia 2006 r. Nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej L. B., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem na działce nr ew. (...) obręb (...) położonej w Ł. przy ul. (...), po wznowieniu postępowania objętego Starosty W.postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2007r. Nr (...). Od powyższej decyzji odwołali się A. S. oraz L. S. do Wojewody (...). Wojewoda (...) postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2011 r. Nr (...) na zasadzie art. 136Kpa zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w ww. sprawie. Starosta Powiatu W. po przeprowadzeniu zleconego postępowania wyjaśniającego przesłał informację dotyczącą budowy ww. obiektu oraz dokumentację znajdującą się w posiadaniu Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego W. Rozpatrując odwołanie Wojewoda (...) podniósł, że zgodnie z nową linią orzecznictwa, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej ma wątpliwości co do tego, czy podmiot składający wniosek, jest stroną danego postępowania i jeżeli wniosek ten został złożony w terminie określonym w art. 148 kpa powinien wznowić postępowanie. Z kolei w zależności od wyników przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, organ wydaje jedną z decyzji określonych w art. 151 kpa. Wojewoda (...) podniósł, że z akt sprawy wynika, iż działka nr ew. (...) stanowiąca własność wnioskodawców bezpośrednio graniczy z działką inwestora, ale biorąc pod uwagę przeznaczenie obiektu (budynek mieszkalny) i jego usytuowanie w stosunku do granicy działki nr ew.(...), wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w ww. postępowaniu, gdyż żadne ograniczenie w zagospodarowaniu działki wnioskodawców ze względu na powstanie tego obiektu nie występuje. Budynek mieszkalny wnioskodawców znajduje się ponad 12 m od granicy działki inwestora. Budowa głównej bryły budynku mieszkalnego inwestora, odbywać się będzie w odległości 9,85m od granicy działki nr ew. (...), a taras z pergolą 4,45m od granicy tej działki, tym samym żadne ograniczenia w zabudowie działki nr (...) nie występują. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego prawdopodobnej zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek przedszkola, organ stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż inwestor może realizować obiekt zgodnie z zatwierdzonym projektem i wydanym pozwoleniem, a zmiana jego przeznaczenie może nastąpić tylko za zgodą organu w postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu. Wojewoda (...) stwierdził również, że zarzut dotyczący wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji będącej podstawą udzielenia pozwolenia na budowę, mimo trafności spostrzeżeń nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż postępowanie wszczęte z wniosku osoby nie będącej stroną w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nie uprawnia organu administracji architektoniczno - budowlanej do rozszerzenia postępowania na inne przesłanki wznowienia. Powyższa decyzja Wojewody (...)ego z dnia 16 września 2011 r., Nr 98/2011 została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. S. i L. S. (dalej: skarżący). W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że obszar oddziaływania obiektu powinien obejmować przynajmniej obszar bezpośredniego sąsiedztwa a w takim obszarze, w stosunku do działki nr ew. (...), jest ich działka nr ew. (...). Powołali się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego zignorowane – w ich ocenie – przez Wojewodę (...). Podali także argument wskazujący na wydanie przez Wiceburmistrza Ł. decyzji zezwalającej na zmianę użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedszkole na bezpośrednio sąsiadującej z nami działce nr ew. (...). Wskazali, że od powzięcia oficjalnej wiadomości o tej decyzji i staraniach skarżących o stwierdzenie jej nieważności minęło już prawie 12 lat , a starania są bezskuteczne pomimo oczywistej sprzeczności zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Powołując się na ten argument wyrazili obawę o powstanie analogicznej sytuacji w odniesieniu do obiektu, który został wybudowany na działce o nr ew. (...). Skarżący zarzucili, że Starosta W. nie zastosował przepisu chroniącego skarżących przed szkodliwymi dla ich zdrowia skutkami ciągłej niepewności co do dysponowania nieruchomością w przyszłości w związku z nieznaną a w każdej chwili możliwą zmianą charakteru nieruchomości sąsiedniej. Ponadto w ocenie skarżących organ I instancji nie wykonał zaleceń zawartych w decyzji Wojewody (...) z (...) lutego 2011 w zakresie wskazania kompletnych przepisów prawa jako podstawy prawnej, jak również co do uwzględnienia w pozwoleniu na budowę wymagań zawartych w decyzji Burmistrza z (...) kwietnia 2010 o warunkach zabudowy w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Skarżący nie zgodzili się z twierdzeniem Wojewody (...), że wymagania co do ochrony interesów osób trzecich nie mogą wynikać z decyzji o warunkach zabudowy z (...) kwietnia 2010 r. Skoro bowiem Wojewoda (...) uznaje decyzję Burmistrza o warunkach zabudowy za podstawę pozwolenia na budowę, to powinien konsekwentnie uznać za strony tego postępowania wszystkie osoby będące stronami postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Wojewody (...) z dnia (...) września 2011 r., Nr (...) jest zgodna z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że skarga dotyczy decyzji wydanej w nadzwyczajnym trybie administracyjnym, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Postępowanie wznowieniowe dotyczy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania powinno zakończyć się wydaniem rozstrzygnięcia przewidzianym w art. 149 § 1 lub § 3 kpa. Jeżeli wstępna weryfikacja tego wniosku pozwala na przyjęcie przez organ stanowiska o dopuszczalności wznowienia organ ten wydaje postanowienie wznawiające postępowanie, natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w formie decyzji. Dopiero po przeprowadzeniu wstępnego badania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydaniu odpowiedniego postanowienia wszczynającego to nadzwyczajne postępowanie możliwe jest właściwe merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. To właściwe postępowanie może – stosownie do treści art. 151 zakończyć się wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a albo uchyla decyzję dotychczasową na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ może także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 kpa). W każdym przypadku jednak orzekające organy administracji publicznej zobowiązane są do przestrzegania przepisów kpa, a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Nie ulega wątpliwości, że trafność rozstrzygnięcia wydawanego w każdym postępowaniu administracyjnym, w szczególności zaś w postępowaniu nadzwyczajnym, wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Należy w tym miejscu podnieść, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, jak również ugruntowanym orzecznictwem i poglądami doktryny w sytuacji, gdy strona występuje z żądaniem wznowienia postępowania wskazując na przesłankę wyrażoną w art. 145 § 1 pkt 4, zaś ustalenie istnienia interesu prawnego strony wymaga przeprowadzenia odpowiedniego postępowania wyjaśniającego, organ nie może ograniczyć się do odmowy wznowienia z przyczyn podmiotowych, lecz powinien dokonać odpowiednich ustaleń w toku wznowionego postępowania. Warto w tym miejscu wskazać chociażby na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2186/06 (LEX nr 328635), w którym Sąd stwierdził, że ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia postępowania administracyjnego, może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowionego, zaś ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Również w wyroku z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 295/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że w przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ rozpatrujący podanie nie bada czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa. Podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1077/07 (niepubl.) Sąd stwierdził, że organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie może we wstępnym etapie postępowania przesądzić, że złożony wniosek nie może skutecznie zainicjować wznowienia postępowania, gdy wnioskodawca opiera swoje żądanie o przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Inaczej bowiem należy oceniać ustalenie czy wnioskodawca powołał we wniosku jedną z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 kpa, a inaczej ustalenie czy przesłanka ta, jako przyczyna wznowienia, rzeczywiście wystąpiła w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych występuje jedynie wówczas, gdy wnioskodawca przytacza inną podstawę wznowienia, niż określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zaś już wstępna analiza wniosku prowadzi do oczywistej konkluzji, że podmiot nie dysponuje przymiotem strony lub gdy np. podmiot taki w ogóle nie może występować w charakterze strony postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji organ zobowiązany jest wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego. Zupełnie inaczej przedstawia się natomiast kwestia dokładnego zbadania interesu prawnego strony, szczególnie w przypadku, gdy właśnie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa stanowi podstawę żądania wznowienia postępowania, a całokształt okoliczności sprawy i obowiązujące przepisy wskazują na prawdopodobieństwo ustalenia istnienia interesu prawnego podmiotu występującego z wnioskiem. Konsekwencją odmowy wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych w sprawie o pozwolenie na budowę jest nieprzeprowadzenie analizy zmierzającej do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy inwestycja realizowana w oparciu o ostateczną decyzję wpływa na nieruchomość wnioskodawcy. W takim przypadku organ nie może ograniczyć uzasadnienia decyzji odmownej wyłącznie do stwierdzenia, że taki wpływ nie występuje. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że Starosta W. w sposób prawidłowy wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia (...) grudnia 2006r. Nr (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, na działce nr ew. (...) obręb (...) położonej przy ul. (...) w Ł., postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2007r. Nr (...). Tym niemniej należy uznać, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przyczyna określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, w rezultacie czego należy uznać, że organy prawidłowo odmówiły uchylenia decyzji z dnia (...) grudnia 2006r. Nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej L. B., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem na działce nr ew. (...) obręb (...) położonej w Ł. przy ul. (...). Postępowanie przeprowadzone przez organy wykazało bowiem, że skarżący nie dysponują legitymacją procesową do skutecznego wzruszenia ww. decyzji. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że interes prawny strony powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Należy przy tym zaznaczyć także, iż interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania strony o jego naruszeniu, czy wreszcie jej woli prowadzenia określonego postępowania. Ponadto, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Jednocześnie należy podkreślić, że w sprawie pozwolenia na budowę krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. W konsekwencji w takim postępowaniu stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji, jednakże krąg stron powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, iż zarówno organ I instancji, jak i Wojewoda (...) w sposób prawidłowy dokonał oceny braku interesu prawnego skarżących. Należy zaznaczyć, że ocena ta została dokonana w oparciu o właściwe przepisy dotyczące stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i obszaru oddziaływania inwestycji. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jednocześnie, stosownie do art. 3 pkt 20 tej ustawy przez obszar oddziaływania terenu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W decyzji Starosty W. z dnia (...) grudnia 2006 r., nr (...) jednoznacznie określono, iż obszar oddziaływania obiektu obejmuje jedynie działkę nr ew. (...), na której realizowana miała być inwestycja, a zatem nie obejmuje nieruchomości będącej własnością skarżących. Dodatkowo należy podkreślić, że odległość między budynkiem mieszkalnym wnioskodawców a granicą działki inwestora wynosi ponad 12 m. Jak słusznie wskazał organ budowa głównej bryły budynku mieszkalnego inwestora, odbywać się będzie w odległości 9,85m od granicy działki nr ew. (...), a taras z pergolą 4,45m od granicy tej działki. Należy także zaznaczyć, że inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz zbiornika na nieczystości ciekłe nie narusza w żaden sposób prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości sąsiadujących zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Analiza obszaru oddziaływania inwestycji na etapie realizacji inwestycji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę przyszłego funkcjonowania zrealizowanego obiektu. W związku z tym, nawet ewentualne hipotetyczne przewidywania dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś innych osób. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje zmianę otoczenia, a w niektórych przypadkach dodatkowe uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez skarżącego należy zatem rozpatrywać w kontekście przedstawionego wyżej interesu faktycznego wiążącego się z ewentualnymi uciążliwościami i to niezwiązanymi z rzeczywistym stanem faktycznym ale przewidywania skarżących co do ewentualnej hipotetycznej zmiany użytkowania budynku. Interes faktyczny zaś, nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ewentualnej zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek przedszkola, należy podnieść, że inwestor może realizować obiekt jedynie w zgodzie z zatwierdzonym projektem i wydanym pozwoleniem, a zatem w niniejszym przypadku budynek mieszkalny, który w żadnym stopniu nie wpływa negatywnie na nieruchomość skarżących. Zgodzić się także należy z twierdzeniem organu, że zmiana jego przeznaczenie może nastąpić tylko za zgodą organu w postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu. Nawiązując do żądania przyznania skarżącym statusu strony analogicznie do uzyskanego w postępowaniu dotyczącym decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu należy podnieść, że inaczej ustalany jest interes prawny w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę a inaczej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Są to dwa odrębne postępowania prowadzone w oparciu o różne przepisy prawne, pomimo, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej wydając decyzję o pozwoleniu na budowę jest związany ustaleniami zawartymi w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, na której planowana jest inwestycja. W rezultacie argumenty te należy uznać za niezasadne. Należy również zgodzić się z poglądem organu, zgodnie z którym w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa organ związany jest podstawą powołaną przez stronę i nie może wykraczać poza tę przesłankę nawet jeżeli z urzędu dostrzega ewentualne inne podstawy do wznowienia postępowania. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ppsa orzekł w sentencji wyroku